Top Star ระบบปั้นเธอให้เป็นดาว (จบ)

บทที่ 47 ครั้งนี้มันน่าขายหน้าจริง ๆ

"เป็นยังไงบ้าง ซูโย่วอี๋"

คนที่เข้ามาทักไม่ใช่คนแปลกหน้า เธอเป็นสมาชิกของคลาส A เฉี่ยวเชิง น้องสาวสุดน่ารักมีคะแนนเป็นอันดับสามของการประเมิน

ซูโย่วอี๋พยักหน้าให้เธอ

เฉี่ยวเชิงยืนข้างเธอและกระซิบถาม “เธอรู้ไหมใครทำให้เกิดเรื่องขึ้น?”

ซูโย่วอี๋ส่ายหัวของเธอ เธอไม่ค่อยอยากมีส่วนร่วมในการนินทาคนอื่น

"หลินเจี้ยน"

เมื่อได้ยินว่าเป็นหลินเจี้ยน ซูโย่วอี๋ก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

เธอทำงานเป็นคู่ จะแน่ใจได้อย่างไรว่า หลินเจี้ยน เป็นคนทำแทนที่จะเป็นอีกคน?

ดวงตาของซูโย่วอี๋ หรี่ลงเมื่อเธอนึกถึงบางสิ่ง

เธอจำได้ว่าหลินเจี้ยนบอกว่าคนที่คู่กับเธอคือฉูรั่วฮวน

แม้ว่ามันจะไม่ถูกต้องที่จะคิดเช่นนั้น แต่ซูโย่วอี๋ก็กังวลจริง ๆ ว่าทีมงานรายการจะเข้าข้างฉูรั่วฮวน

เหมือนเรื่องเปลี่ยนเสื้อผ้าในเช้านี้

เห็นได้ชัดว่าเฉี่ยวเชิงมีความสุขมากที่จะบอกเล่าข่าวที่เธอได้รู้มา "คุณปู่ที่ฉันดูแลอยู่ใกล้กับเตียง 48 หลังเกิดอุบัติเหตุฉันได้ยินทั้งหมด"

“ตอนแรกมีเสียงเหมือนบางอย่างตกลงพื้น พอหันไปดูก็เห็นคนยายที่เตียง 48 ล้มลง จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องของฉูรั่วฮวน เธอถามหลินเจี้ยนว่ากำลังทำอะไร ทำไมถึงผลักคุณยาย?"

"หลินเจี้ยน ปฏิเสธทันทีว่าไม่ใช่เธอ แต่เป็นฉูรั่วฮวน"

ซูโย่วอี๋จับใจความของประโยคนี้ได้อย่างดี "คุณจะบอกว่าพวกเธอปัดความรับผิดชอบกันไปมา? แต่ก็มีคนถ่ายอยู่ตลอดนี่นา ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะถูกแกล้ง"

เฉี่ยวเชิงเหมือนจะมีคำตอบให้อยู่แล้ว "ตอนนั้นคุณยายขออาบน้ำและช่างภาพทั้งหมดก็ถอยออกไป เมื่อพวกเขาเข้าไปหญิงชราก็ล้มลงกับพื้น ตาของหญิงชราไม่ค่อยดี และบอกเพียงว่ามีคนจงใจผลักเธอล้มลงกับพื้น แต่เธอจำไม่ได้ว่าเป็นใคร"

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หัวใจของซูโย่วอี้ที่มีมีอคติ 80% ต่อฉูรั่วฮวน แต่เธอไม่กล้าที่จะด่วนสรุปเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ตอนนี้พวกเขาทำอะไรกันอยู่?"

เฉี่ยวเชิงตอบว่า "ก่อนที่ฉันจะออกมา เจ้าหน้าที่ได้พาคุณยายไปตรวจร่างกายแล้ว หลินเจี้ยนและฉูรั่วฮวนก็ถูกพาตัวไป แต่ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอไปที่ไหน"

“เรื่องนี้ต้องได้รับการอธิบาย มีภาพคุณยายล้มลงบนพื้นในการถ่ายทอดสด ครอบครัวของคุณยายไม่ยอมง่ายๆ แน่”

อารมณ์ของซูโย่วอี๋กลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันที แม้ว่าเธอกับหลินเจี้ยนจะไม่ค่อยสนิทกันนัก แต่หลินเจี้ยนก็ยังสอนเธอเต้นหลังจากฝึกด้วยกัน ซูโย่วอี๋ยังคงมีความประทับใจที่ดีต่อหลินเจี้ยน

เธอหวังว่าเรื่องนี้จะไม่มีอะไรมาก

ติ๊ง!

[ประกาศภารกิจ: ขอให้ซู่จู่ไปยังสถานที่เกิดเหตุเพื่อค้นหาหลักฐาน และยืนยันความบริสุทธิ์ของผู้บริสุทธิ์]

ซูโย่วอี๋กลอกตาของเธออย่างเงียบ ๆ ตอนนี้เธอต้องทำงานนักสืบ

การค้นหาหลักฐานไม่สามารถเสร็จสิ้นได้ในเวลาอันสั้น ซูโย่วอี๋คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอคิดว่ามันคงจะดีกว่าเธอบอกเรื่องนี้กับคุณยายตามตรง 

“คุณยายคะ ผู้หญิงในอุบัติเหตุเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน ขอไปดูเธอได้ไหม”

หญิงชราไม่ขัดเธอ “ไปเถอะ ฉันจะเรียกพยาบาลมา”

จากนั้นหญิงชราก็กดสร้อยข้อมือ

ซูโย่วอี๋สังเกตเห็นว่าทุกคนในบ้านพักคนชราหรงกุ่ย มีสร้อยข้อมืออยู่บนร่างกายของเขา เธอเคยเห็นหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ที่มีจุดสีแดงกระจายอยู่ทั่ว

เธอคิดว่าสร้อยข้อมือนี้มีฟังก์ชันระบุตำแหน่งของผู้สูงอายุ ซึ่งสามารถตรวจสอบตำแหน่งของผู้สูงอายุแบบเรียลไทม์ และยังสามารถติดต่อพยาบาลได้ด้วยปุ่มเดียว

พยาบาลรีบมาทันที และซูโย่วอี๋ก็อธิบายสั้น ๆ ให้เธอฟัง

พยาบาลอายุประมาณสี่สิบปี ผิวขาว ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันเพิ่งมาจากห้องประชุม และตอนนี้ห้องนั้นก็ถูกสั่งห้ามเข้า มันคงไม่มีประโยชน์มากนักหากคุณไปที่นั่น”

ฟังดูสมเหตุสมผล

แต่จู่ ๆ ซูโย่วอี๋ก็ถามขึ้นว่า "ประธานลู่ของเราอยู่ที่นั่นหรือเปล่าคะ"

พยาบาลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า "คุณกำลังพูดถึงหนุ่มหล่อที่ไม่ชอบยิ้มคนนั้นหรือเปล่า"

ใช่

เขาอยู่รึเปล่า

ซูโย่วอี๋คิดในใจ ถ้าลู่เฉินสามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้ มันก็ไม่จำเป็นสำหรับเธอที่จะไป

[ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเดาได้ว่าน้องอ้วนกำลังคิดอะไรอยู่]

[น้องอ้วนไว้วางใจประธานลู่อย่างไร้ข้อกังขา]

[ป้าพยาบาลก็ตลก ผู้ชายหล่อที่ไม่ชอบยิ้ม]

[คนหล่ออยู่ไหน? เขาคือสามีของฉัน]

สุนัขจิ้งจอกไม่คิดอย่างนั้น [ซู่จู่ วีรบุรุษ 1 คน ในสามก๊ก ยังต้องมีช่างซ่อมสามคนจึงเก่งกว่าจูกัดเหลียง บางทีลู่เฉินอาจจะต้องการให้คุณเป็นคนช่างก็ได้]

ซูโย่วอี๋กลอกตาของเธอ

เจ้าจิ้งจอกพูดอะไรดี ๆ แล้วหาคำเปรียบเปรยที่ดีกว่านี้กับเธอได้ไหม?

[ฮ่าฮ่าฮ่า การกลอกตากลับมาอีกครั้ง]

[ฉันพลาดอะไรไปรึเปล่า]

[จริงอยู่ที่การกลอกตาแต่ล่ะครั้งมีเสน่ห์ต่างกัน (ยิ้มลึกลับ)]

[อะไรคือเหตุผลที่คุณกลอกตา?]

[น้องอ้วนกล้าดีอย่างไรที่ไม่รู้จักความงามอันศักดิ์สิทธิ์ของประธานลู่? น่าโมโหจริง ๆ!!!]

เพื่อภารกิจซูโย่วอี๋ยังคงเดินไปที่ห้องประชุมด้วยความมั่นใจอันน้อยนิด

ลานสันทนาการอยู่ห่างจากห้องประชุมเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ซูโย่วอี๋รีบเดินตามคำอธิบายของพยาบาลไปที่ด้านนอกห้องประชุม

เธอปิดประตูลง และข้างในก็ตัดเสียงจากภายนอกจนมันเบาและได้ยินไม่ชัดเจน

ซูโย่วอี๋กังวลว่าการสนทนาภายในจะไม่สะดวกที่จะออกอากาศ เธอจึงเดินเข้าหาตากล้อง

“ฉันจะแอบเข้าไป อย่าตามมา”

ตากล้องรู้ว่าต้องทำอย่างไร เขาหันกล้องออกทันทีและยังคงรออยู่ที่โล่งนอกทางเดิน

ชาวเน็ตจวกยับ

[พาเราเข้าไป เราอยากเห็น]

[ฉันสูญเสียตำแหน่งผู้ชมแถวหน้า]

[ฉันอยากรู้มาก]

[พวกคุณทุกคนอยากเห็นเหตุการณ์ แต่ฉันแค่ต้องการพบประธานลู่ของฉัน]

[น้องอ้วนทิ้งเรา]

ห้องประชุมแบ่งเป็นประตูหน้าและประตูหลัง ซูโย่วอี๋จินตนาการถึงผังบุคลากรปัจจุบันในห้องประชุมในใจของเธอ และคิดว่าเข้าทางประตูหน้าจะดีกว่า

เพราะลู่เฉินและคนอื่น ๆ คงหันหลังให้ประตูหน้า

ซูโย่วอี๋หายใจเข้าลึก ๆ ก้มตัวลง และวางมือของเธอบนลูกบิดประตูอย่างลังเ

จากนั้นผลักเบา ๆ ประตูไม้ก็ส่งเสียง ‘เอี๊ยดอ๊าด’

มันจบแล้ว

ครั้งล่าสุดที่ทำให้เธอขายหน้ามาก มันคือตอนที่สุนัขจิ้งจอกลงโทษเธอในป่าขณะกำลังกินมันฝรั่งทอด

ประตูเผยให้เห็นช่องว่างกว้าง และซูโย่วอี๋ก็รู้สึกเขินอายเกินว่าจะเงยหน้าขึ้นมอง

ไม่มีการเคลื่อนไหวในห้องสักพัก คงไม่มีใครสังเกตเห็น

ซูโย่วอี๋เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง แต่พบว่ามีหลายคนในห้องประชุมมองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน

ลู่เฉินนั่งตรงกลางและมองไปด้านข้าง

เมื่อผู้อำนวยการเห็นเสื้อผ้าที่สวมใส่ เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นผู้เข้าร่วมรายการวาไรตี้จึงไม่ได้หยุดเธอ

แต่ฮันเอินจีดูเป็นกังวล "ซูโย่วอี๋ คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ซูโย่วอี๋อยากจะขุดหลุมและฝังตัวเองจริง ๆ

คราวนี้น่าอายสุด ๆ

เธอยืนตัวตรงและพูด “ฉันเป็นห่วงพวกเธอน่ะค่ะ”

ฮันเอินจีกำลังจะไม่พอใจ หญิงสาวคนนี้เป็นคนเดียวที่เสนอหน้ามาทุกโอกาส!

ไร้สาระจริง ๆ

แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เข้ามา"

ฮันเอินจีไม่เข้าใจ "ประธานลู่ จะให้เธอเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้คงไม่ดีเท่าไหร่นะคะ"

ซูโย่วอี๋ยืนตัดสินใจอยู่ที่ประตูจะเข้าหรือไม่เข้าดี