เย่เฉินยืนหอบหายใจหน้า ประตูหินบานที่สอง ซึ่งเพิ่งปิดผนึกอย่างแ่า
เขาหันกลับไปมอง... และก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหม่... ผู้เปิดรอรับเขาอย่างเด็ดเดี่ยว
ห้องโถงกว้างใหญ่ไพศาล... แตกต่างจากห้องเก่าสิ้นเชิง ผนังและเพดานแกะสลักวิจิตรบรรจง ลวดลายอักขระโบราณส่องแสงสีทองจาง ทำให้ห้องมิได้ตกอยู่ในความมืด
เย่เฉินััคลื่นพลังงานเข้มข้น... บริสุทธิ์ยิ่งกว่าไอพลังงานใดในหุบเหวแห่งนี้
มันคือ "ห้องิญญา"
พลังงานไหลรวมกัน ณ ใจกลางห้อง ปรากฏ ธารน้ำพุพลังปราณ ขนาดเล็กผุดจากพื้นหิน น้ำพุมิได้มีน้ำ แต่เป็ ไอพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ ลอยอวลเหนือผิวน้ำพุ ราวธารน้ำนมหล่อเลี้ยงิญญา
‘นี่คือ... แหล่งพลังงานสำหรับการฝึกฝนชั้นต่อไป!’
ความตื่นเต้นพุ่งสูงขึ้นในใจ เขาทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิข้างธารน้ำพุ ก่อนจะสำรวจร่างกายตนเอง
วูบ!
เขาถอดเสื้อผ้าขาดวิ่นออก จ้องมองไปยัง ลายอักขระเทพอสูร บนหน้าอก... ตัวแทนแห่งพลังอันได้รับมา
ลายอักขระมิได้เป็เพียงสีทองแดงจางอีกต่อไป บัดนี้มัน ส่องแสงสีแดงทอง ชัดเจนกว่าเดิมมาก! แสงนั้นเรืองรองและมั่นคง ราวดวงอาทิตย์เพิ่งถือกำเนิด
เย่เฉินรับรู้ความหมายทันที...
‘การผ่านบททดสอบจิติญญา... ทำให้คัมภีร์รับรองข้าอย่างสมบูรณ์!’
การผ่านบททดสอบทั้งสองครั้ง ทำให้เขาเป็ "ผู้ผ่านบททดสอบสองครั้ง" ซึ่งหมายถึงพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่บทลับที่แท้จริงของวิถีเทพอสูร
เย่เฉินเดินไปยังส่วนลึกที่สุดของห้องิญญา... ที่ซึ่งมีวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งตั้งอยู่เหนือแท่นหิน
มันคือ "ศิลากระจกิญญา"
เมื่อเย่เฉินเข้ายืนเบื้องหน้าศิลากระจก เงาร่างก็ปรากฏขึ้นบนผิว...
วูบ!
ศิลากระจกพลันส่องแสงสีทองเข้มรุนแรง ฉายภาพซ้อนสองภาพเข้าใส่เย่เฉิน:
ภาพแรก: ภาพสะท้อนในร่างเด็กหนุ่มผอมแห้ง... ดังโลกภายนอกมองเห็น
ภาพที่สอง: ภาพของ "เงา" ร่างั์ทรงพลังดุจราชันย์อสูร
‘นี่คือ... ศักยภาพของข้า... ร่างที่พร้อมจะแบกรับพลังเทพและอสูร!’
เขาก้มลงมองบนฐานศิลากระจก พบท่วงท่าการฝึกฝนจำนวนนับไม่ถ้วนถูกสลักไว้ด้วยเส้นสายคมชัด
นี่คือ "ลมหายใจอสูรเทวะ — บทลับ"!
บทฝึกนี้คือการ "เปลี่ยนโครงสร้างการเคลื่อนไหว" และ "หลอมรวมิญญา" ให้เข้ากับกายเนื้ออย่างสมบูรณ์แบบ เย่เฉินโคจรพลังจิตเข้าสู่แผ่นศิลาิญญา เริ่มดูดซับท่วงท่าการฝึกฝนสลักไว้เข้าสู่จิตสำนึกอย่างรวดเร็ว
เย่เฉินไม่รอช้า เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิข้าง ธารน้ำพุพลังปราณ
เขาเริ่มโคจร "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" ตามท่วงท่าเพิ่งซึมซับมาจากศิลากระจกิญญา
ฟู่... ครืนนน...
ทันใดนั้น ร่างกายกลายเป็ "หลุมดำ" น่าสะพรึงกลัว พลังงานบริสุทธิ์จากธารน้ำพุถูกกระชากเข้ามาสู่รูขุมขนทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง! การฝึกบทลับทำให้เขาได้ใช้พลังงานบริสุทธิ์ในการบ่มเพาะโดยตรง
เย่เฉินรู้สึกว่า เส้นลมปราณเทพอสูร ภายในร่างกายกำลังแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว... ทำให้ การดูดซับพลังธรรมชาติเร็วขึ้นเป็สิบเท่า!
หลังจากดูดซับพลังงานจากธารน้ำพุไปได้ครึ่งหนึ่ง เย่เฉินลุกขึ้นยืนและเริ่มฝึกท่วงท่าการเคลื่อนไหวซับซ้อนของบทลับ ท่วงท่าเ่าั้เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนและอำมหิต... โจมตีรวดเร็วและแม่นยำ
ผลข้างเคียงแห่งวิถีอสูร: การฝึกฝนอันรุนแรงทำให้สัญชาตญาณอสูรตื่นตัว เย่เฉินเริ่มรับรู้ได้ถึง การเคลื่อนไหวเหมือนอสูร ในบางจังหวะ
‘กายเนื้อกำลังรับอิทธิพลจากสายเือสูรเทวะ...’
แต่เขาก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะ "จิตอสูรเทวะ" อันฝึกสำเร็จนั้น ได้ทำหน้าที่เป็ "สมอเรือ" ยึดจิตสำนึกไว้กับความเป็มนุษย์
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วใน ห้องิญญา... เย่เฉินไม่รู้ว่าตนใช้เวลาฝึกฝนไปนานเท่าใด
วูมมมมมมม!
ในวินาทีสุดท้ายของการฝึกฝนบทลับ ธารน้ำพุพลังปราณอันเคยพวยพุ่งไอพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ถูกดูดซับจน เหือดแห้ง กลายเป็เพียงแอ่งน้ำหินไร้ชีวิตชีวา พลังงานมหาศาลเ่าั้ถูกหลอมรวมเข้ากับชีพจรเย่เฉินอย่างสมบูรณ์
เย่เฉินลืมตาขึ้นช้าๆ ใบหน้ามีร่องรอยความอ่อนล้า แต่แววตากลับคมกล้า... เต็มไปด้วยอำนาจมองไม่เห็น
ตู้มมมม! ตู้มมมมมมม!
เสียงสั่นะเืรุนแรงระดับแผ่นดินไหวจากภายนอกดังกระหึ่มขึ้น ผนังห้องิญญาสั่นไหวรุนแรง
โฮก!!! โฮกกก!!!
เสียงคำรามของ อสูรคลั่งรอยโลหิต ดังสะท้อนลงมาจากปากเหวอย่างชัดเจน มันรับรู้แล้วว่าเย่เฉินแข็งแกร่งขึ้น และกำลังพยายามหาทางลงมากลืนกินเขาในทันที!
เย่เฉินยืนขึ้นเต็มความสูง เขาไม่รอช้า พุ่งตัวไปยังทางเข้าห้องิญญา และเริ่มปีนหน้าผาชันทอดสู่โลกภายนอกอย่างเร่งด่วน
การปีนป่ายอันเคยยากลำบากในครั้งก่อน บัดนี้กลับง่ายดายราวเดินเล่นในสวนสาธารณะ "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" ทำให้การเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความแม่นยำและความเร็วเหนืุ์
ในเวลาไม่นานนัก... เขาก็มาถึงปาก หุบเหวอสนีบาต
แสงจันทร์สีนวลส่องลงมาอาบไล้ปากเหว เย่เฉินะโขึ้นสู่พื้นดินโลกภายนอกอย่างสง่างาม
แต่แล้ว... ร่างกายก็พลันหยุดนิ่ง
อสูรคลั่งรอยโลหิต... ไม่ได้อยู่ไกลจากเขาเลย มันกำลังยืน ดักทาง เขาอยู่บนปากเหว!
ร่างั์สีดำทะมึนบดบังแสงจันทร์ไว้จนหมดสิ้น ดวงตาอัน ลุกวาบด้วยสีเื จ้องตรงมาที่เย่เฉินอย่างไม่วางตา
โฮก!
เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้น แต่คราวนี้... เย่เฉินััได้ถึงความเปลี่ยนแปลง
แววตาของอสูรเปลี่ยนไปจากครั้งก่อน... มันมิใช่ความดูิ่เหยียดหยาม แต่เป็สายตาที่ สงสัยระคน "ทดสอบ" ราวกับกำลังประเมินค่าคู่ต่อสู้ผู้แข็งแกร่งขึ้น
เย่เฉินไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาเงยหน้าขึ้นมองอสูรั์ด้วยสายตา มั่นคงกว่าเดิม หลายเท่า
‘เ้า้าทดสอบข้าใช่หรือไม่? เช่นนั้น ข้าก็จะยอมให้เ้าเห็นพลังที่ข้าเพิ่งได้รับมา!’
การเผชิญหน้าครั้งที่สอง... กำลังจะตัดสินชะตาการเดินทางสู่โลกภายนอกของเย่เฉิน!
[จบตอนที่ 16]
8K
