"โดยรวมแล้วปกติค่ะท่านประธาน" รสาเข้ามารายงานประจำวันในห้องทำงานของเคนอย่างปกติแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจเลย
"จะว่าไปดึกขนาดนี้แล้วท่านประธานยังไม่กลับบ้านเหรอคะ?" รสาอดถามขึ้นมาด้วยความสงสัยไม่ได้เพราะเ้านายอย่างเขายังไม่กลับ เลขาอย่างเธอเองก็ไม่สามารถกลับได้นั่นเอง
"คุณไม่จำเป็ต้องรอผม เลิกงานได้เลยครับ" เคนพูดขึ้นพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความเคร่งเครียด
"งั้น.."
แต่ทันใดนั้นเองโทรศัพท์ของเคนก็ได้ดังขึ้นมา
"มีธุระอะไร?" เคนถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความกระวนกระวาย "เธออยู่ไหนนะ?!" เขากล่าวถามด้วยความใก่อนที่จะรีบเดินออกจากห้องไป
"กลับแล้วงั้นเหรอ?" รสาที่ได้เห็นเหตุการณ์ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่แต่เขากลับได้ก็ดี เธอจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนสักที
เคนรีบวิ่งลงมายังประตูทางเข้าบริษัทก็ "เรเชล?" เขาได้พบกับเรเชลที่กำลังยืนรออยู่
"มาหาฉันถึงที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่า?"
"พี่เคน ทานข้าวหรือยัง?" เรเชลถามกลับ
"เธอมาหาฉันเพื่อมาถามเื่นี้หรือไง?" เคนนึกสงสัยไม่ได้เพราะท่าทางของเธอนั้นไม่ค่อยร่าเริงสักเท่าไหร่ "มีอะไรก็รีบพูด?"
ทันใดนั้นเองเรเชลก็ได้ร้องไห้โฮขึ้นมา
"เป็อะไร?! เธอร้องไห้ทำไม?" เคนทำตัวไม่ถูกเมื่อได้เห็นเรเชลร้องไห้ต่อหน้าแบบนี้ "เกิดเื่อะไรขึ้นงั้นเหรอ? ให้ตายสิ! ถ้าเธอไม่พูดฉันก็ไม่รู้เื่ด้วยหรอกนะ"
"พี่ไปดื่มกับฉันหน่อยสิ" เรเชลพูดไปร้องไห้ไป
"คิดว่าปัญหาจะจบลงด้วยการดื่มหรือไง?" เคนไม่ได้คล้อยตามเธอแต่อย่างใด "หรือว่าผู้ชายคนนั้นทำอะไรเธองั้นเหรอ?!"
"นี่พี่เคน! ฉันบอกไปดื่มก็ไปดื่มไง" เรเชลฟึดฟัดทำท่าไม่พอใจ "แล้วพี่ไปขับรถให้ฉันด้วย!"
"ว่าไงนะ?"
ณ มุมนึง
"ท่านประธานกับสาวสวยงั้นเหรอ?" รสาดันลงมาเห็นเหตุการณ์พอดีจึงอดแอบดูไม่ได้ "เขาทำอะไรเธอน่ะทำไมเธอถึงได้ร้องไห้แบบนั้น?"
"นี่พี่เคน! พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรหน่อยเหรอ?" เรเชลถามขึ้นด้วยความโมโห "ฉันถูกพี่ว่านบอกเลิกเลยนะ ไม่โกรธแทนฉันบ้างหรือไง?!"
เรเชลที่เมาได้ที่กำลังโวยวายใส่เคนใหญ่
ส่วนเคนนั้นดื่มไปยิ้มไปด้วยความดีใจ
"ฉันอุตส่าห์ทำดีที่สุดแล้วนะ! และมั่นใจแล้วด้วยว่าฉันทำได้ดีสุดๆเลยด้วย แล้วทำไมพี่ว่านถึงได้บอกเลิกฉันล่ะ? เหตุผลก็ฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย"
"เขาบอกว่าฉันเป็เด็กดีเกินไป.. ไม่ดีหรือไง? หรือว่าเขาเฝ้ารอจะได้เจอกับผู้หญิงที่ไม่งั้นเหรอ? ไร้สาระมาก! ทำไมผู้หญิงดีๆแบบฉันถึงได้ถูกทิ้งแบบนี้ล่ะ? ปีนี้ฉันอายุ28แล้วด้วยนะ!"
"ฉันไม่เข้าใจเลย.."
หลังจากที่ได้โวยวายไปซักพักใหญ่ เรเชลก็ได้ล้มตัวนอนลงไปบนโซฟาด้วยความเหนื่อยหน่าย
"จะเสียใจอะไรขนาดนั้น?" เคนไม่เข้าใจเลยว่าระยะเวลาสองเดือนมันสามารถทำให้เรเชลผูกพันธ์ได้มากถึงขนาดนี้
เขาได้แต่คิดว่าถ้าเกิดเรเชลไม่ได้คิดกับเขาเพียงแค่พี่ชาย ระยะเวลาตั้งสิบปี ทั้งสองคงจะมีความสุขกันน่าดู "อย่าฝันหวานให้มันมากนัก!" ก่อนที่เขาจะเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา
"เรเชล" เคนพยายามปลุกให้เรเชลตื่นแต่เธอกลับนอนหลับสนิทไปเลยซะงั้น "ช่วยไม่ได้"
เคนประคองร่างของเรเชลขึ้นมาก่อนที่จะพาเธอไปยังห้องนอนและวางร่างของเธอลงบนเตียง
"เป็ผู้หญิงแท้ๆแต่กลับไม่ระวังตัวซะเลย!"
ก่อนที่เคนจะห่มผ้าให้กับเธออย่างดิบดีก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปทันที
"อ้าวทำไมเคนถึงได้มานอนอยู่บนโซฟาแบบนี้ล่ะ?" น้าเพโลน่าออกมาเห็นเคนกำลังนอนอยู่ที่ห้องรับแขกทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ แต่เห็นว่าเขากำลังนอนหลับสบายอยู่จึงไม่ได้ปลุกอะไร
ในขณะเดียวกัน
เรเชลก็ได้เดินออกมาจากห้องของเคนด้วยความปวดหัวก่อนที่จะได้เจอกับน้าเพโลน่าอย่างพอดี
"หนูเรเชล?" น้าเพโลน่าใมากที่ได้เห็นเรเชลเช้านี้ที่บ้านของเธอแบบนี้ "เป็ยังไงมายังไงจ๊ะ?" เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเคนถึงได้ออกมานอนที่ห้องรับแขกแบบนี้
"ส.สวัสดีค่ะน้าเพโลน่า" เรเชลเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะตื่นขึ้นมาเจอน้าเพโลน่าแบบนี้และเธอก็ได้รับรู้ว่าตอนนี้เธอนั้นอยู่ที่ไหน เพราะความทรงจำของเธอนั้นตัดไปั้แ่ได้ดื่มไปั้แ่แก้วแรกแล้ว "พอดีมีปัญหาเล็กน้อยค่ะ"
"ว่าแต่พี่เคนนอนที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอคะ?" เรเชลรู้สึกผิดไม่ใช่น้อยที่ได้สร้างปัญหาให้เคนเอาไว้
"น่าจะเป็อย่างนั้นนะ" น้าเพโลน่าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันแต่ดูจากรูปแล้วก็น่าจะเป็อย่างนั้น "นี่พวกเธอดื่มกันมาด้วยงั้นเหรอ?" เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกมาจากตัวเรเชลแล้วไหนจะหมดสภาพขนาดนั้น
"ค.ค่ะ" เรเชลตอบไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
"เอาเป็ว่าหนูไปอาบน้ำก่อนดีกว่าจ๊ะ ส่วนเสื้อผ้าหนูใช้ของน้าไปก่อนได้ใช่ไหม?" น้าเพโลน่าถามขึ้น "แล้วค่อยมาทานข้าวเช้าด้วยกันนะ"
"ได้ค่ะ!"
ในเวลาเดียวกันเคนก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก็ปรากฏว่าเป็เวลาแปดโมงกว่าเข้าไปแล้ว
เมื่อเขาหันไปมองดูรอบตัวก็ได้พบกับป้าแม่บ้าน
"มีใครอยู่ไหมครับ?" เคนหันไปถาม
"ตื่นแล้วเหรอคะคุณเคน? ค่ะ คุณเพโลน่ากับแขกของคุณเคนกำลังทานอาหารเช้ากันอยู่ค่ะ"
"เรเชลยังอยู่สินะ?"
"วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอครับ?" เคนได้เดินเข้ามาหาทั้งสองที่กำลังนั่งทานข้าวเช้ากันอยู่
"น้าควรเป็ฝ่ายถามมากกว่านะ" น้าเพโลน่าตอบกลับเพราะเห็นว่าสายขนาดนี้แล้วแต่เขายังไม่ไปทำงานอีก "ถึงตำแหน่งจะสูงขนาดไหนแต่หลานก็ไม่ควรไปทำงานสายนะ"
"ครับ" เคนถึงกับไปไม่เป็เพราะไม่คิดว่าจะถูกน้าเพโลน่าตำหนิถึงเื่นี้
"เป็ความผิดของหนูเองค่ะน้า" เรเชลรีบพูดขึ้นมา "ถ้าหนูไม่มารบกวนพี่เคนก็คงจะไม่ไปทำงานสายแบบนี้ค่ะ" เธอพูดด้วยความรู้สึกผิด
"เอาเป็ว่าผิดกันทั้งสองแล้วกัน" น้าเพโลน่าไม่ได้ปฏิเสธว่าเป็ความผิดของเรเชลส่วนนึง "น้าจะเข้าใจว่าหนูอาจจะเสียใจเื่โดนบอกเลิกแต่ตอนนี้ หนูและเคน ต่างเป็ผู้ใหญ่กันแล้ว ชายหญิงค้างคืนในบ้านหลังเดียวกันนั้นย่อมไม่เหมาะสม ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้คิดเื่อะไรที่ไม่ดีกันก็ตาม" เธอพูดขึ้นอย่างข้างจริงจัง
"หนูขอโทษค่ะที่ไม่ได้คิดอะไรให้รอบคอบ" เรเชลเข้าใจสิ่งที่น้าเพโลน่าจะสื่อดีเพราะถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์แบบพี่น้องแต่ในความเป็จริงนั้นทั้งสองไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย
"ขอโทษครับ" เคนเองก็ทำได้แต่ก้มหน้าขอโทษ
"เอาล่ะในเมื่อทั้งสองคนเข้าใจแล้วก็ดี" น้าเพโลน่าพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืน "งั้นก็ทานอาหารเช้ากันไปนะ น้าต้องรีบออกไปทำงานแล้ว"
"แล้วรีบไปทำงานกันด้วยล่ะทั้งสองคนเลย"
"ครับ/ค่ะ"
หลังจากน้าเพโลน่าได้เดินจากไป เคนก็ได้เดินเข้าไปนั่งทานอาหารเช้าด้วยความเงียบสงบ
"พี่เคน ฉันขอโทษนะที่ทำให้พี่ต้องโดนดุเลย" เรเชลค่อนข้างรู้สึกผิดที่มารบกวนเคนแบบนี้
"อย่าคิดมากไปเลย" เคนไม่ได้ใส่ใจอะไรขนาดนั้น "ว่าแต่เมื่อคืนเธอดื่มหนักขนาดนั้นมีอาการปวดหัวบ้างหรือเปล่า?"
"น้าเพโลน่าให้ทานยาก็รู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะ" เรเชลรู้สึกขอบคุณเธอมากเลยถึงแม้ว่าจะมีดุมากแต่ก็แฝงไปด้วยความหวังดีซึ่งเธอใจดีมาก
"จะว่าไปอาการหนักใช้ได้เลยนะ" เคนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อคืนเธอจะโวยวายได้ขนาดนั้น "มันมีดีอะไรถึงได้อาลัยอาวรณ์ขนาดนั้น?"
"เขาค่ะ!" เรเชลรีบแก้
"ไม่อยากจะเชื่อ" เคนเหนื่อยใจเหลือเกินขนาดโดนบอกเลิกกะทันหันแบบนั้นยังจะปกป้องกันอีก "ช่างเถอะ จริงๆก็ไม่ได้อยากรู้สักเท่าไหร่"
"อะไรของพี่?" เรเชลไม่เข้าใจตัวเองเป็ฝ่ายถามแท้ๆแต่กลับมาบอกว่าไม่ได้อยากรู้ "ถึงอย่างนั้นก็เถอะต่อไปนี้ฉันจะไม่พูดถึงเขาอีกเพราะฉะนั้นพี่อย่ามาซ้ำเติมกันนะ!"
"เหอะ ฉันไปซ้ำเติมตอนไหนกัน?" เคนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน คนเดียวที่พูดถึงคือเธอมากกว่า "แต่พวกเธอยังไม่ได้คบกันนี่แล้วทำไมถึงใช้คำว่าเลิกกันได้ล่ะ?"
"พี่เคน!" เรเชลพูดยังไม่ทันขาดคำ
"อันนี้ไม่ได้ซ้ำเติมสักหน่อยแค่สงสัย" เคนตอบ
"พี่จะไปรู้อะไรล่ะ? ถึงเป็แค่คนคุยมันก็เลิกกันได้นั่นแหละ เอ๊ะ! หรือว่าพี่ยังไม่เคยมีแฟนงั้นเหรอ?!" เรเชลใมากเพราะพวกเขาห่างหายไปตั้งสิบปีเธอจึงไม่ได้รับรู้ชีวิตของเขาเลย
เคนถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ
"เธอนี่พูดมากดีจริงๆ"
"นั่นชมกันอยู่ใช่ไหม?!" เรเชลรู้สึกแปลกๆ "อย่ามาเปลี่ยนเื่เลยเล่ามาเดี๋ยวนี้ว่าสิบปีที่ผ่านมาพี่มีแฟนมาแล้วกี่คน?"
"ถ้าอิ่มแล้วก็รีบไปกันได้แล้ว" เคนเปลี่ยนเื่เลี่ยงที่จะตอบคำถาม
"อะไรกันล่ะ? เล่ามาเถอะนะ~"
51
