เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 48ร้านระฆังทองยินดีต้อนรับ!

        หลังจากวันนั้นเสือน้อยก็โทรไปแจ้งผลให้ทั้งสี่คนมารายงานตัวที่บ้าน

        เขาตัดสินใจรับทั้งสี่คนเลย“วันนี้ที่นัดทุกคนมาก็คือจะมาเซ็นสัญญาจ้างกัน เงินเดือนตามชั่วโมงบินไม่ต้องแอบไปสืบกันให้เสียเวลา”

        เรื่องเงินเดือนเสือน้อยคล้ายว่าจะชินแล้วลูกน้องเกือบร้อยคนแล้วตอนนี้รวมทั้งชั่วคราว และประจำที่วิ่งส่งข้าวก็นับ

        “ก่อนอื่นแนะนำตัวชื่อเล่นและอายุให้รู้จักกันก่อนครับ เริ่มจากทางด้านขวามือ…” เสือน้อยพูดขึ้น

        “สวัสดีครับตั้มครับจบใหม่ไม่มีประสบการณ์ ฝากตัวพี่ ๆ ด้วยครับ” ชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปีกว่าๆ พูดขึ้น

        “สวัสดีครับชื่อเล่นช้างครับ ตอนนี้ทำงานเป็นผู้จัดการร้านสะดวกซื้อเซเว่นครับ…”ชายอายุสามสิบปีรูปร่างใหญ่สมชื่อ กล่าวเสริม

        “สวัสดีครับมดแดงครับ เป็นพนักงานร้านเซเว่นอยู่ครับตอนนี้…” เขาอายุใกล้ ๆ กับตั้ม

        “สวัสดีค่ะชื่อเล็กอายุสามสิบห้า ตอนนี้เป็นผู้ดูแลฝ่ายจัดส่งสินค้าของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง…แต่ก่อนเคยทำงานเป็นผู้จัดการบิ๊กซีค่ะ”

        หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จแล้วเสือน้อยก็แนะนำตัวบ้าง

        “ผมชื่อเสือน้อยเป็นเจ้าของกิจการนี้ครับหลายคนกำลังกังวลใจว่าร้านมีผมเป็นเจ้าของจะไปรอดมั้ย? เอ่อผมก็บอกตรงๆ ถ้าขาดเหลือ เดี๋ยวผมก็ขอพ่อขอแม่ผมเองล่ะครับ” เขาเอาพ่อแม่มาเป็นหลักประกันเพื่อซื้อใจคนให้ได้ก่อน

        เพราะถ้าเกิดไม่มั่นคงมีหรือที่ใครอยากจะร่วมงานด้วยลาออกจากบริษัทเก่ามาลุยงานกับบริษัทใหม่ ที่อาการมันร่อแร่แล้วใครเขาอยากจะทำงานด้วย?

        ส่วนคนนี้คือ“ทนายความประจำบริษัทเราครับ ชื่อคุณดำรง”

        ลุงดำรงที่เคยรับผิดชอบเรื่องคดีครูตัดสิทธิ์สัมภาษณ์ตอนเขาเรียนโดยปกติแล้วลุงแกก็เป็นทนายประจำของครอบครัว ที่เรียกใช้ปล่อยเป็นประจำจึงถูกว่าจ้างให้มาเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัท

        “ตอนนี้เราวางแผนกันคร่าวๆ ก่อน สาขาแรกเชื่อว่าทุกคนคงเห็นแล้วจากนี้ไปทั้งสี่คนจะเริ่มจากคุณช้างให้เป็นผู้จัดการดูแลเรื่องภายในร้านคุณมดแดงกับคุณตั้มเป็นรองผู้จัดการส่วนคุณเล็กผมจะให้เป็นผู้บริหารทั้งหน้าบ้านและก็หลังบ้านครับ…”

        “อย่างแรกที่ต้องรู้เลยก็คือ…เราอาจหยุดแค่หนึ่งสาขาหรืออาจจะขยายไปมากกว่านั้นทั้งนี้เมื่อทั้งสี่คนทำงานไปแล้วสามารถแนะนำข้อควรปรับปรุงหรือสิ่งที่เป็นประโยชน์ที่จะทำให้เรามีจุดยืนในการค้าปลีกนี้ได้ครับ”

        “สาขานี้ผมเปิดเพราะอยากค่อยๆ ทดลองระบบก่อน ไม่แน่เดือนหน้าผมอาจจะเปิดสาขาใหม่ก็ได้ทั้งนี้ผมต้องการประสบการณ์ของทุกคนที่มีช่วยแนะนำด้วยครับเมื่อร้านอยู่รอดพวกคุณก็อยู่รอด”

        “หลัก ๆคุณเล็กจะรับหน้าที่วางแผนจัดส่งสินค้า หรือหาสินค้ามาก่อนใช้ชั้นสองเป็นที่เก็บสินค้าผมให้สถาปนิกออกแบบให้ง่ายขึ้นแล้วในอนาคตโกดังเก็บสินค้าเสร็จค่อยว่ากันทุกคนคงเห็นงานก่อสร้างขนาดใหญ่ที่กำลังสร้าง ตอนนี้กำลังเป็นรูปเป็นร่างแล้วซึ่งนั่นคืออีกหนึ่งธุรกิจของผมเช่นกันแต่ตอนนี้ให้ใช้ชั้นสองเป็นที่เก็บของไปก่อนชั่วคราว”

        “ชั้นสามจะเป็นห้องพักหรือห้องประชุมตามแต่โอกาสสัปดาห์หน้าจะหนักหน่อย เพราะผมอยากลองเริ่มกิจการดูคนเข้ามาซื้อจากนั้นจะจ้างพนักงานประจำหรือชั่วคราวค่อยมาว่ากัน ทุกคนมีอะไรสงสัยมั้ยครับ?”

        เสือน้อยถามขึ้น“ถ้าติดขัดตรงไหนก็ถามได้เลย มีอะไรก็แนะนำผมได้ด้วยเช่นกัน”

        “ถ้าไม่มีเช่นนั้นก็เซ็นสัญญาจ้างเลยครับร้านระฆังทองยินดีต้อนรับ” ที่ใช้ชื่อระฆังก็เพราะเขานึกถึงเสียงแจ้งเตือน เวลาเดินเข้าร้านของทั้งเซเว่นบิ๊กซี และโลตัส

        พ่อกับลุงถิ่นช่วยกันออกแบบโลโก้“ใช้ระฆังสื่อความหมาย ระฆังดียิ่งตี ยิ่งดัง!” ส่วนคำว่า ‘ทอง’ก็ตรงตามตัวมันมีค่าในตัวมันเอง อะไรที่เป็นทอง ๆ คนไทยชอบนักแหละ!

        เสือน้อยพยักหน้าให้ลุงดำรงลุงแกก็จัดการเอกสารสัญญาจ้าง แจกให้ทั้งหมดทีละคน “จากนี้ถ้ามีอะไรไม่มั่นใจอะไรเช่นพวกข้อกฎหมาย สามารถถามลุงดำรงของผมได้เลย”

        หลังจากแจกแจงงานอย่างละเอียดอีกรอบพากันเดินไปดูสถานที่จริงที่ออกแบบมาได้อย่างลงตัว ทางระบบต่าง ๆทั้งที่สแกนบาร์โค้ด ทั้งเสียงระฆังที่ใช้เช็กปริมาณคนเข้าออกเขาซื้อจากทางบริษัทเชี่ยวชาญด้านนี้ ให้มาติดตั้งโดยตรง เอาให้เหมือนเซเว่น โลตัส

        หลังจากพามาเดินดูร้านเสือน้อยก็สะบัดก้นหนีไป ผู้รับผิดชอบหลักก็คือพี่เล็กกับลุงดำรงซึ่งต้องเริ่มต้นเอาเองมีอะไรก็แค่มาเรียกเขาเท่านั้น

        ……

        เวลาผันผ่านไปดั่งสายน้ำพริบตาเดียวก็มาถึงเทศกาลวันวาเลนไทน์แล้ว เสือน้อยก็ให้พวกพี่ ๆแม่บ้านไปจัดการซื้อข้าวซื้อของ เช่น ดอกกุหลาบ ตุ๊กตา และมาลัยข้อมือ

        “เสือน้อยเงยหน้ามองฟ้าจะครบปีแล้วสินะ14 กุมภา...รจนาเลือกคู่” ปีก่อนยังเจ็บไม่หายพูดแล้วมันเจ็บจี๊ด

        ปีนี้เสือน้อยให้ยัยนกแก้วตัวแสบเป็นแม่งานหลักไปเลือกซื้อกับพี่แม่บ้าน เห็นว่าอยากทำนักเสือน้อยจึงสนองให้แต่ก็ไม่ลืมขู่ไปหลายที!

        “หนูรู้หรอกน่าว่าผู้หญิงเขาชอบอะไรพี่เสือต่างหากไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”ก่อนจะหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่วิ่งขึ้นรถพ่อผันไป

        เสือน้อยลังเลมากว่าปีนี้เขาจะเอามาลัยข้อมือให้กับเหมือนฝันดีมั้ย ว่าแต่เรายังไม่เคยขอเธอเป็นแฟนเลยนี่นา! เด็กหนุ่มพึ่งนึกได้

        ……

        คนมีความรักไม่ว่าจะมองไปทางไหนโลกทั้งใบก็เป็นสีชมพูคำนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นจริงกับเสือน้อย

        วันสำคัญวันนี้เขาจึงให้เจ้ายักษ์-ใหญ่สองคนมาช่วยขายของตอนเช้า ๆ ด้วยพร้อมช่วยไล่พ่อค้าแม่ค้าหน้าใหม่ให้ไปพ้นหน้าร้าน

        พ่อค้าแม่ค้าชุดเก่าจากปีก่อนเหมือนตื่นรู้มาในคราวนี้ แต่ละคนพกเอาโทรโข่งมาด้วย กลายเป็นมหกรรมเรียกลูกค้าขนานใหญ่

        ช่วงแรก ๆก็พูดแทรกกันไปมา ตะโกนแข่งกัน จนทำเอาคนฟังรำคาญหนวกหู กระทั่งคนพูดเองยังจับใจความที่ตัวเองพูดไม่ได้เลย

        จนกระทั่งร้านทองสุขขนเอาลำโพงขนาดใหญ่ออกมาตั้งหน้าร้าน ครู่ต่อมาก็ได้ยินเสียงทดสอบไมค์โครโฟน เป็นเสือน้อยเดินออกมาทดสอบไมค์

        ตบไมค์อยู่สักสองสามทีก่อนหันไปคลี่ยิ้มให้เพื่อนร่วมอาชีพทำเอาพ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งร้านอยู่สองฟากฝั่งตาค้างไปเลย

        “นี่มันเล่นลำโพงงานวัดเลยรึ?” พ่อค้าคนหนึ่งอุทาน ปีก่อนเขาก็มาขาย แต่โดนร้านหน้าใหม่ดึงแย่งลูกค้าไปได้หมด ทั้งยังตะโกนใส่โทรโข่งเรียกลูกค้าเสียงดังกว่าพวกเขาตะโกนเรียกด้วยตัวเองมากนัก

        ดังนั้นด้วยกลัวว่าปีนี้จะเหมือนคราวก่อนที่พวกเขานั่งเหงาเป็นหอยป่วย รอกินเศษน้ำแกงจากร้านทองสุขจึงเตรียมพกโทรโข่งมาด้วย อย่างน้อยก็มีอะไรให้สูสีกับอีกฝ่ายบ้างล่ะ!

        สองแฝดยักษ์-ใหญ่พร้อมทั้งพี่เจมส์พี่ฉายวิ่งวุ่นกันอยู่ในร้านตั้งแต่ไก่ขัน พอได้ยินเสียงโทรโข่งสองแฝดก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมพี่เสือถึงขนเอาลำโพงมา

        ทว่าพอได้ยินลูกพี่เสือแกพูดเรียกแขกพวกเขาก็หลุดขำออกมาไม่ได้

        “สวัสดีลุงป้าน้าอาเพื่อนร่วมอาชีพเจอกันอีกแล้วนะครับ”เสือพูดใส่ไมค์เสียงดังจนทำเอาพวกถือโทรโข่งอยู่เงียบโดยสดุดีเด็กหนุ่มเขาหันไปยิ้มยิงฟันให้ทุกคนโดยรอบ

        ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า“สำหรับพ่อค้าแม่ค้าที่ตะโกนเรียกเสียงดัง ประเดี๋ยวถ้าคนเขารำคาญทางโรงเรียนรำคาญอาจแจ้งตำรวจมาจับเอานะครับ ช่วย ๆ กันเบาเสียงนิดหนึ่ง”

        เขาไอแห้ง ๆทีหนึ่งใส่ไมค์ “ถึงเวลานั้นตำรวจมาไล่ที่ผมก็เก็บของเข้าร้านได้แต่ถ้าทุกคนตะโกนแข่งกันไปมา ดูแล้วไม่นานทางโรงเรียนคงเรียกตำรวจเพราะฉะนั้นช่วยกันเบาเสียงนิดหนึ่ง!”

        เสือน้อยพูดดักคอคู่แข่งสำหรับการแข่งขันการค้าขาย มันจะไปมีใครออมมือให้ใครกัน!

        แม่ค้าคนหนึ่งบ่นอุบขึ้นมา“ร้านเอ็งนั่นแหละ เสียงดังที่สุดแล้ว!” เธอกัดฟันกรอด

        ร้านข้าง ๆก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่ก็จนใจเพราะร้านพวกเขาเป็นหาบเร่แผงลอย พร้อมปลิวไปได้เสมอ

        ทุกร้านประสานสายตาไปที่เสือน้อยซึ่งกำลังยืนพูดพล่ามอยู่ ภายในใจไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมเพราะทุกร้านตะโกนไปมาไม่เป็นผลดีกับทุกฝ่าย

        พูดถึงตะโกนเสียงดังพวกเขาหรือจะสู้ลำโพงงานวัดได้ ขืนตะโกนแข่งไปนอกจากไม่ได้ยินยังอาจชักชวนเรียกตำรวจมาไล่ที่เสียมากกว่า!

        เสือน้อยยิ้มหรี่ตาไม่สนใจร้านอื่นๆ เขาก็ปรับระดับเสียงไมค์ตัวเองให้เบาลงจากนั้นก็พูดใส่ไมค์เรียกลูกค้าอยู่นิด ๆ หน่อย ๆ

        “วันนี้นะครับทุกท่านร้านทองสุขของเราขายของดีราคาย่อมเยา ไม่ซื้อหาไม่ว่า…ไม่ถลึงตาใส่แน่นอน เดินมาถามกันก่อนได้”

        เขาทำท่าทีส่งสัญญาณประมาณว่า“ถ้ามีใครเสียงดังกว่านี้ เขาก็จะเร่งลำโพงให้ดังขึ้น”ยืนคุมเชิงกันอยู่ตั้งแต่ตีห้าสี่สิบ จนถึงหกโมงเช้าพวกพ่อค้าแม่ค้าขาจรก็ยอมจำนงวางโทรโข่งแต่โดยดี

        พอเห็นดังนั้นเขาจึงเสียบแผ่นซีดีที่ได้บันทึกเสียงเอาไว้เป็นชุดๆ พร้อมกับเรียกเจ้าสองแฝดมาดูมาสอน จะได้ไม่ต้องไปตะโกนแข่งกับคนอื่นเขา คอยบริการลูกค้าก็พอ

        เสือน้อยยังขายของแบบเดิมคือพวงมาลัยข้อมือแต่ว่ามาพร้อมกับลวดรายใหม่ ๆ สีสันสะดุดตา ‘เรื่องรจนาเลือกคู่’ก็เปิดอัดใส่ลำโพงเปิดซ้ำวนเวียน

        จนคนละแวกนั้นหันมาสนใจ‘เรื่องนางรจนา’ จนเป็นที่เลื่องลือในหมู่ของบรรดาผู้หญิงในโรงเรียนตั้งแต่ปีก่อนแล้ว

        ยิ่งเสือน้อยจับมาปัดฝุ่นทำซ้ำไม่ลืมเลี้ยงกระแสต่อด้วย ดังนั้นพวงมาลัยข้อมือในปีนี้จึงเตรียมมามากขึ้นกว่าเดิม ช่วงนี้เสือน้อยกล้าได้กล้าเสียยิ่งนัก

        ขาดทุนไม่เป็นไรปลุกฝังความคิดและความนิยมเอาไว้ อนาคตกินน้อย ๆ กินนาน ๆ ปีนี้เขายังสั่งสินค้าจากชมรมคนพิการชมรมเดิมให้มาส่งเขาอยากช่วยทั้งสองทาง ได้งานคุณภาพดี กับช่วยเหลือพวกเขาเท่าที่ตนเองจะทำไหว

        พี่เจมส์พี่ฉายก็ง่วนอยู่ในร้านที่ลูกค้าเดินเข้าออกกันเป็นว่าเล่นทุกคนในโรงเรียนรู้ดีว่าอยากได้อะไรก็นึกถึงร้านทองสุข ถ้าไม่มีสั่งพนักงานไว้ประเดี๋ยวมันก็มีมาเอง

        ส่วนเสือน้อยหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจดึงลูกค้าเขาก็ถือมาลัยข้อมือสีม่วงโดดเด่นสะดุดตาเดินเข้าไปในโรงเรียนเพราะว่าวันนี้เขาตั้งใจจะขอเหมือนฝันเป็นแฟน!

        แน่นอนเขารู้ดีว่า…มันมีโอกาสประสบความสำเร็จมากแต่ทว่าใครมันจะรู้ได้ ขนาดปีที่แล้วที่ว่าแน่แล้วยังพลาดมาแล้วเลย