“เอ่อ คือว่า สามีของเ้าเสียชีวิตแล้ว” ว่านหลงจำใจต้องบอกข่าวร้าย
“อะไรนะ! ไม่จริง” หว่านชิงใเพราะนึกไม่ถึง
“ข้าไปถึงที่นั่น ก็พบว่าที่บ้านตระกูลซูกำลังจัดพิธีศพของซูฟานข้าจะแอบไปพบนายหญิงใหญ่ นางก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง วันๆ ไม่ยอมพูดกับใครนางโยนกิจการทุกอย่างให้ลูกสะใภ้ดูแล” ว่านหลงเลยไม่ได้เตือนใครเพราะไม่มีโอกาสได้เข้าพบ
“ก็เข้าทางจือหม่าอี้น่ะสิ ว่าแต่ ซูฟานเสียชีวิตได้ยังไง” หว่านชิงอยากรู้ แม้เขาจะเป็เพียงสามีกำมะลอก็ตาม
“เห็นว่าเป็ฝีดาษ และเพื่อไม่ให้เชื้อแพร่กระจาย เห็นว่าพอเสร็จพิธีพวกเขาก็รีบทำการเผาศพทันที” ว่านหลงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าศพ
“ไม่น่าเลยจริงๆ แบบนี้พี่สาวข้าก็สามารถฮุบกิจการและทรัพย์สินได้ทั้งหมดจริงๆน่ะสิ” หว่านชิงคิดว่าตนช้าเกินไป
“ข้าว่านะ ยังไงนั่นก็เป็พี่สาวของเ้า เ้าปล่อยให้นางเสพสุขสมใจก็ได้นี่”ว่านหลงสงสัยในเมื่อโจวเว่ยก็ถือว่าเป็ญาติคนหนึ่งของนาง
“ข้ากลัวว่า พี่สาวจะหาทางกำจัดนายหญิงใหญ่อยู่น่ะสินางยอมแลกทุกอย่างเพื่อสิ่งที่้าโดยไม่คำนึงถึงบุญคุณใดๆ ทั้งสิ้นข้าจะต้องขัดขวางนางให้ถึงที่สุด” หว่านชิงรู้จักนิสัยของพี่สาวเป็อย่างดี
“แต่มันอันตรายมากเลยนะ ข้างกายนางนั้นมีเทียนสง เ้าไม่กลัวอย่างนั้นหรือ”ว่านหลงคิดว่าสหายเสี่ยงเกินไป
“ก็ข้ามีเ้า ข้าต้องกลัวอะไรอีก” หว่านชิงพูดยิ้มๆเพราะนาง้าให้สหายช่วย
“ข้าก็อยากจะซึ้งใจอยู่หรอกนะ หากเ้าเป็คนรักของข้า แต่เ้าไม่ใช่นี่สิ”ว่านหลงคิดว่านางใช้งานเขาตลอดเลย เขาแอบคิดว่า “นี่ข้าติดหนี้อะไรเ้านะ”
“น่านะ! ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ได้ หากแผนการปกป้องตระกูลซูสำเร็จเ้าจะได้เป็ถึงวีรบุรุษเลยนะ” หว่านชิงอ้อนวอน
“ถ้าเื่นี้จบ เ้าจะไม่หาเื่ใช้ข้าอีกใช่มั้ย” ว่านหลงถามย้ำ
“แน่นอน ขอบคุณที่ช่วยข้านะ” หว่านชิงรีบกล่าวขอบคุณเป็การมัดมือชก
ว่านหลงจำต้องพยักหน้ารับคำเข้าก็หวังเพียงว่าสหายั้แ่วัยเยาว์นี้จะไม่หาเื่ใช้เขาอีก
***************************
พิธีศพของซูฟานสำเร็จเสร็จสิ้นนายหญิงใหญ่ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องตั้งป้ายิญญา
“ฮือฮือ ข้าไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ทำไมข้าถึงอาภัพเช่นนี้ตระกูลซูต้องมาสูญเสียทั้งพี่ชายของสามี สามีของข้าและลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปแบบนี้ข้าทำอะไรผิดนักหนาทำไมมีแต่คนทอดทิ้งข้าไป” นายหญิงร้องไห้คร่ำครวญ
“โธ่! นายหญิงเ้าคะ ท่านทานอะไรบ้างเถิด ไม่เช่นนั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้นะ”ิจู่พยายามรบเร้าให้นายหญิงทานอาหาร
“ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ตายไปซะได้ก็ดี” นายหญิงกำลังตรอมใจ
“ไม่เอาเ้าค่ะ อย่าพูดเช่นนั้นท่านยังต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเป็ร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับคนในตระกูลซูนะเ้าคะ”ิจู่รีบห้าม
“ข้าหมดห่วงแล้ว มีโจวเว่ยคอยสืบต่อนางจะเป็ผู้ปกครองตระกูลซูให้อยู่สืบไป” นายหญิงคิดว่าตนคงตายตาหลับ
“นายหญิงเ้าคะ! ท่านไม่เชื่อคำทำนายของหมอดูเทวดาอย่างนั้นหรือที่เขาทักว่าฮูหยินใหญ่มีดวงกาลกิณีทำให้ตระกูลซูค่อยๆ ตายไปเรื่อยๆ นะเ้าคะ”ิจู่เชื่อเื่ดวงชะตา
“เหลวไหล! หมอดูก็คู่หมอเดาคนในตระกูลซูที่เสียชีวิตไปก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับสะใภ้ของข้า” นายหญิงใหญ่ดุ
“อะแฮ่ม ข้ายกสำรับอาหารมาให้ท่านแม่เ้าค่ะ” โจวเว่ยถือถาดข้าวต้มและน้ำชาเข้ามาในห้องตั้งป้ายิญญาเพราะอยากให้ท่านแม่ทานอะไรเข้าไปบ้าง
“ขอบใจมากนะโจวเว่ย แต่ข้ากินอะไรไม่ลงจริงๆ” นายหญิงรู้สึกผะอืดผะอม
“ทานสักนิดเถอะนะเ้าคะ” โจวเว่ยพยายามคะยั้นคะยอ
“ไม่ไหว แค่ข้าดมข้าก็จะอาเจียนแล้ว” นายหญิงส่ายหน้า
“ิจู่! เ้าออกไปก่อน ข้าจะพยายามเกลี้ยกล่อมท่านแม่เอง” โจวเว่ยสั่งสาวใช้ข้างกายแม่สามี
“เ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่” ิจู่ก็เลยเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี
พอสาวใช้ออกไปโจวเว่ยก็เลยว่า “ข้ารู้ว่าท่านกำลังจะตรอมใจ เนื่องจากสูญเสียคนที่รักไปแต่ข้าสามารถช่วยให้ท่านมีกำลังใจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้นะเ้าคะ”
“ทำยังไงงั้นหรือ” นายหญิงอยากรู้
“ข้ามีข่าวดีจะบอกเ้าค่ะ” โจวเว่ยกล่าวยิ้มๆ
“ข่าวดีอะไรว่ามาซิ” นายหญิงรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ
“ข้ากำลังตั้งครรภ์ ท่านกำลังจะมีหลานแล้วนะเ้าคะ ดีไม่ดี ข้าอาจคลอดลูกชายก็เป็ได้เ้าค่ะ”โจวเว่ยคลำไปที่ท้องของตนอย่างภูมิใจ
“เ้าว่าไงนะ! เ้ากำลังตั้งครรภ์งั้นหรือ” แม่สามีใ
โจวเว่ยยิ้มและกล่าวว่า“ท่านหมอบอกข้าเช่นนั้นจริงๆเ้าค่ะ บางทีหลานคนนี้เกิดมาเพื่อมาแทนที่ซูฟานก็เป็ได้นะเ้าคะ”
“เอ่อ โจวเว่ย! ข้ายินดีด้วยนะที่เ้าตั้งครรภ์” แม่สามีแสดงสีหน้าเคร่งเครียด
“ดูท่านแม่ไม่ดีใจเลยนะเ้าคะ” โจวเว่ยสังเกตได้
“ข้าปรับอารมณ์ไม่ทัน อย่าถือสาข้าเลยข้าอยากพูดคุยกับป้ายิญญาลูกชายข้าสักหน่อย ข้าจะบอกข่าวดีที่เ้ามีลูกกับเขาให้เ้ายกสำรับออกไปก่อนนะ ถ้าข้าหิวพอทานอะไรได้เมื่อไหร่ ข้าจะออกไปหาเ้าเองตกลงมั้ย” แม่สามีกล่าว
“ก็ได้เ้าค่ะ ข้าไม่รบกวนนะเ้าคะ” โจวเว่ยยอมตามใจแม่สามี
แม่สามีรอให้ลูกสะใภ้ออกไปก่อนนางค่อยแอบย่องไปที่ห้องพักของตัวเอง เพื่อไม่ให้ใครเห็น
***************************
ณห้องนอนของนายหญิงใหญ่
นายหญิงรีบค้นหากล่องลับที่อยู่ใต้เตียงโดยไวพอหาเจอ นางก็รีบเปิดกล่องและหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา
นายหญิงเปิดอ่านอีกครั้งซึ่งนั่นก็คือจดหมายของพี่สะใภ้หรือฮูหยินของพี่ชายสามีนางเขียนจดหมายให้นายหญิงเพื่อเตือนเื่ของโจวเว่ย
ถึงจางเฟยน้องสะใภ้
ข้ารู้ว่าถึงข้าเขียนอะไรไปเ้าคงไม่เชื่อข้าเพราะเ้าคิดว่าข้าไม่พอใจเื่ที่ท่านพี่ยอมยกกิจการทั้งหมดให้น้องชายสืบต่อแทนที่จะให้ข้าเป็ผู้สืบต่อกิจการ ในเมื่อพินัยกรรมเขียนแน่ชัดแบบนั้นข้าก็เคารพในการตัดสินใจของท่านพี่ ข้าจึงยอมย้ายไปอยู่บ้านเกิดของข้า เพื่อไม่ให้เ้าคิดหวาดระแวงว่าข้าจะแย่งทรัพย์สมบัติตระกูลซูคืนมาเอาล่ะ เข้าเื่เลยนะ ข้าแอบสงสัยถึงพฤติกรรมของลูกสะใภ้เ้าก่อนที่ท่านพี่จะเสียชีวิต โจวเว่ยได้ขอเข้าพบท่านพี่ตามลำพังดังนั้นข้าก็เลยยอมออกจากห้องทำงานและไปที่ห้องครัว พอกลับมาข้าได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของท่านพี่เหมือนกำลังด่าใครบางคนอยู่ พอข้าะโถามโจวเว่ยก็เป็คนตอบว่าท่านพี่มีอาการโรคเก่ากำเริบ ข้าก็เลยรีบไปตามหมอแทนที่จะเข้าไปดูท่านพี่ก่อน เพราะบางทีท่านพี่อาจถูกใครทำร้ายอยู่ข้าคิดแล้วข้าก็เจ็บใจ แต่ก็อย่างว่า มันเป็เพียงข้อสันนิษฐานของข้าเท่านั้น
ดังนั้นในฐานะพี่สาวคนนึงข้าขอเตือนให้เ้าระวังสะใภ้คนนี้ไว้ให้ดี นางอาจมีสองหน้าก็เป็ได้เ้าอย่าไว้ใจใครง่ายๆ รู้มั้ย
ดูแลครอบครัวให้ดีอย่าให้ตระกูลซูล่มสลายไปล่ะ
เถียนชุ่ย
พออ่านจบนายหญิงก็รำพึงว่า “ข้าน่าจะฟังท่านบ้างนะแต่ในตอนนี้มันไม่ทันแล้ว ข้าสูญเสียทั้งสามีและลูกชายไปแล้ว ข้าเหลือตัวคนเดียวข้าอยากตายตามพวกเขาไป”
สักพักชายชุดดำสองคนก็ปรากฏตัวชายคนหนึ่งกล่าวว่า “อย่านะขอรับท่านห้ามคิดสั้นเด็ดขาด”
“พวกเ้าเป็ใคร หรือว่าจะมาปล้น ไม่ใช่สิโจวเว่ยบงการให้พวกเ้ามาฆ่าข้าสินะ” นายหญิงเห็นคนร้ายอำพรางตัวเลยเดาไปเช่นนั้น
“ลูกเองขอรับ” ชายชุดดำคนหนึ่งเปิดหน้าให้ดู
“ซูฟาน! นี่ลูกยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ” นายหญิงใที่เห็นหน้าลูกชาย
“ธงสือ! เ้าจงออกไปดูต้นทางก่อน” นายท่านสั่งการลูกน้อง
“ขอรับนายท่าน” ธงสือรับคำและเดินออกไปทำหน้าที่
“แม่ดีใจจริงๆ ที่ลูกยังไม่ตาย” ท่านแม่สวมกอดลูกชายด้วยความดีใจเหลือล้น
“เอ่อ ท่านแม่ขอรับ ข้าไม่ใช่ซูฟาน ข้าคือซูเฉินต่างหาก” ซูเฉินยอมเผย
“ซูเฉิน! นี่ลูกยอมกลับมาตระกูลซูแล้วงั้นหรือ ที่เ้ายอมมาเพราะจะมาเคารพป้ายิญญาพี่ชายฝาแฝดใช่หรือไม่” ท่านแม่แอบผิดหวังที่คนตรงหน้าไม่ใช่ซูฟานแต่ก็ดีใจที่ลูกชายอีกคนกลับมา
“พี่ซูฟานเสียชีวิตนานแล้วขอรับเขาถูกพิษฮัวเหมยเหมือนท่านลุงและท่านพ่อั้แ่เมื่อหกเดือนก่อนแล้ว” ซูเฉินกลับมาที่ตระกูลซูั้แ่เมื่อหกเดือนที่แล้ว พอมาถึงก็เห็นศพพี่ชายท่านพ่อบ้านรู้สึกสงสัยว่าต้องมีฆาตกรอยู่ในบ้านจึงขอร้องให้ซูเฉินสวมรอยเป็พี่ชายฝาแฝดของตัวเองเพื่อสืบหาความจริง
“อะไรนะ! ซูฟานที่สืบต่อกิจการค้าเกลือ ก็คือเ้าเองอย่างนั้นหรือนี่เ้าสวมรอยเป็พี่ชายมาหกเดือนแล้ว แสดงว่าลูกของโจวเว่ยก็คือลูกของเ้าสินะข้านี่มันแย่จริงๆ ที่สงสัยในตัวนาง เนื่องจากพี่ชายเ้านั้นอ่อนแอมากเพราะมีหลายโรคมารุมเร้าหนึ่งในนั้นก็คือเป็หมัน จึงไม่มีทางมีลูกกับผู้หญิงคนไหนได้พอโจวเว่ยบอกว่านางมีลูก แม่ก็เลยโมโหคิดว่านางลอบมีชู้” แม่สามีรู้สึกผิดต่อโจวเว่ย
“เปล่าขอรับ! ลูกไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนางแม้เพียงสักครั้ง”ซูเฉินยืนยันเสียงแข็ง
“แต่ลูกกับนางนอนในห้องเดียวกัน จะไม่มีความสัมพันธ์กันได้อย่างไร” ท่านแม่ไม่เชื่อ
“โจวเว่ยมักจะวางยานอนหลับในน้ำชาให้ลูกดื่มทุกคืน ลูกได้ยินแผนการของนางลูกก็เลยแกล้งทำเป็หลับเพื่อดูว่านางจะทำอะไรต่อ แต่นึกไม่ถึงว่านางจะนัดเทียนสงหรือผู้ชายที่เคยอ้างว่าเป็คนรักของหงเหม่ยเข้ามาในห้องนอนพวกเขามีสัมพันธ์สวาทในห้องนั้น ทั้งๆ ที่ลูกก็นอนอยู่ พอเสร็จกิจพวกเขาก็จัดฉากให้ดูเหมือนว่าลูกกับโจวเว่ยมีความสัมพันธ์กันโดยที่ลูกไม่รู้ตัว”ซูเฉินอธิบาย
“นังแพศยา! นางสวมเขาให้พี่ชายเ้าแบบนี้ได้อย่างไรแสดงว่าลูกในครรภ์ก็เป็ลูกของเทียนสงน่ะสิ” แม่สามีโมโหที่ตนหลงให้ความรักและเอาใจใส่นังงูพิษเหมือนลูกแท้ๆ
“ไม่ผิดอย่างแน่นอนขอรับ” ซูเฉินเห็นคนทั้งคู่เล่นชู้กับตาของตัวเอง
“แม่จะไม่ยอมให้นางและชายชู้มาฮุบกิจการและทรัพย์สินตระกูลซูไปหรอก”ท่านแม่ฮึดสู้
“ลูกเองก็เช่นกันขอรับ” ซูเฉิน้าให้คนร้ายถูกลงโทษตามกฎหมายบ้านเมือง
“เ้าบอกว่าจะใช้ชีวิตเป็จอมยุทธ์พเนจร ท่านพ่อของเ้าก็เลยตัดขาดกับเ้าเหตุใดเ้าถึงยอมกลับมาที่นี่ล่ะ” ท่านแม่สงสัย
“ท่านป้าเถียนชุ่ยได้จ้างคนออกตามหาลูก พอหาลูกเจอ นางก็เล่าเื่ราวที่นางสงสัยให้ลูกฟังและนางก็บอกอีกว่าแม้นางจะไม่มีทายาทสืบสกุลแต่นางก็เห็นพี่ซูฟานและลูกเป็เหมือนลูกชายของนางขอรับ”
“แม่เสียใจที่ร่วมมือกับโจวเว่ยเพื่อกดดันให้ท่านป้าของเ้ายอมออกจากตระกูลซูไป”ท่านแม่รู้สึกผิดที่ตนยอมทำตามคำแนะนำของสะใภ้ทุกอย่าง
“ท่านป้าไม่เคยถือโทษโกรธท่านแม่ นางยังคงรักและห่วงใยท่านเสมอขอรับ”ซูเฉินรู้จักท่านป้าดี
“เสร็จเื่เมื่อไหร่ แม่จะไปรับท่านป้าของเ้ากลับมา ว่าแต่หว่านชิงนั้นก็เป็ฮูหยินของลูก ไม่ใช่เมียน้อยพี่ชายเ้าสินะ” ท่านแม่เปลี่ยนเื่
“ใช่แล้วขอรับ นางคือฮูหยินของลูกเอง” ซูเฉินยังคงปิดบังเื่ฮูหยินกำมะลอ
“แม่ไม่น่าอคติกับนางเลย ทั้งๆ ที่นางก็ไม่ได้แย่งสามีใครแท้ๆ” ท่านแม่รู้สึกผิดอีก
“ท่านแม่ไม่ต้องกลัวนะขอรับต่อไปธงสือจะเป็องครักษ์คอยคุ้มครองท่านตลอดเวลาแต่ท่านแม่จะต้องระวังเื่อาหาร ห้ามทานอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าท่านจะต้องใช้เข็มเงินทดสอบก่อนทานทุกครั้งแม้กระทั่งเครื่องดื่มหรืออาหารที่ท่านตั้งวางทิ้งไว้ท่านก็ห้ามนำของกินนั้นกลับมาทานจนหมดอีกเด็ดขาด” ซูเฉินเตือนเพราะคนร้ายสามารถวางยาได้ทุกเมื่อ
ซูเฉินประสบมากับตัวเองแล้วความจริงนั้นเขาโดนคนร้ายวางยาพิษฮัวเหมยในซุปบำรุง ซึ่งในตอนนั้น อยู่ดีๆโจวเว่ยก็มาเรียกให้เขาไปช่วยหากำไรหยก พอเดินกลับมาที่ห้องทำงานอีกทีเขาก็เลยหยิบถ้วยน้ำซุปที่เหลือกะว่าจะทานให้หมดถ้วย ดีที่เจียงหยาห้ามไว้ได้ทันเพราะเจียงหยาแอบเห็นชายชุดดำวางยาในถ้วยน้ำซุปและชายคนนั้นก็พึมพำว่าจะให้เขาตายด้วยพิษฮัวเหมยดังนั้นเขาจึงซ้อนแผนด้วยการแกล้งตายด้วยพิษนั้น พอเขาแกล้งตายโจวเว่ยก็ให้เทียนสงเติมตุ่มปลอมตามิัของเขาจนทั่วทำให้ทุกคนเชื่อว่าตนเป็ฝีดาษ โจวเว่ยไม่้าให้ใครมาชันสูตรศพอีกนางก็เลยเร่งให้เ้าหน้าที่รีบทำการเผาศพ ดีที่ตอนเผาศพซูเฉินได้แอบนำหุ่นตัวเท่าคนมาสับเปลี่ยนทัน
“แม่อยากได้เพื่อนคู่คิดเป็ผู้หญิงด้วยน่ะ” ท่านแม่้าที่ปรึกษาโดยไม่ใช่สาวใช้ข้างกายตัวเอง
“น่าเสียดายจริงๆ ลูกได้มอบหมายให้เจียงหยาไปทำงานอื่นแล้วขอรับ” ซูเฉินนึกใครไม่ออก
“เรียนนายท่าน! ฮูหยินรองแอบย่องเข้ามาในบ้านตระกูลซูและดูเหมือนว่านางกำลังตามหานายหญิงอยู่ขอรับ” ธงสือเข้ามารายงาน
“นี่นางหายเป็อัมพาตแล้วงั้นหรือ” ท่านแม่แปลกใจ
“ท่านแม่พานางมาที่ห้องนอนท่านเถอะขอรับ ข้าจะหลบอยู่หลังฉากส่วนธงสือก็ไปทำหน้าที่ดูต้นทางเช่นเดิม” ซูเฉินกล่าวแผน
“ขอรับนายท่าน” ธงสือรับคำ
“เอ่อท่านแม่ขอรับ ข้าจำเป็ต้องจับคนร้ายให้ได้คาหนังคาเขาข้าจึงต้องอยู่ในที่มืดดังนั้นท่านห้ามบอกเื่ที่ลูกยังมีชีวิตอยู่ให้หว่านชิงรู้เด็ดขาด” ซูเฉินขอร้อง
“เ้าปิดบังนางแบบนี้ อย่าบอกนะว่านางรู้จักเ้าในนามของซูฟานมาโดยตลอดน่ะ”ท่านแม่เดาโดยดูจากที่ลูกชายไม่ยอมบอกความจริงกับคนรัก
“ใช่แล้วขอรับ” ความจริงคือซูเฉินไม่สามารถไว้ใจหว่านชิงได้เต็มร้อย
“แม่รับปากว่าจะปกปิดเื่ราวของเ้าไม่ให้นางรู้ก็แล้วกัน” ท่านแม่เข้าใจ
นายหญิงใหญ่ดีใจที่จะได้หว่านชิงมาทำหน้าที่เป็เพื่อนคู่คิดนางก็เลยรีบแอบลอบออกไปหาหว่านชิงและรีบพานางเข้ามาในห้องนอน
***************************
หว่านชิงค่อยๆย่องและมองหาแม่สามีอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งมีคนแตะไหล่นางนางจึงสะดุ้งสุดตัวและเกือบจะกรีดร้อง
“ชู่! ข้าเอง เ้าตามหาข้าอยู่ไม่ใช่หรือ” แม่สามีใช้นิ้วชี้จุ๊ปาก
“ท่านแม่! ท่านรู้ได้อย่างไรเ้าคะ” หว่านชิงสงสัย
“รีบตามข้ามา ห้ามถามเซ้าซี้” แม่สามีกลัวมีใครมาเห็นเข้า
“เ้าค่ะ” หว่านชิงเดินไปตามแรงจูงของแม่สามีจนกระทั่งถึงห้องนอน
พอปิดประตูห้องนอนแล้วแม่สามีก็รีบถาม “นี่เ้าหายเป็ปกติแล้วงั้นหรือ”
“เ้าค่ะ ข้ารักษาตัวกับท่านหมอเทวดาแล้ว” หว่านชิงจำต้องโกหกเพราะนาง้าให้แม่สามีเชื่อใจ หากรู้ว่านางแกล้งเป็อัมพาตแม่สามีอาจระแวงสงสัยได้
“ข้าดีใจที่เ้ากลับมาเคารพป้ายิญญาสามีของเ้านะ” แม่สามีเองก็ปิดบังตามคำขอร้องของลูกชาย
“เขาไม่น่าอายุสั้นเลยนะเ้าคะ” หว่านชิงนึกสงสารจนมีน้ำตาคลอ
แม่สามีเช็ดน้ำตาให้หว่านชิงและสวมกอดเพื่อปลอบ“ไม่ต้องร้องนะซูฟานคงอยากให้เ้ามีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็ง”
“เ้าค่ะ” หว่านชิงกล่าวเสียงเศร้า
“ข้าดีใจที่ซูฟานมีฮูหยินอย่างเ้า เ้ารักเขาโดยแท้จริงไม่ใช่ยอมทำทุกอย่างเพื่อทรัพย์สมบัติที่เขามี” แม่สามีว่ากระทบโจวเว่ย
“ท่านแม่กำลังหมายถึงโจวเว่ยงั้นหรือเ้าคะ” หว่านชิงตีความได้นั่นหมายความว่าท่านแม่รู้ธาตุแท้ของสะใภ้ใหญ่แล้ว
ท่านแม่คลายอ้อมกอดจากนั้นก็พยักหน้าและกล่าวว่า“จงอยู่ที่นี่เป็เพื่อนข้าเถอะนะ”
“ข้าเองก็ตั้งใจเช่นนั้น ข้าจะปกป้องท่านให้ถึงที่สุดเ้าค่ะ” หว่านชิงทำเพื่อไม่ให้พี่สาวก่อกรรมทำชั่วอีก
“ดีมาก ลูกสะใภ้คนดีของข้า ซูเฉิน เอ้ย ซูฟานเลือกคนไม่ผิดจริงๆ” แม่สามีหลุดปาก
“ท่านแม่เ้าคะ ความจริงนั้น...