“เพล๊งงงง!!!”
เสียงข้าวของตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นสตรีในอาภรณ์แดงที่ยืนเหนื่อยหอบก็ยังไม่สาแก่ใจกับการกระทำของตน
“คุณหนู!”
“ข้าน่าจะฆ่ามันั้แ่เกิดมันจะได้มิต้องเป็เสี้ยนหนามตำใจข้าเช่นนี้”
“คุณหนูแม้ท่านจะโกรธไปก็ไร้ประโยชน์ตอนนี้ท่านจะต้องคิดหาวิธีที่จะไม่ให้คุณหนูหานพาเด็กคนนั้นไปพบกับนายท่านและฮูหยิน”
คำพูดของอาลัวทำให้เซวียอินได้คิด
“ข้าต้องรีบกลับจวนเพื่อเตรียมการอาลัวเ้าเตรียมคนไว้ให้ข้าด้วย”
“คุณหนูจะทำประการใดเ้าคะ”
“หึ ต่อให้มันอยากมามันไม่มีวันได้มาถึงจวนตระกูลเซวียอย่างแน่นอน”
“เ้าค่ะ”
รอยยิ้มที่น่าเกลียดปรากฏบนใบหน้าของเซวียอินอาลัวบ่าวรับใช้คนสนิทของนางหายออกไปจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว
เด็กชายในชุดน่ารักเดินจูงมีสตรีในอาภรณ์ชมพูอ่อนเดินมายังหน้าประตูจวนแม้เด็กชายตัวน้อยจะมีรูปร่างเล็กแต่ใบหน้าของเด็กน้อยนั้นกลับดูสดใสและมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้านั้นเสมอ
“มามี้ ๆพวกเราจะไปไหนหรือขอรับ”
“พวกเราจะไปหาท่านตาและท่านยายของเ้ากัน”
มือน้อย ๆ ที่จับหานลี่กันไว้สั่นน้อยๆ หญิงสาวใช้มืออีกข้างตบเบา ๆ บนมือของหยางชุน
“มีข้าอยู่ทั้งคนเ้าไม่ต้องกลัว”
รอยยิ้มอันอ่อนโยนของหานลี่กันทำให้เด็กน้อยคลายกังวลลงได้บ้างไม่นานรถม้าของจวนก็ได้เคลื่อนมาจอดหน้าจวน
“ลี่เออร์ ชุนเออร์ให้ข้าไปเป็เพื่อนพวกเ้าดีหรือไม่”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะพี่ใหญ่เื่นี้ข้าจัดการเองได้”
“เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน”
หานหลงยืนส่งหานลี่กันและหยางชุนที่ขึ้นรถม้าจนรถม้าเคลื่อนไปจนลับสายตาหยางชุนที่เพิ่งเคยขึ้นรถม้าเป็ครั้งแรกรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยหานลี่กันจึงเปิดผ้าม่านรถม้าเพื่อให้เด็กชายมองเห็นข้างทางขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนรถม้าเคลื่อนไปเรื่อย ๆ มิได้หยุด
“พี่ใหญ่รถม้ามาแล้ว”
“พวกเรา...ลุย”
หน้าประตูจวนตระกูลเซวียหญิงรับใช้เรือนเซวียอินได้ออกมารอฟังข่าวเพียงไม่นานเมื่อรถม้าตระกูลหานปรากฏร่างที่ยืนกระวนกระวายรีบหายเข้าไปในจวนทันที
“อะไรนะคุณหนูหานมาถึงประตูจวนแล้วงั้นหรือ”
“เ้าค่ะ”
“ท่านพ่อล่ะ”
“นายท่านอยู่ในห้องหนังสือเ้าค่ะ”
“ท่านแม่ล่ะ”
“ฮูหยินอยู่ในห้องพระเ้าค่ะ”
“ตายยากเสียจริงเ้าไปเรียกแม่ข้ามา ดูเหมือนงานนี้คงต้องให้นางช่วย”
“เ้าค่ะ”
สตรีในอาภรณ์ชมพูอ่อนค่อย ๆเดินลงมาจากรถม้าก่อนจะพาเด็กน้อยเดินลงมาจากรถม้า ทั้งสองยืนอยู่หน้าจวนตระกูลเซวียที่ตอนนี้มิมีผู้ใดอยู่หน้าประตูจวนแม้สักคน‘ดูเหมือนคุณหนูรองเซวียจะร้ายไม่เบานักฆ่าทั้ง 10 ที่นางส่งมาจัดการนายหญิงกับคุณชายน้อยนั้นฝีมือไม่เบาเลยทีเดียวดีที่นายท่านเตรียมการรับมือไว้มิเช่นนั้นเื่วันนี้อาจจะไม่เป็อย่างที่เห็นเป็ฯแน่’ บุรุษในที่ลับตาพึมพำกับตัวเองโดยได้เปลี่ยนสรรพนามเรียกหานลี่กันอย่างไม่รู้ตัว
“คุณหนูคุณชายน้อยมาหาผู้ใดหรือขอรับ”
“ข้ามาขอพบท่านเสนาบดีเซวียและเซวียฮูหยิน”
“เชิญเข้าไปรอด้านในนะขอรับ”
บุรุษมากอายุเอ่ยอย่างนอบน้อมก่อนจะทำสัญญาณให้คนสนิทของตนพาหานลี่กันและหยางชุนไปรอยังโถงรับแขกของเรือนเพียงไม่นานกลับปรากฏร่างของสตรีมีอายุที่เดินเข้ามาพร้อมกับเซวียอินหานลี่กันมองสองสตรีที่มาด้วยใบหน้ามิรับแขก
“ท่านคงเป็อนุจิน”
“ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกเ้าเชิญออกไปได้”
หานลี่กันยิ้มให้กับท่าทีของสตรีทั้งสองหยางชุนที่เมื่อเห็นเซวียอินก็รีบหลบด้านหลังหานลี่กันในทันที มือน้อย ๆจับมือหานลี่กันไว้แน่น
“ข้ามาพบเ้าบ้านหากข้าจำไม่ผิดท่านที่เป็เพียงอนุมีสิทธิ์ไล่แขกเช่นนั้นหรือ”
“นี่เ้า!”
“ท่านแม่อย่าเสียเวลากับมันเลยเ้าค่ะรีบไล่มันออกไปเลยเ้าค่ะ”
“เอะอะอะไรกัน”
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังจะให้บ่าวรับใช้ไล่หานลี่กันและหยางชุนออกไปนั้นบุรุษมากอายุเดินมาพร้อมกับบุรุษที่เมื่อสักครู่ได้ออกไปต้อนรับหานลี่กัน
“นายท่าน”
“ท่านพ่อ”
“คับนับท่านเสนาบดีเซวีย”
บุรุษมากอายุส่งสายตาตำหนิไปทางอนุจินก่อนจะหันมาทางหานลี่กันสตรีในอาภรณ์ชมพูรู้สึกยินดีที่ได้ให้หานเทียนเขียนจดหมายแจ้งเื่ที่นางจะมาขอพบแก่เสนาบดีเซวียั้แ่เมื่อวานและบอกให้เขาเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ
“เ้าคงจะเป็คุณหนูหานสินะแล้วนั่น...”
“นี่คือบุตรชายของข้าเ้าค่ะหยางชุน ชุนเออร์คำนับท่านตาสิ”
เด็กชายตัวน้อยค่อย ๆเดินออกมาจากการซ่อนตัวด้านหลังของหานลี่กัน เขาพยายามไม่มองไปทางเซวียอิน
“หยางชุนคำนับท่านตาขอรับ”
เด็กชายรีบคำนับบุรุษมากอายุก่อนจะเดินเข้ามาหลบหลังหานลี่กันเช่นเดิม
“ท่านตางั้นหรือ...หมายความว่าอย่างไรกัน”
“ท่านพ่อนั่นคือบุตรชายของพี่หญิงเ้าค่ะ คุณหนูหานแย่งเด็กคนนั้นไปจากข้า”
“แย่งไปจากเ้างั้นหรือ”
“เ้าค่ะข้าตั้งใจเลี้ยงเด็กคนนี้มาตั้ง 4 ปี เพียงพบกันไม่นาน...”
“อนุจินข้ามีเื่จะต้องคุยกับคุณหนูหาน เ้าพาอินเออร์ออกไปก่อน”
“ท่านพ่อ”
แม้จะไม่พอใจที่ถูกให้ออกไปแต่สตรีทั้งสองกลับไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากออกไปจากโถงรับรองนั้น
“อินเออร์หากเ้ายังไม่ออกไปแล้วให้บ่าวรับใช้มาลากเ้าออกไปเ้าจะได้ขายหน้าต่อหน้าคนที่เ้าเกลียดนะ เ้ารู้ตัวหรือไม่ไว้รอมีโอกาสค่อยหาทางกำจัดมันอีกครั้ง”
เซวียอินจำใจออกไปเมื่อได้ยินมารดาเอ่ยกับตนให้ได้ยินเพียงแค่สองคน
“คุณหนูหานมาที่นี่้าอะไรจากข้า”
“ขอเรียนตามตรงข้า้าให้พวกท่านเป็ธุระจัดการเื่นำชื่อเด็กคนนี้เข้าตระกูลหยาง”
“ทำไมถึงต้องเป็พวกข้า”
“เพราะพวกท่านคือครอบครัวของเด็กคนนี้”
“แต่เ้าก็ได้แย่งเด็กคนนี้ไปจากพวกเราแล้วมิใช่หรือ”
“ท่านเสนาบดีท่านแน่ใจหรือว่าเป็ข้าที่ได้แย่งเด็กคนนี้ไป ข้าขอเสียมารยาทถามท่านสักคำตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมาท่านได้ไปเยี่ยมเยียนเด็กคนนี้ในตระกูลหยางหรือไม่ท่านรู้หรือไม่ว่าเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร”
บุรุษมากอายุนิ่งไป ‘ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา...ข้า....หลงลืมเด็กคนนี้ไปจริงๆ เพียงเพราะชางเออร์ที่ตายไป ข้า....’ เด็กชายตัวน้อยที่ซ่อนอยู่ด้านหลังหานลี่กันค่อยๆ ออกมาจากที่ซ่อนของตนเด็กชายมองไปทางบุรุษมากอายุก่อนจะสบเข้ากับดวงตาบุรุษมากอายุนั้น ‘ดวงตาคู่นี้ช่างเหมือนชางเออร์เหลือเกิน’ บุรุษมากอายุมองเด็กน้อยนั่นอย่างพิจารณา
“เ้าชื่อว่าอะไร”
บุรุษมากอายุเอ่ยถามเด็กชายตัวน้อยหยางชุนมองหน้าหานลี่กันก่อนจะคำนับตอบบุรุษมากอายุนั้น
“ชุนเออร์ขอรับ”
794
![One Million คืนใจให้รักที่ปลิดปลิว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743107538_84792667.webp)
