ผี Ronaldo

เ๱ื่๵๹นี้เป็๲เ๱ื่๵๹ที่ผู้เขียนและเพื่อนประสบพบเจอโดยตรง

....

เมื่อปลายปี 2545 ผมและเพื่อนอีก 2 คน ได้นัดกันไว้ว่าจะไปเที่ยวเหนือด้วยกัน ซึ่งถ้าเป็๲คนทั่วไปอาจจะเลือกนั่งเครื่องบินไปใช่มั๊ยล่ะ แต่ผมเป็๲โรคกลัวเครื่องบินเข้าไส้ ตัวเลือกรองอย่าง รถไฟ ก็ดันไม่มี เพราะพวกเราอยู่ภูเก็ต ทางเลือกสุดท้ายเลยไปลงเอยที่ รถทัวร์

พวกเราเลือกรถเที่ยวประมาณทุ่มกว่าๆ และกว่าจะถึงปลายทางซึ่งเป็๞จังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ ก็ปาเข้าไปเกือบ 3 ทุ่ม หนำซ้ำพวกเราไม่ได้จองโรงแรมที่พักไว้ล่วงหน้า ก็เลยต้องเดินตระเวนหาห้องพักกัน เหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว

จน 3 ทุ่มกว่า พวกผมก็ไปเจอห้องพักแห่งหนึ่ง ดูจากภายนอกน่าจะมีประมาณ 4 ชั้น .. ผมและเพื่อนเดินเข้าไปตรงล็อบบี้ ตรงส่วนรีเซฟชั่นจะเป็๲ลักษณะกรงเหล็กคล้ายๆโรงรับจำนำ และมีอาม่าท่านหนึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งของลูกกรง

"มีห้องพักมั๊ยครับ"

อาม่าทำหน้านิ่งๆ

"มี... จะพักกันกี่คืนล่ะ"

"คืนเดียวครับ"

ผมตอบไป เพราะตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปตระเวนเที่ยวกันแล้วค่อยไปหาห้องพักใหม่เอาข้างหน้า อีกอย่างตอนกลางวันคงหาห้องพักได้สะดวกกว่ากลางคืนแบบนี้

อาม่าหยิบกุญแจให้ พวกผมจ่ายค่าห้องแล้วรับกุญแจห้องมา ซึ่งพวกเราได้ห้อง 404

โรงแรมนี้ไม่มีลิฟต์ มีแค่บันได ซึ่งตรงชั้นพักบันไดจะมีหน้าต่างบานเกือบเท่าประตูอยู่ 2 บาน ทุกชั้น

..(รูปประกอบไม่ใช่สถานที่ในเ๱ื่๵๹ เป็๲เพียงบันไดที่คล้ายๆกันซึ่งในภาพตรงชั้นพักจะไม่มีหน้าต่าง)

พวกเรารีบเดินขึ้นบันไดตั้งใจกันว่าเอากระเป๋าไปเก็บเสร็จก็จะออกมาหาข้าวกินกันแถวๆโรงแรม

พอตั้งกระเป๋าเสร็จ ผมก็เดินออกจากห้องเป็๲คนแรก แล้วบอกเพื่อนว่า "เฮ้ย เดี๋ยวกูไปดูดบุหรี่รอข้างล่างนะ"

แล้วผมก็เดินลงบันไดมา ผมเพิ่งสังเกตุว่า หน้าต่างตรงชั้นพักบันไดมันเปิดอยู่ทุกบาน ทำให้เห็นวิวด้านนอก ซึ่งน่าจะเป็๞กำแพงวัด หรือ กำแพงบ้านเก่าๆของใครสักหลังนี่แหละ แถมลมที่พัดลอดมาทางหน้าต่างก็หนาวชวนขนลุกซะเหลือเกิน

ในขณะที่ผมกำลังจะเดินลงมาถึงชั้นพักบันไดชั้น 2... ผมเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่ง ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงนอกหน้าต่าง ตอนนั้นสัญชาตญาณของผมมันบอกได้เลยว่า นั่นไม่ใช่คนแน่นอน เพราะ ตรงหน้าต่างนั้นมันไม่มีระเบียง ถ้าเป็๲ชั้น 1 ยังคิดว่าเป็๲คนได้ แต่นี่มันชั้น 2

ผมหยุดเดินทันที ตอนนั้นขนผมลุกไปทั้งตัว ตัดสินใจ เดินกลับขึ้นไปบนห้อง ไม่กงไม่กินมันละข้าว

ผมไปสวนทางกับเพื่อนอีก 2 คน ที่กำลังลงมาที่บันไดชั้น 4 พอดี เพื่อนเลยถามว่า

"เฮ้ย ลืมของเหรอ"

ผมไม่ตอบ ก้มหน้าก้มตาเดินกลับห้องอย่างเดียว

ผมเข้ามานั่งใจสั่นอยู่ในห้องพัก ผ่านไปไม่ถึง 3 นาที เพื่อนทั้งสองคนก็วิ่งหน้าตาตื่นกันเข้ามาในห้อง

"มีงเห็นเหมือนพวกกูใช่มะ ?? มึงถึงได้เดินกลับห้อง"

ผมพยักหน้า

"ผู้ชายสูงๆ ใส่เสื้อสีเหลืองใช่มะ ?"

ผมพยักหน้าอีกที

สรุปว่ารูปพรรณสัณฐานตรงกัน

คืนนั้นพวกเราทั้ง 3 คน นั่งเปิดไฟ เปิดทีวี หลับๆตื่นๆกันที้งคืน ไม่มีใครกล้าหลับทิ้งตัว พวกเราตั้งใจว่า ทันทีที่แสกแรกส่องลงมาเมื่อไหร่ พวกเราละลงไปเช็คเอ้าท์ทันที

จน7โมงเช้า ผมและเพื่อนเก็บของแล้วเดินเบียดกันลงบันไดไป

จนมาถึงที่เกิดเหตุเมื่อคืนตรงชั้นพักบันไดชั้น 2

สิ่งที่พวกเราเห็นคือ

โปสเตอร์ขนาดเกือบเท่าคน ของโรนัลโด้ ในทรงผม ไดโกโระ ใส่เสื้อทีมชาติบราซิลแปะอยู่ที่หน้าต่าง