หลังจากที่หลิ่วจ้านได้ทำอาหารเสร็จ ได้กลับไปที่ห้องพักและได้อาบน้ำชำระร่างกาย ก่อนที่เขาจะได้ไปร่วมรับประทานอาหารเย็นกับพ่อของเขา เมื่อหลิวจ้านเดินมาถึงห้องอาหารของตระกูล บนโต๊ะอาหารวันนี้ไม่ได้มีแค่พ่อของเขายังมีน้องชายของเขาอีกคน ได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน นี้เป็การพบกันครั้งแรกของหลิวจ้านและหลิวเปียว จากที่หลิวจ้านได้มองดูหน้าของน้องชายเขาชัดๆ ก็รู้สึกว่าหน้าตาของน้องชาย ก็หล่อดี แต่ยังไงก็ไม่สู้เขาที่เป็พี่ชายอยู่ดี จากนั้นไม่นาน มีหญิงสาวรับใช้ได้นำอาหารขึ้นจัดวางบนโต๊ะอาหาร พอหลิวจี้และหลิวเปลี่ยวที่เป็พ่อและน้องชายได้เห็นอาหารบนโต๊ะ ก็รู้สึกว่าวันนี้มีอะไรแปลกตาไปบ้างและกลิ่นของอาหารรู้สึกว่าจะแปลกไป กินของอาหารนั้นเป็กลิ่นที่ทั้งสองคนไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน หลังจากที่หญิงรับใช้จัดอาหารขึ้นวางบนโต๊ะ ทุกคนได้เริ่มกินข้าวด้วยกัน พอพ่อและน้องชายของเขาได้ลิ้มลองรสชาติอาหาร ก็รู้สึกว่าตัวของพวกเขา ได้ล่องลอยอยู่บน์ รู้สึกว่ารสชาติอาหาร เหมือนจะมีแค่บน์เท่านั่น เมื่อหลิวจ้านเห็นพ่อและน้องกินอาหารแบบไม่สนใจหน้าตาก็รู้สึกขบขันขึ้นมาเล็กน้อยแต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะก็ผงปรุงรสของข้านั้นมันวิเศษจริงๆ
“นี่ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ หมดก็ให้พ่อครัวไปทำให้ท่านใหม่”
“นี่เ้าจะไปรู้อะไร ั้แ่ข้าเกิดมามีวันนี้ที่ข้าได้กินอาหารที่อร่อยที่สุด เอ๊ะ..หรือว่าพ่อบ้านจางได้เปลี่ยนตัวพ่อครัวคนใหม่หรือยังไง”
“นี่ท่านพ่อ ข้าจะบอกอะไรท่านให้ อาหารทั้งหมดนี้ข้าเป็คนทำขึ้นมาเอง”
หลังจากหลิวจี้ได้ยินแบบนั้นเขาก็รู้สึกชะงักไปพักนึงแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร และได้เริ่มกินอาหารต่อไปเรื่อยๆ หลังจากที่ทุกคนได้กินอาหารกันอิ่มแล้วหลิวจี้ได้พูดขึ้นฅ
“นี่เ้าเป็คนทำอาหารพวกนี้ขึ้นมาจริงๆหรือ”
“ถ้าไม่ใช่ข้า ใครมันจะทำอะอร่อยขนาดนี้”
“นี่เ้าทำสิ่งพวกนี้เป็ได้ยังไง”
“เอาเป็ว่าเดี๋ยวข้าจะบอกท่าน ตอนนี้พวกเราไปที่ห้องหนังสือท่านกันดีกว่า เพราะข้ามีอะไรจะคุยกับท่านด้วย”
“ได้ ตามข้ามา”
หลังจากที่ทุกคนกินอิ่มก็ได้แยกย้ายกันไปหลิวเปียวได้กลับไปห้องของตนเอง ส่วนหลิวจ้านและหลิวจี้เดินตรงไปที่ห้องหนังสือของหลิวจี้ ทั้งสองก็ได้นั่งลงตรงข้ามกัน และมีหญิงรับใช้ชงชาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
“เ้ามีอะไรจะคุยกับข้า”
“ท่านพ่อหลังจากที่ท่านได้กินอาหารวันนี้ไปท่านรู้สึกยังไงบ้าง”
“มันก็อร่อยดี”
“แล้วท่านคิดว่าหากข้าจะเปิดร้านอาหาร ท่านคิดว่ารสชาติแบบนี้จะมีลูกค้าเข้ามาร้านอาหารของข้าเยอะหรือไม่”
“พ่อคิดว่าหากรสชาติอาหารอร่อยแบบนี้คนทั่วทั้งเมืองลั่วหยางจะมากินอาหารที่ร้านของเ้าจนที่นั่งไม่พอแน่นอน”
“ขนาดนั้นเชียวหรือท่านพ่อ”
“แน่นอนเผลอๆอาจจะมีคนจากเมืองหลวงมากินอาหารในร้านเ้าก็อาจเป็ได้ แล้วเ้าทำยังไงถึงทำให้อาหารออกมาหน้าตาและรสชาติดีแบบนี้”
“ท่านจำไม่ได้หรือสิ่งที่ท่านถามข้าเมื่อวานมันก็คือสิ่งนี้แหละ”
“สิ่งที่เ้าว่ามันคืออะไรล่ะ”
“มันคือผงปรุงรส ท่านพ่อมันก็เหมือนวัตถุดิบในการประกอบอาหารเหมือนพริกเหมือนเกลือแต่รสชาติของมันจะกลมกล่อมและอร่อยมากในการทำอาหารนั้นเราไม่ต้องใช้วัตถุดิบอย่างอื่น เราใช้แค่ผงปรุงรสที่ข้าสร้างขึ้นมาก็สามารถทำอาหารให้อร่อยได้แล้ว”
“เ้าพูดจริงหรือ”
“จริงแท้แน่นอน และต่อไปนี้ในจวนของพวดเราก็จะมีอาหารเลิศรสแบบนี้กินได้ตลอดเวลา ฉะนั้นแล้วข้าอยากจะให้ท่านพ่ออนุญาตให้ค่าเปิดร้านอาหารท่านพ่อจะอนุญาตข้าได้หรือไม่"
“ข้าเคยบอกเ้าไปแล้ว ข้าขอเ้าแค่อย่างเดียวเ้าอย่าไปยุ่งกับการพนัน ส่วนเื่อย่างอื่นเ้าอยากจะทำอะไร ก็ไปคุยกับพ่อบ้านจาง จะใช้เงินเท่าไหร่ก็สามารถไปเบิกกับเพ่อบ้านจางได้เลย”
เมื่อหลิวจ้านได้ยินแบบนั้นเขาก็รู้สึกว่าพ่อของเขารักเขามากจริงๆ
“ขอบคุณท่านพ่อ เอาเป็ว่าเมื่อข้าสร้างร้านอาหารเสร็จข้าจะเชิญท่านไปชิมเป็คนแรก”
“ข้าจะรอชิมและรอดูความสำเร็จของเ้า”
“ขอบคุณท่านพ่อ”
หลังจากที่หลิ่วจ้านคุยกับหลิวจี้พ่อของเขาเสร็จและได้ไปคุยกับพ่อบ้านจาง
“คุณชายมีอะไรให้ผู้น้อยรับใช้หรือขอรับ”
“ข้าคิดว่าข้าจะเปิดร้านอาหารครบวงจร”
“แล้วไอ้ร้านอาหารครบวงจรของท่านเนี่ยมันคือยังไงหรือขอรับ”
“ในร้านอาหารนี้จะมีทั้งอาหารเลิศรส สุราเลิศรส และมีดนตรีให้ฟังด้วย”
“แล้วไม่ทราบว่าคุณชาย้าอะไรบ้างขอรับ”
“ข้า้าให้เ้าหาที่ดินและช่างก่อสร้างให้รีบสร้างร้านอาหารให้ข้า”
“สำหรับที่ดินและทำเลที่ตั้งก็มีอยู่เยอะแยะไม่ทราบว่าคุณชาย้าที่ไหน”
“ในส่วนทำเลที่ตั้งไม่ต้องให้อยู่ในตัวเมืองมาก ให้เป็ที่เงียบสงบและติดถนนเส้นหลักที่คนสามารถมองเห็นร้านของเราได้และมีการสัญจรที่สะดวกสะบาย”
“เรียนคุณชาย สำหรับที่ดินที่มีทำเลที่ตั้งแบบที่คุณชายว่ามา ข้าคิดว่ามีอยู่ขอรับ ส่วนสำหรับช่างฝีมือนั้นเดี๋ยวข้าจะไปจัดการให้ ไม่ทราบว่าคุณชายมีแบบของร้านอาหารหรือยังขอรับ”
“แบบของร้านอาหารข้ามีแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เ้าไปหาช่างฝีมือ และให้มาพบกับข้า ข้าจะได้อธิบายแบบของร้านอาหารให้กับหัวหน้าช่างฝีมือ”
“ได้ขอรับ”
หลังจากที่หลิวจ้านได้แยกตัวจากพ่อบ้านจาง ก็เป็เวลาค่ำพอดี หลิวจ้านได้กลับไปที่เรือนพักและได้นอนพักผ่อนนี่คงจะเป็ภารกิจสุดท้ายของวันนี้สำหรับหลิวจ้าน ฝันดี
899
![[จบ] แต่งก่อนค่อยรักกัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430100_78053029.webp)
