(จบแล้ว)จุติลับไข่อสรพิษ เป็นจอมตะกละ

เซียวเหยาเอาลูกแก้ว ออกมาวางตรงกลาง ทำให้ทั้งห้องสว่างขึ้น ไม่ต้องจุดเทียนก็มองเห็นได้ทั่ว เอาสมุนไพรออกมา นางเอาที่อยู่ในรังนกออกมาก่อน แค่นี้ทั้งสองคนก็ตกใจจนอ้าปากค้างแล้ว

“นี่เป็นสมุนไพรที่ข้าหาได้จากเขาไร้นาม ยังมีสมุนไพร ที่ข้าไม่รู้ว่าที่แดนเซียนจะมีไหม ลุงเป่าดูก่อน ถ้าขายได้ข้าจะวางไว้ให้” สมุนไพรหลายต้น มีแสงสีเข้มถูกวางไว้บนถังเก็บแป้ง

“โอ้! มันเป็นสมุนไพรระดับสูง ที่หายากมาก ต้องขายได้อยู่แล้ว” สิ้นคำพูดของลุงเป่า สมุนไพรจำนวนหนึ่ง วางเพิ่มขึ้นมามีแสงหลายหลากสี ทั้งสองคนไม่รู้จะตกใจกี่รอบ สมุนไพรทั้งหมดถูกวางอย่างเรียบร้อย โดยที่ไม่มีการหยิบออกมาจากถุงย่ามแต่อย่างใด

“แค่นี้น่าจะพอให้ท่านลุงเป่าขาย ยังมีผลไม้ ทีแรกว่าตั้งใจจะให้ร้านขนมขาย ตอนนี้เก็บไว้กินกันเองดีกว่า เดี๋ยวจะมีคนสอบถามหาที่มาที่ไปอีก” ผลไม้ถูกวางไว้กลางห้อง หย่งเล่อรีบเอาลังมาเก็บใส่ไว้อย่างดี

“อ้อ! แล้วยังมีอีกอย่างหนึ่ง พวกท่านกินเนื้อไก่หยก สัตว์อสูรระดับสูงเป็นไหม แต่…มันตัวใหญ่มาก ข้าว่าจะให้พวกท่านสักตัวหนึ่ง ถ้าวางไว้ในห้องนี้กลัวจะไม่มีทางเดิน ให้เก็บไปไว้ที่ไหนดี”

“ท่านทั้งสองไม่ต้องมองข้าแบบนั้น ข้ามีของพิเศษที่พี่ชายมอบให้ สามารถเก็บสิ่งของได้เยอะ ตอนนี้ช่วยกันคิดก่อน ว่าจะเอาไก่หยกไปวางไว้ที่ไหน”

“ข้าไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก กำลังตกตะลึงกับสมุนไพร ถ้าขายได้หมดนี่ ไม่ใช่ว่าเจ้าจะซื้อเมืองได้ทั้งเมืองหรอกหรือ” ลุงเป่าพูดขึ้น

“ถ้ามีคนที่ปรุงโอสถระดับสูงได้ก็คงจะดี ใช้โอสถนั้นมาบำรุงร่างกายให้มีพลังเพิ่มขึ้น จะดีกว่าไหมเจ้าคะ แบ่งขายพอประมาณ”

“ดี…ดี ข้าเห็นด้วยกับเจ้า ร่างกายการย่อมดีกว่าสิ่งใด”

“ไก่หยกสัตว์อสูรที่เจ้าว่า ถ้าพวกเราได้กินต้องเพิ่มพลังขึ้นอยู่แล้ว ข้าคิดว่าเราเอาไปชำแหละ ที่โรงฆ่าสัตว์ร้างหลังเขา แล้วช่วยกันขนมาเก็บไว้ในห้องนี้ ตามข้ามาจะพาไปดู”

ทั้งสามคนออกมาจากห้องใต้ดิน พากันเดินออกหลังร้านไปประมาณสองลี้ เจอโรงเรือนเป็นห้องกว้าง ที่ปล่อยให้รกร้างจนมีหญ้าขึ้นเต็ม มันเคยเป็นโรงฆ่าสัตว์มาก่อน เจ้าของเสียชีวิตลง ลูกหลานไม่ทำต่อเลยปล่อยทิ้งร้างไว้

ทีแรกเซียวตั้งใจจะให้ไก่หยก แดนหนึ่งสักตัวหนึ่ง แต่พอเห็นพื้นที่แล้ว เลยเอาวางไว้ให้สองตัว สองชายต่างวัย ตกตะลึงกับความใหญ่โตของไก่สีเขียว แล้วพลังที่ออกมาจากตัวมัน เหมือนกับเพิ่งเสียชีวิตมาได้ไม่นานนี้

“โอ้!… ไก่อสูรตัวใหญ่ พวกเราไม่กินได้เป็นปีหรอกหรือ มันตัวใหญ่ขนาดนี้ ทำเป็นไก่ตากแห้ง เก็บไว้ได้นาน ขนของมันยังขายได้ ไหนจะเล็บเท้าปากอีก แต่ว่าขนคงจะลำบากหน่อย น่าจะเดินหลายเที่ยว” ลุงเป่าพูดขึ้นพลางลูบขนไก่ สีเขียวมันเงา

“ถุงย่ามข้าไม่ได้ใช้แล้ว ลุงเป่าอยู่ไกลคนลำบาก ท่านเอาถุงย่ามนี้ไป รังนกที่ใส่สมุนไพรอยู่ ก็สามารถเอามาใส่ได้นะ มันใส่ได้เยอะทีเดียว ท่านหย่งเล่อใช้มันขนเนื้อพวกนี้ได้”

“เนื้อมันอร่อยมากจนข้าติดใจ พวกท่านคิดเองก็แล้วกัน ว่าจะชำแหละมันแบบไหน เดี๋ยวข้าต้องเข้าไปในเมืองแล้ว หาโรงเตี๊ยมนอนพักผ่อนสักคืนหนึ่ง อาจจะเดินทางไปที่อื่นต่อ” ทั้งสามคนกลับมาที่ก่อน

“เจ้าหายไปทำธุระเสร็จแล้วรึ เราต้องเดินทางแล้ว ช่วงนี้จะพักอยู่ที่ไหนนานไม่ได้”

“เจ้าค่ะธุระข้าเรียบร้อยแล้ว เราหาที่พักเป็นโรงเตี๊ยมก่อนไหมเจ้าค่ะ ท่านเองก็ใช้พลังไปเยอะ ตอนที่เดินทางมาที่นี่” ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะเดินนำออกไป

เซียวเหยาคว้าเอาหน้ากากมาใส่ ต่อหน้าคนทั้งสอง ก่อนจะเดินตามร่างสูงออกไปจากร้าน นางหันกลับมามองชายต่างวัยทั้งสองคน ที่เหมือนมายืนรอส่ง แล้วรีบไปจัดการกับไก่หยก

ทั้งสองได้ห้องพักของโรงเตี๊ยม ที่แพงที่สุดในเมือง “เจ้าพักผ่อนน่ะ พรุ่งนี้อาจารย์ของเจ้า จะมาเจอที่นี่ คนของข้ารายงานมาแล้ว”

“จริงหรือเจ้าค่ะ! ดีใจจังจะได้เจออาจารย์แล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” เซียวเหยาเดินเข้าห้องไป นางต้องกินน้ำค้างและโคจร ความหวังคือนิมิต

หลังจากนั่งโคจรพลังไปได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม นางเอาน้ำค้างออกมากินเพราะความหิว แต่…น้ำค้างดอกท้อเวลานี้ ช่างแตกต่างกับทุกครั้ง เพราะมันเย็นซ่านไปถึงกระดูก เพียงมือจับสัมผัสจอกน้ำ นางนึกสงสัยแต่เพราะความหิว จึงตัดความสงสัยออก ยกจอกน้ำขึ้นดื่ม

ทันทีที่ของเหลวสัมผัสลำคอ โลกเซียนเหมือนหมุนขว้าง แสงสีทองจากคัมภีร์ลับ เปิดอ้าออกมาจากด้านหน้าของนาง สะท้อนกับน้ำค้างที่ยังเหลือในจอก กลายเป็นภาพนิมิตกลางอากาศ!

เซียวเหยาเห็นเทพหนุ่มสาวคู่หนึ่ง กำลังวิ่งฝ่าพายุสายฟ้า ท่ามกลางการไล่ล่า ของเทพนิรนามในชุดขาว แต่…หนึ่งในนั้น นางรู้จักเป็นอย่างดี

เทพหนุ่มสาวทั้งคู่ หนีมาตรงหน้าผาอเวจี ใบหน้าของพวกเขาทั้งสองคนนั้น โศกเศร้าเสียใจ สะอื้นร่ำไห้ น้ำตาไหลพราก ในขณะที่จับเด็กใส่ไข่ใบหนึ่ง แล้วโยนลงสู่หุบเขาอสูร!

“ลูกรัก…จงมีชีวิตอยู่ เพื่อเปิดโปงความเท็จ ของสภาสวรรค์ คัมภีร์ลับในตัวเจ้า คือความหวังเดียวของเหล่าปวงเทพ!”

เซียวเหยาสะดุ้งสุดตัว จอกน้ำหล่นจากมือตกลงพื้น แตกกระจาย น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

“นั่น…พ่อกับแม่ของข้าหรือ? พวกเขาไม่ได้ทิ้งขว้างข้า เพราะความเกลียดชัง พวกเขาปกป้องข้าด้วยชีวิต”

“แล้วชายชุดขาวที่วิ่งไล่พ่อกับแม่ของข้า ก็คือ….อาจารย์เหวินฟู่ ทำไมถือเป็นแบบนี้ไปได้?”

ทว่า…ในไม่กี่อึดใจ ที่ความจริงเริ่มปรากฏ บรรยากาศในโรงเตี๊ยมก็พลันเย็นเหยียบ จนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง

“ปังๆ เซียวเหยาเปิดประตู ให้พี่ชายก่อน เจ้ากำลังไม่ปลอดภัย!”

เซียวเหยารีบเปิดประตู ให้ชายหนุ่มชุดแดงเข้ามาในห้อง

“เจ้าเห็นนิมิตใช่หรือไม่?” เขาถามพร้อมกับดึงร่างของนาง เข้ามากอดแนบอก

“เจ้าไม่ต้องกลัว… ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต!” เซียวเหยากอดร่างชายตรงหน้าไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป ดั่งผู้เป็นพ่อกับแม่

เขาใช้พลังปิดประตูห้อง และกันเสียงหลุดรอดออกไปข้างนอก

เซียวเหยาออกจากอ้อมกอด อันอบอุ่นของคนในชุดแดง “อาจารย์เหวินฟู่ คือคนที่ตามไล่ล่าพ่อแม่ของข้า จนพวกท่านจับข้ายัดใส่ไข่ แล้วโยนลงไปที่แดนอสูร”

“แล้วคัมภีร์ในตัวข้า พวกท่านบอกว่ามันคือทางรอดของปวงเทพ เปิดโปงความเท็จของสภาสวรรค์ มันหมายถึงอะไรข้าไม่เข้าใจ”

“เรื่องนี้ต้องถามอาจารย์ของเจ้า หรือไม่ก็ต้องไปเริ่มต้นที่แดนสวรรค์ ถึงจะได้รู้เรื่องราวทั้งหมด แต่…เจ้าจะไม่โกรธหรือเกลียดอาจารย์ของเจ้า ใช่หรือไม่?”

“พี่ชายบอกเขาเป็นผู้คุมกฎสวรรค์ ท่านต้องได้รับคำสั่งมาจากใคร มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ แต่ท่านก็ดีกับข้ามาก บุญคุณก็ต้องทดแทน แค้นก็ต้องชำระ ข้าแยกออกได้”

เหวินฟู่ที่มาตามนัด รับรู้ถึงนิติของเซียวเหยา เขาตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อพบว่าลูกศิษย์คนเดียวของเขา เป็นเด็กที่เขาเคยตามล่า แต่เขาเป็นห่วงความปลอดภัย ของนางมากกว่า

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ความหนาวเย็นที่มีอยู่ ได้เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว พร้อมกับประตูที่เปิดออก ปรากฏร่างของชายชุดขาว เขาคือเหวินฟู่

“เจ้าอสูรสามหาว! เจ้ากล้าใช้น้ำค้างสวรรค์! ปลุกความทรงจำต้องห้าม ในตัวนางเชียวหรือ? เจ้ากำลังทำให้ตัวนาง ตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม!”

เฉิงซวียิ้มเหี้ยมเกรียม พรางดึงเซียวเหยามาหลบข้างหลัง “อันตรายจากใครล่ะตาเฒ่า? จากข้า…หรือจาก สภาสวรรค์ที่ท่านรับใช้อยู่กันแน่!”

เซียวเหยาเดินออกมาจากด้านหลัง ร่างกายนางยังสั่นเท่าจากภาพนิมิต นางดึงมือของเฉิงซวีออกเบาๆ มือที่พยายามจะปกป้องเธอ แล้วก้าวเดินไปหาอาจารย์ ที่ถือกระบี่ทำหน้านิ่งอยู่ตรงหน้า

“อาจารย์…” เสียงนางสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น

“ภาพที่ข้าเห็น…พ่อแม่ของข้าไม่ได้ทิ้งข้า เพราะความผิดบาป แต่พวกเขากำลังถูก สภาสวรรค์ไล่ล่าใช่หรือไม่เจ้าค่ะ?”

เหวินฟู่ยิ่งเงียบ ดวงตาที่เคยเฉยชาสั่นไหววูบหนึ่ง “เซียวเหยา…บางเรื่อง เจ้ายังไม่สมควรรู้ พลังในตัวเจ้ายังไม่เสถียรพอ จะรับความจริงที่โหดร้ายขนาดนั้นได้!”

“ความจริงที่โหดร้าย…หรือความจริง ที่สภาสวรรค์สั่งให้ท่าน สังหารข้าเพื่อปกปิดบางอย่างกันแน่?” เซียวเหยาตะคอกเสียงดัง น้ำตาคลอเบ้า

“ท่านเก็บข้ามาเลี้ยงเป็นลูกศิษย์ เพราะเมตตา หรือเพราะอยากจะเก็บคัมภีร์ลับนี้ไว้ ไม่ให้ใครรู้ความลับของพวกท่าน กันแน่!”

เฉิงซวีกอดอกยิ้มเยอะ มองเทพสวรรค์ตรงหน้า “ตอบนางไปสิตาเฒ่า! บอกนางไปว่า ท่านคือหัวหน้ากลุ่ม ที่ถือกระบี่เล่มนี้ ไล่กวาดพ่อแม่ของนาง จนไปถึงหน้าผาอเวจีนั่นน่ะ!”

เซียวเหยา หันไปมองอาจารย์ด้วยความตกตะลึง “จริงหรือเจ้าคะท่านอาจารย์? ท่าน…ท่านคือคนที่ ออกคำสั่งทำให้ข้า ต้องกลายเป็นลูกกำพร้า ในรังงูหรือ?”

เหวินฟู่หลับตาลงช้าๆ กระบี่เทพในมือสั่นระริก “ก่อนหน้านั้น อาจารย์ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร ข้าทำตามกฎ…แต่ข้าไม่ได้สังหารพวกเขา เซียวเหยาข้าพยายามจะปกป้องเจ้า หลังจากนี้”

“ปกป้องข้าอย่างนั้นหรือ ท่านปกป้องข้าโดยกักขังข้าไว้ ที่สำนักเหี่ยวฟ้า ท่านไม่ให้ข้าฝึกกระบี่ ท่านไม่สนใจแม้ว่าข้าจะอยู่ยังไง กระทั่งอาหารของข้าว่าจะกินอะไร ท่านมาเมื่อต้องการจะมาและจากไป ไม่ได้ตั้งใจดูแลข้าเท่าที่ควร ช่างเถอะเรื่องนั้นมันผ่านไปแล้ว”

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีทอง พลังจากคัมภีร์ลับในอก ระเบิดออกมาเป็นคลื่นพลังกระแทก ที่ทำให้เหวินฟู่ ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“พี่ชายเฉิงซวี เราไปกันเถอะ ที่นี่ไม่น่าอยู่แล้ว!”

เหวินฟู่ยื่นมือออกมา ด้วยความตื่นตระหนก “เซียวเหยา! อย่าไปกับเจ้าอสูรตนนั้น เจ้าไม่รู้หรอกว่า เขากำลังใช้เจ้าเพื่อแผนการอะไร!”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า เฉิงซวีหัวเราะร่า พรางคว้าเอวของเซียวเหยา มากอดไว้แน่น “แผนการของข้าคือ การทำให้นางอิ่มท้อง มีรอยยิ้ม ไม่ใช่คราบน้ำตา เหมือนที่ท่านทำยังไงล่ะ ตาเฒ่า!”

“ข้าไปก่อนละ…ไว้ข้าจะส่งเทียบเชิญไปให้ ตอนที่นางกลายเป็น ราชินีเทพอสูรของข้าแล้วนะ!”

เซียวเหยาหันกลับไปมองอาจารย์ แววตาที่เคยเคารพรัก บัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวราน “ข้าขอบคุณที่ท่านรับข้าเป็นศิษย์ พาออกมาจากป่าอสูร …ตั้งแต่นี้ต่อไป ข้าไม่ใช่ลูกศิษย์ของผู้คุมกฎอีกต่อไป!”

“แต่…ข้าเซียวเหยา จะทวงคืนทุกอย่าง ที่สภาสวรรค์พรากไป!”

“เซียวเหยา…เจ้ากำลังเข้าใจผิด อาจารย์ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ข้าก็ถูกหลอกใช้มาเหมือนกัน เจ้าให้อภัยอาจารย์ด้วย!”

เฉิงซวีสะบัดพัดเพียงครั้งเดียว หมอกอสูรสีม่วงเข้มก็ม้วนตลบห่อหุ้ม ร่างของคนทั้งคู่หายวับไปในอากาศธาตุ

ทิ้งให้เหวินฟู่ ยืนนิ่งอยู่กลางห้องของโรงเตี๊ยม เพียงลำพัง กระบี่เทพในมือของเขาค่อยๆ ลดลง อย่างหมดแรง

“เจ้าเด็กโง่…ข้าทำไป เพื่อให้เจ้ามีชีวิตอยู่รอดต่างหาก” เหวินฟู่พึมพำ เสียงสั่นพร่า

“แต่ในเมื่อเจ้าเลือกทางเดินที่อันตรายที่สุด…ข้าก็จะขอใช้วิธีของข้า เพื่อล้างมลทินให้พ่อแม่เจ้า และพาลูกศิษย์อย่างเจ้ากลับมาให้ได้!”