ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        ฟางชิงสือและเจียงอี่โหลวรู้สึกเหนื่อยใจกับความคิดนี้ของลูกชายจริงๆ ! การที่ลูกชายพวกเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อเอาเปรียบลูกสะใภ้ในอนาคตแบบนี้มันดีแล้วหรือ?

        จิ่งเยี่ยนกุยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ถูกฟางเสียนจือกอดต่อหน้าพ่อแม่สามีในอนาคต แต่เขากลับกระซิบข้างหูเธอว่า "ที่รัก ยังไม่ทันได้จากไป ฉันก็คิดถึงเธอแล้ว ทำยังไงดีเนี่ย"

        ตอนที่เขาพูดนั้นได้แนบริมฝีปากกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่าใส่ใบหู ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาก จนถึงกับรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นจากต้นคอไปยังปลายหู

        เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่เขาก็ผละเธอออกแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวเธอเบาๆ และพูดว่า "รอฉันกลับมานะ ถ้าเธอคิดถึงฉัน ก็ไปหาฉันที่เมืองหลวง"

        พูดจบ เขาก็ยัดกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ ข้างบนเป็นที่อยู่และเบอร์ติดต่อของเขาที่เมืองหลวง

        จากนั้นเขาก็สะพายกระเป๋าแล้วเดินจากไปทันที

        จิ่งเยี่ยนกุยมองตามแผ่นหลังของเขาไป รู้สึกใจหายอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่กลับมาเธอเกิดใหม่ เขาก็อยู่เคียงข้าง คอยปกป้องเธออยู่ตลอด เธอที่เป็นคนรักอิสระอย่างมาก กลับรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ๆ

        ฟางชิงสือและเจียงอี่โหลวครั้งนี้ไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจมากนัก ทั้งสองต่างพากันคิดว่าลูกชายตัวแสบของพวกเขาไปพูดอะไรกับลูกสะใภ้ในอนาคต ถึงได้ทำให้หน้าของเด็กสาวแดงได้ขนาดนั้น

        หลังจากส่งฟางเสียนจือขึ้นรถไฟแล้ว ทั้งสามคนก็ออกจากสถานีรถไฟ จิ่งเยี่ยนกุยต้องไปที่ร้านชิ่งอันถัง วันนี้ท่านอาจารย์ซูก็มีเรื่องจะคุยกับเธอด้วย

        ตอนแรกเธอตั้งใจจะปั่นจักรยานไปเอง แต่ฟางชิงสือพูดทั้งรอยยิ้มว่า "ถ้าฉันไม่ไปส่งเธอ เกรงว่าเสียนจือกลับมาคงต้องมาโวยวายฉันแน่"

        คำพูดนั้นมีน้ำเสียงหยอกล้อเล็กน้อย จิ่งเยี่ยนกุยรู้สึกประหม่าอยู่บ้างเช่นกัน

        เจียงอี่โหลวก็พูดเสริมด้วยรอยยิ้ม "นั่นสิ ยังไงก็ไม่ได้ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ เพียงแต่ว่าคุณฟางยังมีเรื่องที่โรงเรียน ส่วนฉันก็มีธุระที่บ้าน คงรอเธอที่ร้านชิ่งอันถังไม่ได้นะ เธอต้องปั่นจักรยานกลับเอง"

        จิ่งเยี่ยนกุยเกรงใจพวกเขามาก จึงรีบพูดว่า "ขอบคุณคุณลุงฟาง ขอบคุณคุณป้าเจียงค่ะ หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้ว กลับเองได้ค่ะ"

        "รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่เด็กๆ " เจียงอี่โหลวขยิบตาให้เธอ "แต่เสียนจือรู้สึกว่าเธอต้องการการปกป้องเอามากๆ"

        ใบหน้าของจิ่งเยี่ยนกุยถึงกับแดงก่ำอีกครั้ง

        เจียงอี่โหลวพูดพลางหัวเราะ "เอาล่ะ ไม่แกล้งเธอแล้ว ตอนกลับอย่ากลับดึกนัก เดินทางระวังด้วยนะ"

        จิ่งเยี่ยนกุยพยักหน้า ฟางชิงสือพูดเสริมว่า "ปีหน้าก็ไปสอบใบขับขี่ซะ รถจอดอยู่ที่บ้านบ่อยๆ ถึงตอนนั้นเธอจะได้ขับเอง สะดวกสบายกว่าอีกหน่อย"

        ชาติที่แล้วจิ่งเยี่ยนกุยขับรถเป็น เพียงแต่ตอนนี้เธอยังไม่ถึงสิบแปดปี ยังสอบใบขับขี่ไม่ได้ เธอจึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม

        ฟางชิงสือมาส่งเธอที่ร้านชิ่งอันถังแล้วพูดว่า "พรุ่งนี้ก็แวะไปที่โรงเรียนหน่อยนะ ไปทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมห้อง แล้วก็ไปสอบวัดผลด้วย"

        ทางโรงเรียนจะมีการทดสอบในช่วงสัปดาห์แรกของการเปิดเทอม เพื่อดูว่านักเรียนเป็นอย่างไรหลังจากปิดเทอมฤดูร้อน ปีนี้เพราะมีเรื่องวุ่นวายที่โรงเรียน จึงเลื่อนการสอบวัดผลมาเป็นสัปดาห์ที่สอง

        จิ่งเยี่ยนกุยรับปากทันที ถึงแม้เธอจะเข้าเรียนแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ไปทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมห้องอย่างเป็นทางการ หรือแม้แต่ครูที่สอนเธอก็ยังไม่รู้จัก ดังนั้นพรุ่งนี้ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีที่จะไปทำความรู้จักผู้คน

        ฟางชิงสือมองเธอแล้วพูดว่า "ตั้งใจสอบหน่อยนะ ถ้าครั้งนี้ได้คะแนนน้อยกว่าตอนสอบเข้า เธอต้องมาเรียนที่โรงเรียน จะมาเรียนเองอยู่บ้านไม่ได้"

        นี่เป็นสิ่งที่เธอกับฟางชิงสือตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ เธอจึงไม่มีปัญหาอะไร และพยักหน้าตอบ "คุณลุงฟางไม่ต้องห่วงค่ะ หนูจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"

        ฟางชิงสือพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็พาเจียงอี่โหลวออกไป

        จิ่งเยี่ยนกุยกลัวว่าจักรยานจะหาย จึงเข็นเข้าไปในลานเล็กๆ ด้านหลังร้านชิ่งอันถัง

        เมื่อเธอเข้ามา ก็เห็นพนักงานในร้านและแพทย์ประจำร้านทุกคนมองมาที่เธอ

        เมื่อเธอจอดจักรยานเสร็จ จึงถามว่า "เป็นอะไรกันคะ หน้าฉันมีอะไรเปื้อนเหรอ"

        คุณหมอเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม "เปล่าๆ แค่รู้สึกว่าผู้เฒ่าซูให้ความสำคัญกับคุณมาก"

        เรื่องที่อวี๋ซือเหยี่ยถูกจับเป็นข่าวใหญ่ หนังสือพิมพ์ลงภาพเขา ทุกคนในร้านขายยาต่างจำเขาได้ดี พวกเขาไม่รู้ว่าอวี๋ซือเหยี่ยถูกจับด้วยสาเหตุอะไร แต่ทุกคนรู้ว่าเป็นฝีมือของท่านผู้เฒ่าซู

        ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างก็รู้ว่าท่านผู้เฒ่าซูมีอำนาจมาก แต่ไม่รู้ว่ามากขนาดไหน ตอนนี้พอมีเรื่องของจิ่งเยี่ยนกุย พวกเขารู้ซึ้งแล้วว่าท่านผู้เฒ่าซูมีอิทธิพลมากแค่ไหน

        แต่จิ่งเยี่ยนกุยไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงรู้สึกงงๆ เล็กน้อย เมื่อเธอถามไปหลายครั้ง ก็ถึงรู้ว่าพวกเขาเข้าใจผิด คิดว่าคนที่จัดการเรื่องของเธอคือท่านผู้เฒ่าซู

        เรื่องนี้เธอไม่รู้จะอธิบายยังไง จะให้ไปบอกว่าเธอมีแฟนที่เก่งกาจ พอแฟนเธอโกรธก็สามารถทำให้อวี๋ซือเหยี่ยต้องยอมจำนน นั่นก็คงไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่นัก

        เพราะพวกเขาเคยเห็นฟางเสียนจือแล้ว เขามากับเธอทุกวัน คอยช่วยเธอขนของ ทำงานสารพัดโดยไม่ถือตัว ในความคิดของคนธรรมดา คนที่มีอำนาจขนาดนั้นคงไม่มีทางทำแบบนี้แน่ ถ้าเธอพูดไป ก็คงเหมือนกับเธอคุยโม้เสียมากกว่า

        ดังนั้น เธอจึงหัวเราะแล้วพูดแบบเลี่ยงๆ ว่า "ท่านอาจารย์ดีกับหนูมากจริงๆ ค่ะ"

        ซูไป่ชิงเดินมาพอดี เขามองเธอด้วยคล้ายอยากจะพูดบางอย่าง ก่อนจะพูดออกมาในที่สุดว่า "ไปพบคุณปู่กันเถอะ!"

        เขาไม่ได้เจอจิ่งเยี่ยนกุยแค่สิบกว่าวัน แต่กลับเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น

        วันนั้นตอนที่เขาเจออวี๋ซือเหยี่ย เขาก็เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะตามหลอกหลอนจิ่งเยี่ยนกุยอีกหรือเปล่า และยังเคยบอกจิ่งเยี่ยนกุยว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้บอกเขาได้ ตระกูลซูแค่ทำตัวเรียบง่าย และเรื่องจัดการกับอวี๋ซือเหยี่ยนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยาก

        เพียงแต่เขามีธุระหลายอย่างที่ต้องทำ เมื่อยุ่งๆ เข้าก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ จนกระทั่งพอเขารู้เรื่อง ทุกอย่างก็จบไปแล้ว

        ครั้งก่อนที่สะพานหิน เขาก็เห็นวิธีการจัดการของฟางเสียนจือแล้ว ดังนั้นก็พอจะรู้ว่าเรื่องนี้ โดยส่วนใหญ่น่าจะเป็นฝีมือของฟางเสียนจือ

        ในใจเขาเริ่มเข้าใจความแตกต่างระหว่างเขากับฟางเสียนจือแล้ว ก่อนหน้านี้เขายังไม่ค่อยยอมรับฟางเสียนจือเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เขากลับยอมล้มเลิกความคิดนั้น

        เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่ยอมรับ ฟางเสียนจือดีกับจิ่งเยี่ยนกุยมากกว่าเขา และจนถึงตอนนี้เขาก็ยอมรับความจริงได้แล้ว

        แต่ระหว่างทาง ซูไป่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะถามเธอ "เรื่องของอวี๋ซือเหยี่ย ฟางเสียนจือเป็นคนทำใช่ไหม"

        เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าตัว จิ่งเยี่ยนกุยก็ต้องพูดความจริง "เขาเป็นคนทำค่ะ"

        ซูไป่่ชิงมองเธอแล้วพูดว่า "ฟางเสียนจือดีกับคุณมากจริงๆ คนไม่ธรรมดาเท่านั้นถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้"

        "เขาไม่ธรรมดาจริงๆ ค่ะ" ในดวงตาของจิ่งเยี่ยนกุยฉายแววมีความสุขสามส่วน "เขาเป็นคนที่ผู้หญิงทั้งหมู่บ้านแอบชอบ สมัยนั้นฉันไม่กล้าใฝ่ฝันถึงเขาเลย ไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะผู้หญิงทั้งหมู่บ้านมาเป็นคู่หมั้นเขาได้เลย แต่เรื่องของโชคชะตา บางครั้งมันก็เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์"