ตอนที่39อดีตที่หนีไม่ได้ [3]
สถานการณ์ที่ย่ำแย่อยู่แล้วก็ยิ่งแย่ไปอีกเมื่อเหตุการณ์ที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ คล้ายเป็นเร็วมากขึ้นทำให้ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเหล่าจิตวิญญาณทั้งห้าออกมา บอกถึงสาเหตุที่ทำให้พี่สาวเธอเป็นแบบนี้ตอนนั้นความรู้สึกของโฟกัสนั้นขาวโพลนไปหมด ก่อนจะตั้งสติของตัวเองทันที
“ที่ว่าจิตวิญญาณใหม่กำลังเปลี่ยนความทรงจำของพี่นี้คือ?”
พวกดาเฟ่แสดงภาพบางอย่างที่มันอยู่ลูกแก้วใบใหญ่ให้โฟกัสดู“ตอนนี้โพรทาเลียโดนอยู่อีกโลกหนึ่ง…”
โฟกัสเดินเข้าไปดูเธอเห็นภาพของพี่สาวที่กลายเป็นคีย์แล้วกำลังอยู่ที่ไหนสักแห่งคล้ายๆ โพรทาเลีย
“พี่เขา...ดูเหมือนคนไร้วิญญาณยังไงชอบกล...”
“เพราะความรู้สึกอ้างว้างที่จิตวิญญาณกำลังใส่ให้โพรทาเลียไงล่ะ!”เฮเลนอธิบายให้แก่โฟกัสฟัง
“ทุกคนเคยบอกว่าทุกๆจิตวิญญาณจะมีความรู้สึกบางอย่างใช่ไหม?” โฟกัสหันไปถามเหล่าจิตวิญญาณ
“ใช่แล้วล่ะ”
“พี่อยู่ในสถานที่นั้น...เท่ากับ...” โฟกัสจ้องมองในลูกแก้ว มองพี่สาวที่ดูไม่มีชีวิตชีวาเลย
“ความทรงจำของคีย์จะมาแทนที่โพรทาเลีย!”
โฟกัสได้ยินก็หน้าซีดทันที “แทนที่...เหรอ...?”
“แล้วไม่มีวิธีอื่นช่วยเลยเหรอ!!” เสียงเบเดอร์ดังมาทันที
ทำเอาพวกเขาทั้งหกคนต่างตกใจพวกจิตวิญญาณรีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังของโฟกัสทันที
“พี่ตะโกนอะไรของพี่นะ!”
“ตะโกนอะไรเหรอ เธอเอาแต่คุยกับพวกตัวจิ๋วๆนั้น ลืมแล้วเหรอว่าพวกเราอยู่ตรงนี้นะ!”
“พวกพี่...เห็นพวกจิตวิญญาณด้วยเหรอ?” โฟกัสอึ้งไปทันทีที่พวกพี่ๆพูดถึงจิตวิญญาณที่แอบอยู่
“เห็นเต็มสองตาเลยค่ะ!” คารีเซลก็เดินออกมา
“อ๊ะ!”
“พวกเขาตัวเล็กน่ารักมากๆ เลยล่ะ” เรน่าก็มาพูดเช่นเดียวกัน
“ดูเหมือนพวกเขาจะเห็นกันหมดนะ โฟกัส” ลิซ่าเข้ามาพูดเช่นเดียวกันพวกจิตวิญญาณเห็นคนรู้จักก็ทักทายทันที
“อ๊ะ...ท่านเทพี สวัสดีครับ!” อาเดียนโผล่มาจากข้างหลังทักทายเป็นคนแรกๆ ที่เหลือก็ทักทายตาม
“สวัสดีค่ะ!”
“พวกนายรู้จักพี่ลิซ่าด้วยเหรอ?”
“ตอนเจ้าหลับไปตอนที่โพรทาเลียต่อสู้กับนูอัสนางเห็นเราตั้งแต่ตอนนั้นเลยนะ”
“พวกเราเลยเจอแค่บางครั้งนะ”
“อ๊ะ...งั้นคงไม่ต้องหลบแล้วล่ะ...” โฟกัสถอนหายใจเหล่าจิตวิญญาณของออกมาทันที
“สวัสดีเหล่าพี่น้องสายเลือดโพไซดอนพวกเราคือจิตวิญญาณของโพรทาเลียและโฟกัส”
“จิตวิญญาณของทั้งสองเหรอ?” ทุกคนต่างพูดพร้อมกันแล้วมองหน้ากัน
“ใช่แต่ว่าตอนนี้เราอย่าเอาแต่พูดดีกว่าตอนนี้…”
“นี่มันอะไรกัน!!” แอนนาเบ็ธตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
ทุกคนต่างมองกันทันที ก่อนจะตกใจและอึ้งๆกับเหตุการณ์ตรงหน้า ภาพของโพรทาเลียที่โตเป็นสาวและอุ้มท้องอยู่
“โพรทาเลียท้องเหรอ!!”
บางคนตรงนั้นต่างตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าบางคนต่างแปลกใจที่เห็นภาพนั้น บางคนอย่างลิซ่าช่างคิดถึงช่วงเวลานั้นมากๆเวลาที่สิ่งชีวิตตัวน้อยได้เกิดมาสู่โลกใหม่แต่ตอนนี้เธอห่วงโพรทาเลียที่กำลังเผชิญกับโลกที่เธอไม่เคยเจอ
เสียงนกร้องยามบ่ายกับสายลมที่เข้ามาเรื่อยๆสถานที่ที่เหล่าวัยรุ่นเดินกันให้เยอะในช่วงเลิกเรียนเด็กหนุ่มกำลังเดินกลับบ้านของตนระหว่างเดินกลับเขาเห็นบางคนกำลังยืนคู่กับเพศตรงข้ามก็มีการสัมผัสร่างกายกันเขามองด้วยสายตาที่แปลกๆ ภาพตรงหน้าเหมือนทำให้นึกถึงบางอย่างแต่ว่ามันกับรู้สึกอ้างว้างมากขึ้น
“ทำไมรู้สึกขาดอะไรบางอย่างนะ...”
เขาเอามือสัมผัสที่หน้าอก ก่อนจะเดินต่อแต่เขาก็ชนกับบางอย่าง จนเขาเซไปด้านหลัง เขาก็มองทันทีว่าอะไรที่เข้าชนแต่เขาก็โดนกระชากคอเสื้อทันที
“อะไรของเอ็งว่ะ!!”
“อ๊ะ!” เขามองเห็นคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักแต่ในหัวกับมีภาพขึ้นเลยรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหัวโจ๊กของโรงเรียน “ฉัน...ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
“ไม่ตั้งใจเหรอ พูดมาได้ชนฉันเจ็บต้องเจอแบบนี้พวกเราจัดการ!!”
พรรคพวกของหัวโจ๊กเข้ามาทำร้ายคีย์ทันทีพอเขาโดนทำร้ายเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรเขาเอาแต่ป้องกันตัวอย่างเดียวจนตัวเองบาดเจ็บไปทั้งร่างกายและใบหน้าพอพวกนั้นสะใจกันแล้วก็เดินจากไป ปล่อยให้คีย์นอนอยู่ตรงนั้นเขางุนงงว่าทำไมตัวเองไม่ต่อสู้ไปมั้ง
“นี่ฉัน...อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?”
กลับสู่โลกความจริงทุกคนกำลังตะลึงกับภาพที่เห็นโพรทาเลียตอนที่โตมีหน้าท้องที่ใหญ่เหมือนคนกำลังตั้งท้องทำเอาพ่อแม่ที่กำลังเครียดกับภาพก่อนหน้า เปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทันเพอร์ซีย์จ้องมองลูกสาวที่เมื่อโตขึ้นสวยเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิดทำเอาพี่น้องทุกคนก็ตะลึงไปเหมือนกัน จนคาเร็นน่าเห็นภาพนี้ก็จับได้เลยว่าภาพตอนไหน
“นี่มันตอนที่แม่ตั้งท้องหนูกับพี่เดวิคนี่น่า?”
“!!” ทุกคนอึ้งกับคำพูดของเด็กน้อยทันทีพวกเขาหันมามองคาเร็นน่า
คาเร็นน่ามองทุกคนที่กำลังมองเธอ ทำเอาเธอเหงื่อตกทันทีแอนนาเบ็ธเดินมาหาเด็กน้อย เธอมองลูกสาวที่นอนอยู่บนตักของโฟกัส ก่อนจะไปจับไหล่ของเด็กน้อยทันที
“เมื่อกี้หนูว่าไงนะ?”
“เรื่องอะไรเหรอคะ?” คาเร็นน่ารีบแถทันทีเพราะเธอลืมตัวไปสนิท
“ที่นี่บอกว่าช่วงเวลานี้คือตอนที่แม่หนูตั้งน้องหนูกับพี่...หมายความว่าไง...”
“หมายความว่าช่วงเวลานี้คือช่วงที่โพรทาเลียอายุ 10 ขวบแล้วเผลอกินผลแพลเปิ้ลเข้าไปถึง 2 ผลจนเปิดเป็นเด็กทั้งสองนี้นะคะ” ลิซ่าอธิบายให้แอนนาเบ็ธฟัง
แอนนาเบ็ธได้ยินเธอมองเด็กน้อยตรงหน้า “งั้นหนูก็เป็น...”
“ละ...หลาน...ของคุณยายนะคะ...”
แอนนาเบ็ธได้ยินแบบนั้น เธอโผเข้ากอดเด็กน้อยทันทีคาเร็นน่าเมื่อได้รับไออุ่นจากกอดที่เธอไม่เคยรู้จักมันช่างอุ่นเหมือนอ้อมกอดของแม่ของเธอสุดๆ แอนนาเบ็ธที่ได้กอดเด็กน้อยเต็มทีเธอหันไปมองพวกจิตวิญญาณทันที
“มีวิธีให้ลูกสาวฉันตื่นไหม?” เธอพูดแล้วค่อยๆลุกขึ้นโดยมีคาเร็นน่าอยู่ในอ้อมกอด
พวกเหล่าจิตวิญญาณต่างมองกันด้วยสีหน้าอึ้งๆ พวกเขาจ้องมองกันและกันก่อนที่จะคิดหาลือกัน
“ถ้ามีนะบอกมาเลยพวกเราจะช่วยโพรทาเลียให้ตื่นขึ้นมาเองล่ะ!!” เอเดอร์เดินเข้ามาพูดทันที“โพรทาเลียเป็นน้องเราเราจะช่วยเต็มที”
“ใช่ค่ะ!!”
“พวกเราจะช่วยพี่สาวให้ได้เลยล่ะ”
“ทุกคน...” โฟกัสมองทุกคนที่อยากช่วยโพรทาเลีย
แต่เมื่อเธอมองสีหน้าของพวกจิตวิญญาณมันดูตึงเครียดมากๆจนเธอสงสัย
“ทุกคน...ทำไมมีสีหน้าแบบนั้นกัน?”
“ก็...ทางช่วยครั้งนี้มัน...” เฟอร์ร่าทำสีหน้าเครียดมากๆ
“เป็นครั้งแรกที่เสี่ยงมากๆ เลยล่ะ” อาเดียนพูดขึ้นทันที
“เอ๋!”
เมื่อได้ยินแบบนั้น โฟกัสถึงกับหน้าชาไปหมดสิ่งที่พวกจิตวิญญาณบอกถึงการช่วยพี่สาวนั้นมีความเสี่ยงนั้นทำให้เธอสงสัยว่าเสี่ยงแค่ไหน แล้วเธอจะได้พี่สาวคืนมาจริงๆ ไหม
ทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินในย่านการค้าเด็กชายกำลังเดินไปตามทางนั้นเรื่อยๆ ตัวเขานั้นสะบักสะบอมไปหมดเขาเดินไปอย่างไร้จุดหมาย ภายในหัวของเขานั้นรู้สึกขาวโพลนไปหมดเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงดี ไม่มีใครสนใจเขาที่มีบาดแผลเต็มตัวเลยเขาเดินไปตามทางจนมาถึงย่านที่พักอาศัยที่เขาอยู่เขาหยิบกุญแจขึ้นมาไขประตูเข้าบ้านไป พอกำลังเข้าบ้านเขาได้ยิ่งเสียงของตกแตกทำให้เขามีอาการตกใจ เขาสงสัยว่าใครกันที่อยู่ในบ้านเขาลงเข้าไปตามทางในบ้านเรื่อยๆ
“เอ่อ...ใครครับ!? ถ้าเป็นโจรผมเรียกตำรวจแน่ๆ!!”คีย์พูดอย่างไม่คิดอะไรตอนนั้นในหัวไม่มีอะไรเลยนอกจากอยากรู้ว่าใครอยู่ในบ้านของตน
พอสิ้นเสียงของเขา เสียงของตกแตกก็เงียบลงเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น มีคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องครัวพอคีย์เห็นหญิงผมยาวสีน้ำตาล เขามองอย่างสงสัยว่าใคร แต่ในใจกับคิดอีกอย่างทันที
“แม่ครับ...”
หญิงสาวคนนั้นหันมาหาเด็กชายเธอรีบเดินมาหาเด็กชายอย่างรวดเร็ว พอมาถึงเธอก็ยกมือขึ้นมาบีบคอของเด็กชายทันที
“อ๊ะ!! อึ้ก แม่!”
“เพราะแก!!ถ้าแกไม่เกิดมาฉันคงไม่ต้องลำบากแบบนี้!!” คนเป็นแม่จ้องมองลูกชายอย่างอาฆาต
“แม่!!” เด็กชายจับมือของคนเป็นแม่ให้เอามือออกจากคอของเขา
แต่การขัดขืนไม่ได้ผมอะไรเลยเขารู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจไปทุกที ในหัวของเขานั้นตั้งคำถามมากมายว่าทำไมแม่ของเขาถึงต้องทำแบบนี้ เขาทำอะไรผิดทำไมทุกอย่างของเขารู้สึกพังไปหมด เขาไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้เลยสายตาของเขากำลังจะปิดลงเรื่อยๆ เขากำลังจะหมดอากาศหายใจในวินาทีสุดท้ายภาพตรงหน้าของเขาค่อยๆ มืดลง ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“อย่ามายุ่งกับพี่สาวฉันนะ!!!” โฟกัสโผล่ออกมาจากข้างหลังเธอทะลุภาพมายานี้เข้ามาช่วยพี่สาวของเธอ เท้าของเธอเตะไปที่หญิงสาวตนหน้าของเธอ
พอเด็กหนุ่มหลุดจากมือของผู้เป็นแม่ เขาล้มลงไปไอของสองสามครั้งเขาค่อยๆ หายใจเข้าออกมารับอากาศหายใจเข้าปอด พอเขาตั้งสติได้ เขาค่อยๆหันไปมองเหตุการณ์ตรงหน้า เขาหันมาเจอหญิงสาวแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักเมื่อเธอหันมามองเขา เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายยังไงชอบกล หญิงสาวค่อยๆเดินมาหาเขาทันที พร้อมกับย่อตัวเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง
“พี่ไม่เป็นอะไรนะ! ?”
"ธะ...เธอเป็นใครกัน? ...แล้วใครพี่?ฉันไม่มีน้องสาวนะ..."
โฟกัสนิ่งไปแป๊บหนึ่ง เธอจุกไปเลยที่พี่สาวจำเธอไม่ได้เธอหายใจเข้าออกอย่างแรง ก่อนจะจับมือพี่สาวของตนทันที
“พี่จำให้ได้สิ!! ฉันน้องสาวพี่ โฟกัสเมซ่าแจ็กสัน ไงล่ะ!”
“โฟกัสเมซ่า แจ็กสัน?” คีย์กำลังงุนงงว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ก่อนจะนึกออกว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน “เธอ...”
“ใช่ค่ะ!” โฟกัสยิ้มขึ้นมาที่เห็นว่าเหมือนพี่จำได้
“เป็นดาราในหนังสินะ แสดงหนังกันอยู่เหรอ?”
โฟกัสถึงกับคอตกทันที เธอรู้สึกผิดหวังทันทีที่พี่สาวจำเธอไม่ได้เป็นเพราะจิตวิญญาณตนใหม่ที่กำลังดัดแปลงความทรงจำของพี่ทางด้านหลังก็มีเสียงการขยับตัวดังขึ้นมาโฟกัสหันไปมองต้นเสียงก็เห็นหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวค่อยๆ ยืนขึ้นมาแขนของเธอผิดรูปไปทันที เด็กชายที่เห็นแม่ของเขาเป็นแบบนั้น ถึงกับตกใจทันที
“แม่!! เธอทำแม่ฉันบาดเจ็บแล้วนะ!!”
“พี่!! คนนั้นไม่ใช่แม่ของเรานะเธอเป็นแค่ภาพมายาที่จิตวิญญาณใหม่สร้างขึ้นนะ!”
“จิตวิญญาณ?” คีย์กำลังคิดว่ามันคืออะไร
โฟกัสเรียกดาบของเธอขึ้นมาทันที “พี่...พี่ต้องจำให้ได้นะเพราะทุกคน...ครอบครัวเรารอพี่อยู่นะ พี่โพรทาเลีย!!”
พอโฟกัสพูดแบบนั้นออกมา คีย์ก็มองอย่างอึ้งไปแป๊บหนึ่งโฟกัสรีบวิ่งตรงไปหาหญิงสาวที่เป็นภาพมายาหญิงสาวนั้นหลายเป็นเงาสีดำและมือก็กลายเป็นดาบ ทั้งสองคนต่อสู้กันโฟกัสรับการต่อสู้ทุกอย่าง เธอไม่ยอมแพ้ตรงนี้แน่ๆ เธออุตส่าห์ยอมเสี่ยงที่จะมาช่วยพี่ขนาดนี้
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นโฟกัสได้ยินคำตอบจากพวกจิตวิญญาณทำให้เธอไม่ชอบใจมากๆ เธอค่อยๆลุกขึ้นวางหัวพี่สาวเบาๆก่อนจะจ้องพวกจิตวิญญาณทำให้พวกเขาทั้งหมดต่างมองด้วยสายตาหวาดกลัวโฟกัสจ้องอย่างโกรธและเคืองกับสิ่งที่พวกนั้นพูด แต่เธอก็สงบอารมณ์ของเธอแล้วหายใจเข้าลึกๆ
“เสี่ยงยังไงบอกมา ฉันรับได้หมด!”
“เฮ้อ...พวกเรานึกว่าเจ้าจะตะโกนออกมาซะอีก”อาเดียนมองโฟกัสอย่างกลัวๆเขารู้ว่าอีกฝ่ายนั้น ถ้าโกรธจะอาละวาดออกมาแน่ๆ
“อยากเหมือนกัน แต่ถ้าทำอย่างงั้นพี่สาวฉันก็จะไม่ได้สติอีกใช่ไหมล่ะ?”
“ได้สติ...แต่...” เฟอร์ร่าอ้ำอึ้งไม่กล้าบอกเลยเธอไม่อยากให้เป็นแบบที่ตัวเองคิดเลย เฮเลนเห็นอีกฝ่ายไม่พูดเธอเลยพูดออกมา
"แต่โพรทาเลียจะกลายเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่โพรทาเลียอีกตลอดการ..." เฮเลนอธิบายด้วยสีหน้าเศร้า
“!!” ทุกคนต่างอึ้งไปกับคำพูดของจิตวิญญาณที่มีผมสีบลอนด์
“พอๆ เลิกทำให้ขวัญเสียได้แล้ว!!” โฟกัสพูดขึ้นเธอขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจมากขึ้น “ถ้ายังเป็นแบบนี้พี่โพรทาเลียก็ไม่กลับพอดีฉันที่เป็นคนที่ 5 ที่รู้เรื่องพี่หลังคนอื่นจะไม่ยอมให้พี่สาวเป็นอะไรไปอีกแน่ๆ ล่ะ!!”
“เดียวเธอบอกว่าหลังคนอื่น มีคนรู้เรื่องก่อนเหรอว่าคีย์คือโพรทาเลีย! ?” เบเดอร์ถามน้องสาวเขาอย่างแปลกใจ
โฟกัสหน้าซีดทันทีพวกที่เหลือสี่คนที่รู้เรื่องรีบหันหน้าหนีแบบไม่รู้เรื่องอะไรเบเดอร์สังหรณ์เลยว่าต้องมีคนรู้จริงๆ เขาหันไปมองพี่ชายและน้องๆ ของเขาอีกสามคน
“พี่โอราอุส น้องๆ คารีเซล เรน่า มาร์โค!”
ทั้งสี่คนสะดุ้งทันทีพวกเขาหันไปมองหน้าเบเดอร์อย่างฝืนๆ ยิ้ม
“มีอะไรเหรอ? เบเดอร์/พี่เบเดอร์”
“พวกนายรู้เรื่องโพรทาเลียก่อนพวกเราสองคนเหรอ!!”เบเดอร์ตะโกนออกมาทันที
“อึ้ก!!”
“พี่ชายพวกเราไม่ตั้งใจนะ!พวกเรามารู้ตอนที่เกิดเหตุควันประหลาด ตอนนั้นมาร์โคเผลอพูดชื่อพี่โพรทาเลียมาพวกเราเลยรู้ว่าพี่คีย์เป็นพี่โพรทาเลีย!!” สองแฝดพูดพร้อมกันเป็นปี่เป็นขลุ่ยทันที
“อ้าว!! พี่ ทำไมโบยมาให้ผมล่ะ!!ผมก็รู้เมื่อวันที่สองที่พี่โพรทาเลียเข้ามาในค่ายนะตอนนั้นพี่โอราอุสเขาออกจากบ้านพัก ผมสงสัยว่าพี่ไปไหนเลยตามไปดูก็เจอพี่เขาช่วยพี่คีย์ออกมาแล้วเขาก็ร้องไห้พร้อมกับพูดว่าพี่ไม่นึกเลยว่านายเป็นโพรทาเลีย แจ็กสันนะ!!”
“มาร์โค!!” โอราอุสหันไปหาน้องชายทันที
เพอร์ซีย์ได้ฟังลูกๆ ทั้งห้าพูดทำให้เขารู้เลยว่าทำไมช่วงนี้เด็กๆเข้าหาแต่คีย์บ่อยๆมันทำให้เขารู้สึกเลยว่าตัวเขาโดนลูกของตัวเองโกหกเรื่องของคีย์มาตลอด
“นี่ลูกๆรู้ก่อนพ่อแม่แต่ไม่บอกกันเลยเนี่ยนะว่าคีย์คือโพรทาเลียนะ! ?”
ทุกคนได้ยินน้ำเสียงของพ่อน้ำเสียงอันเย็นเยือกทำเอาพวกเขาค่อยๆ หันไปมอง ก็เห็นพ่อถือตรีศูลไว้ในมือ
“อ๊ากกกกกกกก พ่ออย่านะครับ/ค่ะ!!”
"หยุดดดดดดดดดด!!!" โฟกัสตะโกนออกไปทันทีทุกคนหันไปมองทันที โฟกัสเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นทุกคนทะเลาะกัน “พอกันได้แล้วแล้วตอนไหนจะได้ช่วยพี่สาวได้นะ”
“อ๊ะ...โทษที...” เพอร์ซีย์สงบสติของตนเองพร้อมกับเก็บตรีศูลทันที
แอนนาเบ็ธที่กำลังอุ้มหลานสาวอยู่เธอก็สงสัยว่าพวกเขาจะทะเลาะกันทำไมเธอหันไปหาพวกจิตวิญญาณพร้อมคำถามที่เธอคิดอยู่ตั้งแต่แรก
“แล้วการแก้นั้น มีเสี่ยงมากๆ เพราะอะไรนะ?”
“ด้วยการสื่อจิตขอรับ”
“สื่อจิต!?” บางคนสงสัยว่ามันคืออะไรแต่บางคนก็พอเข้าใจว่าคืออะไร แต่โฟกัสรู้ทันทีว่าเป็นยังไง
“สื่อจิตนี้หมายถึงการโทรจิตกันนะเหรอ?” เอเดอร์ถามด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่ค่ะมันคือการส่งดวงจิตของตนเองเข้าไปในดวงจิตของคนอื่นนะคะ” โฟกัสตอบแทนพวกจิตวิญญาณทันที
“แล้วมันเสี่ยงแค่ไหนกัน?” โอราอุสลองถามมั้งด้วยความสงสัยของเขา
“ใครที่มีดวงจิตที่อ่อนแอก็ไม่สามารถเข้าไปได้และอาจจะรับการโจมตีของจิตวิญญาณที่ควบคุมโพรทาเลียไม่ได้นะ!”
“แล้วพวกเรามีใครที่เหมาะสมมั้งล่ะ?” เพอร์ซีย์ถามขึ้นมาอีกคนเพราะทุกอย่างตอนนี้ของเขามีคำถามไปหมด
“ก็มีแค่คนเดียวที่ทำได้”พวกจิตวิญญาณหันไปหาโฟกัสทันที
โฟกัสทำสีหน้าจริงจังทันที “ยังไงก็เป็นฉันอยู่ดีสินะ!”
“ใช่ แต่เสี่ยงนะ ถ้าเจ้าไม่สามารถออกมาด้วยพวกเจ้าจะตกอยู่ในภาวะวิกฤตทันทีเลยนะ!”
โฟกัสดึงที่รัดผมออกเธอกำลังรวบผมของเธอใหม่ให้เป็นแบบม้วนผมกลมๆ
"ไม่ต้องห่วง ฉันต้องทำได้ถึงฉันจะอ่อนแอกว่าพี่สาว แต่ฉันก็มีความเข้มแข็งที่พ่อแม่สั่งสอนมา!"
“โฟกัส…” แอนนาเบ็ธมองลูกสาวของตนที่โตขึ้นมากกว่าแต่ก่อน
“ถ้าโฟกัสพร้อมก็เตรียมตัวแล้วก็เราต้องการคนที่มีพลังเทพสูงเหมือนกัน เจ้าบิดาแห่งฝาแฝด” ดาเฟ่ลอยมาตรงหน้าของเพอร์ซีย์
เพอร์ซีย์สะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะถามออกไป “ฉัน...เหรอ! ?”
“ใช่ เจ้านะ มีพลังของโพไซดอนเยอะเจ้าต้องช่วยส่งพลังให้แก่ธิดาของเจ้า โพรทาเลียเพื่อให้ร่างของนางปรับสภาพของนางได้”
“ขะ...เข้าใจแล้ว…” เพอร์ซีย์พยักหน้าทันทีเขายังไม่คุ้นชินกับพวกตัวเล็กนั้นเท่าไร
“เอาล่ะเทพีอลิซ่าเบ็ธช่วยถอดกำไลของโพรทาเลียด้วยขอรับ!” อาเดียนลอยมาอยู่ข้างๆลิซ่าที่มาอยู่กับข้างๆ ร่างของโพรทาเลีย
“ถอดกำไล?” ลิซ่ามองอย่างครุ่นคิด
“ขอรับ เพราะพลังเทพจะได้เข้าไปง่ายๆนะขอรับ!”
“โอเค!” ลิซ่าเข้าใจในสิ่งที่พวกจิตวิญญาณบอกเธอถอดกำไลของโพรทาเลีย
ทุกคนที่เข้ามามุงดูเมื่อถอดกำไลร่างกายของโพรทาเลียค่อยๆ เปลี่ยนไปจากเด็กชายผมสีน้ำตาลสั้นกลายเป็นเด็กสาวที่มีผมดำลอนยาวประบ่าเพอร์ซีย์อึ้งไปเลยเมื่อได้เห็นลูกสาวตรงหน้าอย่างชัดเจน แอนนาเบ็ธมานั่งข้างๆเธอเอื้อมมือไปสัมผัสรอยแผลตามแขนของผู้เป็นลูกและตรงใบหน้าอันงดงามของเธอมีรอยแผลจางๆ และรอยแผลเด่นชัดโฟกัสเตรียมตัวพร้อมทันที
“หนูพร้อมล่ะ!”
เพอร์ซีย์หันไปมองลูกสาวอีกคนที่พร้อมเสี่ยงที่จะพาพี่สาวตนกลับมาเพอร์ซีย์เขาไปแตะไหล่ลูกสาวเบาๆ
“พาพี่เขากลับมาให้ได้นะ โฟกัส”
“ค่ะ พ่อ!!”
เพอร์ซีย์เดินไปอยู่ตรงหัวของโพรทาเลียเขาพยุงเธอนอนบนตักของเขา โฟกัสมานั่งข้างๆ พ่อของตน เธอยื่นหน้าไปหาพี่สาวหน้าผากของทั้งสองแตะเข้าหากันโฟกัสก็ตั้งจิตให้สมดุลก่อนที่ดวงจิตของเธอเข้าไปข้างในตัวของพี่สาว
นั้นล่ะถือจุดที่เธอเข้ามาและมาเจอพี่สาวที่กำลังกลายเป็นคีย์วันเดอร์เลอร์ แต่อยู่ในโลกที่อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยวไปหมดเธอไม่อยากให้พี่สาวอยู่ในนี้เลยแม้แต่นิดหน่อยตอนนี้เธอต้องต่อสู้กับสิ่งแปลกประหลาดตรงหน้าให้มันหายไปให้ได้และต้องพาพี่สาวเธอกลับไปหาพ่อแม่ของเธอ
“พี่โพรทาเลีย ช่วยจำให้ได้ทีว่าพี่คือใคร!!”โฟกัสพูดไปเธอก็ตวัดดาบใส่เงาดำนั้น
คีย์จ้องมองการต่อสู้ตรงหน้าเขายังงงว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วอีกฝ่ายกำลังเรียกชื่อใครแต่พอได้ยินชื่อนั้นเขากับรู้สึกคุ้นเคยเขายกมือมาจับหน้าอกของตนเองมันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างกำลังเข้ามา จิตวิญญาณดวงใหม่กำลังมองเหตุการณ์นี้เขาไม่ชอบใจที่เด็กสาวอีกคนโผล่มายุ่งไม่เข้าเรื่องเขาสั่งเงาให้จับกุมเธอทันที พวกเงาเข้ามารัดขาของโฟกัสทันที
"อ๊าก!!"
โฟกัสมองพวกเงา เธอใช้ดาบฟันพวกมันแต่พวกมันก็หลบแล้วสะบัดดาบของเธอออกไป โฟกัสไม่เหลืออะไรแล้ว ตัวเธอก็โดนเงาพวกนั้นมัดร่างกายของเธอทันที
คีย์สะดุ้งกับเสียงอีกฝ่ายเขาหันไปมองเห็นหญิงสาวกำลังโดนเงาดำจับอยู่ “อ๊ะ!! เธอ!!”
“ไม่นะ! ปล่อยฉันนะ! พี่พี่โพรทาเลียจำให้ได้สิ ตัวเองเป็นใคร! ไม่งั้นพี่จะไม่ได้กลับเป็นตัวเองอีกนะ!!”
“แต่ฉันไม่รู้ เธอพูดอะไร?” คีย์ยังงงว่าอีกฝ่ายพูดถึงอะไรกัน
โฟกัสได้ยินที่พี่สาวพูดเธอกำลังคิดว่าจะทำยังไงดีให้อีกฝ่ายจำได้แต่เธอก็โดนพวกเงากำลังลากเธอเข้าไปในเงา เธอเห็นท่าไม่ดีก็ยิ่งดิ้นจนมือหลุดออกมาเธอสะบัดไปมาหาอะไรจับพอจับได้เธอก็พูดขึ้นมีอีก
“พี่อย่าให้ความอ้างว้างควบคุมพี่! พี่ยังมีฉัน!มีพวกพี่น้อง! ลูกของพี่และก็พ่อแม่อีกนะ!!”
“พ่อ...แม่...”
พอสิ้นเสียงของโฟกัสเธอก็โดนเงาดำจับเธอจนมือลุกจากที่จับ เธอก็ถูกลากไปอย่างแรกเธอดิ้นไปเตะพวกเงาไปก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
“ไม่นะ!! ฉันยังไม่ยอมแพ้!พี่คะพี่โพรทาเลีย!!”
โฟกัสตะโกนเรียกพี่สาวสุดเสียงก็มีมือเข้ามาจับมือเธอทันที โฟกัสลืมตาขึ้นมามองคนที่เข้ามาช่วยเธอใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อเธอเห็นหญิงสาวผมสีดำ ตรงหน้าของเธอ
“พี่โพรทาเลีย!!” น้ำตาของโฟกัสไหลลงมาทันที
“ขอโทษที่ให้รอ โฟกัส พี่มาแล้ว!!”
จบตอนที่ 39 โปรดติดตามตอนที่40 ต่อไป
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
615K
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727034_54386757.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1655452201_90378797.webp)
