ลิขิตฟ้าให้มารัก

51.....

        “ไหนคะเจ้าดุ๊กดิ๊กแม่ของเจ้าหมีพู”

        เอมี่ อยากจะเห็นหน้าแม่ของเจ้าหมีพูว่าเป็นอย่างไรทำไมถึงได้มีลูกฉลาดแสนรู้เช่นนี้ เอมี่คิดว่าเจ้าดุ๊กดิ๊ก อาจจะฉลาดแสนรู้กว่าลูกมันก็เป็นได้

        “เมื่อก่อนเคยอยู่ที่นี่ค่ะ แต่ว่าตอนหลังมันหนีออกไปจากบ้านคุณยาย  ตอนนั้นวุ่นวายกันไปหมดเพราะดุ๊กดิ๊กเป็นหมาของคุณดรีมที่มาฝากคุณปอนด์เอาไว้ที่นี่ช่วงที่เจ้าดุ๊กดิ๊กหายไปจากบ้านคุณปอนด์ทุกข์ใจมากที่มันหายไปช่วงที่คุณดรีมกำลังมีความทุกข์เพิ่งจะเสียคุณชวินแฟนของเธอไปคุณปอนด์ก็เลยไม่อยากให้คุณดรีมเสียใจซ้ำสองจึงต้องปิดบังคุณดรีมแต่ตอนหลังก็ได้ข่าวว่ามีคนพบเจ้าดุ๊กดิ๊ก แล้วก็นำมันมาส่งคืนให้ พร้อมกับตั้งท้องมาด้วย  สงสัยจะไปท้องตอนที่ออกไปจากบ้านนี้แหละค่ะ”

         คำอธิบายของป้าผาณิต สร้างความสลดใจให้กับชวินในร่างหมีพูไม่น้อยเขานึกถึงอดีตชาติขึ้นมาได้ทันที เขาเพิ่งจะรู้ความจริงตอนนี้เองว่าที่เจ้าดุ๊กดิ๊กหายไปจากบ้านของนัฏนรี  ก็เพราะนัฏนรีเอามาฝากเลี้ยงไว้ที่นี่ เขาก็นึกว่าเธอเอาไปปล่อยที่ไหนเสียอีก นัฏนรี คงกลัวว่าขืนเอาเจ้า

ดุ๊กดิ๊กเลี้ยงไว้ในบ้านก็คงจะทำให้เขาไม่พอใจและทำร้ายมันยิ่งคิดชวินก็ยิ่งรู้สึกเสียใจกับการกระทำเมื่อครั้งอดีตของตัวเอง ที่เคยทำไม่ดีกับเจ้าดุ๊กดิ๊กเอาไว้มากแต่สุดท้ายกรรมก็ตามสนองเขาอย่างยุติธรรม  ยิ่งเขาเกลียดมันทำร้ายมัน เขาก็ต้องกลับมาเกิดเป็นลูกของเจ้าดุ๊กดิ๊กอย่างนี้ สมน้ำหน้าตัวเองนัก

        ในขณะเดียวกันคำบอกเล่าของป้าผาณิต ก็สร้างความรู้สึกบางอย่างให้กับเอมี่เช่นกันแต่เอมี่ก็อยากจะรู้ลึกไปมากกว่านั้น เธอจึงซักถามเรื่องของนัฏนรี กับ สิปปกร มากเป็นพิเศษป้าผาณิตได้เล่าถึงการเกิดอุบัติเหตุของนัฏนรีที่ต้องสูญเสียคนรัก และต้องนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลโดยมีสิปปกรดูแลไม่เคยห่าง แม้กระทั่งออกจากโรงพยาบาลแล้ว สิปปกรก็ยังตามไปดูแลที่บ้านด้วยป้าผาณิตยังกล่าวสนับสนุนที่จะให้สองคนนั้นได้ลงเอยด้วยการเป็นแฟนกัน

        “คุณดรีมเธอเป็นคนดี น่ารักเหมาะสมกับคนดี ๆ อย่างคุณปอนด์ที่สุด ตอนนี้คุณดรีมก็ไม่มีแฟนแล้ว  ป้าก็อยากจะเห็นสองคนนี้เป็นแฟนกันที่สุดเลยค่ะ”

        เอมี่รับฟังด้วยความริษยานัฏนรี

        ป้าผาณิตช่างไม่รู้เลยว่าเอมี่ แอบชอบสิปปกรมากเพียงใด ระยะเวลาที่เอมี่ได้อยู่ใกล้ชิดสิปปกร ทำให้เอมี่รู้สึกอบอุ่นใจอยากจะได้เขามาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวตลอดไปแต่เธอก็รู้ดีว่าสิปปกร มีใจให้กับผู้หญิงที่ชื่อนัฏนรีการที่จะแย่งชิงหัวใจของสิปปกรมาได้ เธอจะต้องใช้ความอดทน อาศัยความสนิทสนมที่มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดสิปปกร มากกว่านัฏนรีนั่นแหละมาเป็นหนทางของการเอาชนะนัฏนรีให้ได้

        “ป้าว่าพี่ปอนด์ชอบพี่ดรีมไหมคะ”

        เอมี่แกล้งทำเสียงอ่อนหวานทั้งที่ภายในใจร้อนรุ่ม

        “แน่อยู่แล้วค่ะ..ยิ่งกว่าชอบอีก  ป้าว่าคงจะแอบรักหนูดรีมมานานแล้วล่ะแต่ที่ผ่านมาหนูดรีมมีคุณชวินอยู่แล้วพอคุณชวินเสียไป คุณปอนด์ก็เลยทุ่มใจเต็มที่เลย ทั้งรักทั้งห่วงคุณดรีมทุกอย่าง  เมื่อก่อนก็ดูแลเจ้าดุ๊กดิ๊กให้ ตอนนี้ก็เอาลูกเจ้าดุ๊กดิ๊กมาเลี้ยงคุณปอนด์รู้ว่าคุณดรีมรักสุนัขก็รักด้วย”  เอมี่รับฟังป้าผาณิตเล่าด้วยสีหน้าที่พยายามยิ้มแย้ม

        “พี่ดรีมคงจะรักเจ้าหมีพูนี้มากเลยนะคะเนี่ย”

        “ป้าว่าท่าทางจะรักมากกว่าเจ้าดุ๊กดิ๊กอีกซะละมั้งเพราะเจ้าตัวนี้มันฉลาดแสนรู้กว่าแม่เยอะ ใช่ไหมหมีพู”

        ตอนท้ายป้าผาณิตหันไปพูดกับหมีพูซึ่งเจ้าหมีพูก็ไม่ทำให้ผิดหวังมีการเห่ารับทราบเป็นจังหวะด้วย

        “จริงด้วยค่ะป้า..หมีพูเหมือนฟังเราพูดกันรู้เรื่องเลยนะคะเนี่ย” 

        เอมี่พูดยิ้ม ๆแต่แววตาที่มองหมีพูไม่ได้ยิ้มด้วย

        “คุณหนูทานข้าวเช้ามาหรือยังคะเนี่ย”

        พอคุยมามากแล้วป้าผาณิตเริ่มคิดได้ว่าถึงเวลาที่จะต้องเตรียมตั้งโต๊ะให้กับหลานชายเจ้าของบ้านแล้ว

        “ยังเลยค่ะกะว่าจะมาทานพร้อมพี่ปอนด์ที่นี่”

        “ถ้าอย่างนั้น ป้าจะไปเตรียมอุ่นอาหารไว้ให้นะคะคุณปอนด์ลงมาก็จะได้ตั้งโต๊ะเลย”

        “ให้เอมี่ไปช่วยไหมคะ”

        เอมี่แสดงความมีน้ำใจหวังจะเป็นที่รักของคนในบ้าน

        “ไม่เป็นไรค่ะคุณหนูนั่งเล่นอยู่กับเจ้าหมีพูที่นี่แหละหรือจะไปเดินเล่นสวนหลังบ้านก็ได้”

        “ขอบคุณมากนะคะคุณป้า”

        เอมี่ ยกมือไหว้ป้าผาณิตรีบรับไหว้ก่อนจะผละไป  พอคล้อยหลังป้าผาณิตไปแล้วเอมี่ก็หันมามองหน้าเจ้าหมีพูที่นั่งอยู่บนโต๊ะ จากสายตาที่เอื้อเอ็นดูเมื่อตอนที่อยู่บนห้องของสิปปกรแต่ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นเย็นชาเสียแล้ว

        “ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแกเป็นหมาของพี่ดรีม..มิน่าล่ะพี่ปอนด์ถึงได้เอาแกมานอนด้วยคงจะเอาไว้เป็นตัวแทนพี่ดรีมล่ะสิ เจ้านายของแกคงจะรักแกมากสินะ”

        ชวินในร่างหมีพู มองเอมี่ด้วยความไม่เข้าใจปล่อยให้เธอได้พูดระบายออกมาเรื่อย ๆ

        “อยากจะรู้นักว่าถ้าแกหายไปสักตัวเหมือนที่เจ้าดุ๊กดิ๊ก แม่ของแกเคยหายออกไปจากบ้านยัยพี่ดรีมจะเป็นยังไง”

        “เอมี่พูดอะไรของเธอน่ะ”

        ชวินร่างหมีพู ชักเริ่มแปลก ๆที่ได้ยินคำพูดพร้อมกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเอมี่

        “ไม่ต้องจ้องหน้าฉันหรอก..แกฟังรู้เรื่องรึไงว่าฉันเกลียดเจ้านายแกนังดรีมมันเป็นมารหัวใจฉัน แกไม่น่าจะเป็นหมาของยัยพี่ดรีมเลยนะ ไม่งั้นฉันก็คงไม่คิดจะทำอะไรกับแกคอยดูนะฉันจะต้องทำให้ยัยดรีมได้รู้ว่าฝีมือคนละชั้นกับฉันเจ้านายแกคงคิดว่าพี่ปอนด์ของฉันรักตัวเองมากล่ะสิ ทำเป็นอ่อนแอเจ็บป่วยให้พี่ปอนด์ไปคอยดูแลเชอะ..แฟนตัวเองก็ตายไปตั้งนานแล้วยังแกล้งทำเศร้าอยู่ได้  อยากจะให้พี่ปอนด์ไปอยู่ใกล้ ๆ ล่ะสิ มารยานักนะเจ้านายแก”

        เจ้าหมีพู หอนขึ้นมาด้วยความกลัวสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเกิดมาเป็นหมาก็แย่พอแล้ว ยังมาถูกจองเวรอีก แล้วจะช่วยคนที่รักได้ไหมเนี่ย แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดว่าจะช่วยใครเลย  เอาแค่คิดจะช่วยตัวเองให้ได้ก่อนดีกว่าชวินคิดในใจด้วยความหวาดหวั่น

        “ไม่ต้องกลัวหรอกน่าฉันยังไม่ทำอะไรแกตอนนี้หรอก หยุดหอนได้แล้วไอ้หมาบ้า”

        เอมี่ทำตาดุเสียงดุ

        “ฉันไม่ใช่หมาบ้านะโว้ย..เป็นหมาอัจฉริยะไม่รู้รึไงยัยเด็กเปรตร้ายเกินตัวจริง ๆ เลยนะตัวแค่เนี้ย”

        ชวินในร่างเจ้าหมีพูหอนยาวเป็นการประท้วง เอมี่ทำหน้าตกใจเงื้อมือจะตบ  แต่เจ้าหมีพูรีบเปลี่ยนเป็นเห่าติด ๆ กันทันที ให้เสียงดังลั่นบ้านไปเลย

        “หมีพู..เป็นอะไรหรือเปล่า”

        สิปปกร เดินหน้าตาตื่นลงมา เขารู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเสียงหอนเสียงเห่าของอดีตเพื่อนรัก

        “นั่นสิคะพี่ปอนด์..แค่เอมี่ บอกว่าเจ้าหมีพูท่าทางจะกินจุถึงได้ตัวอ้วนจ่ำม่ำแบบนี้มันก็เห่าใหญ่เลย สงสัยจะไม่ชอบใจก็ได้นะคะ ว่าไงจ๊ะหมีพู ฉันเปลี่ยนเป็นชมเธอใหม่ก็ได้ว่าหุ่นสวยน่ารักดีไหมจ๊ะ”

        เอมี่ หันไปยื่นหน้าทำเสียงอ่อนหวานกับเจ้าหมีพูในตอนท้าย

        “โอ้โห..ยัยหนูเอมี่ หน้ามือเป็นหลังตีนเลยนะนายปอนด์เอ้ย..จะตามทันไหมวะเนี่ย”

        ชวินร่างหมีพูเห่าบอกเพื่อนแต่สิปปกรก็เข้าใจว่าหมีพูเห่าเห็นด้วยกับคำพูดของเอมี่ เขาจึงเข้าไปลูบหลังเจ้าหมีพูอย่างปลอบใจ

        “เอาน่าหมีพู น้องเอมี่ก็แค่หยอกเล่นน่ะไม่เห่าแล้วนะ”

        สิปปกรบอกกับหมีพู

        “เวร!..เสือกไม่เข้าใจอีกเพื่อนกู..เฮ้อ..เลิกเห่าดีกว่าเสียพลังงานเปล่าๆ”

        เห่าส่งท้ายจบ เจ้าหมีพู ก็กระโดดลงจากโต๊ะเดินสะบัดก้นไปหน้าบ้านแทนปล่อยให้สองหนุ่มสาวได้อยู่กันตามลำพัง

        สิปปกรพาเอมี่ ไปยกอาหารจากในครัวโดยมีป้าผาณิตคอยช่วย จากนั้นทั้งสองก็นั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ส่วนป้าผาณิตก็หาอาหารไปให้กับเจ้าหมีพู

        “ทำไมน้องเอมี่ไม่อยู่กับคุณแม่พี่ที่คอนโดล่ะครับ”

        สิปปกรเริ่มชวนคุยขณะนั่งรับประทานอาหาร

        “เอมี่ก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณป้านะคะแต่พอดีเห็นคุณลุงกฤษณะแวะมาหาคุณป้าแต่เช้าน่ะค่ะ”

        “อ้าว พ่อพี่มาเหรอ”

        “ค่ะ..เอมี่ ก็เลยคิดว่าปล่อยให้ท่านอยู่ด้วยกันสองคนดีกว่าเอมี่ก็เลยถามคุณป้าว่าเมื่อคืนพี่ปอนด์ทำไมไม่กลับไปนอนที่คอนโด  พอคุณป้าบอกว่าพี่ปอนด์มีสองบ้านเอมี่ก็ตื่นเต้นน่ะสิคะอยากจะมาเที่ยวบ้านสวน ตอนแรกคุณป้าจะขับรถมาส่งเอมี่ที่นี่แต่เอมี่เกรงใจก็เลยขอให้คุณป้าเขียนแผนที่ให้ เอมี่ก็ยื่นให้แท็กซี่พามา”

        “งั้นเอมี่ก็นั่งเล่นที่สวนหลังบ้านก็ได้จะได้อยู่เป็นเพื่อนป้าน้อยด้วย”

        “แล้วพี่ปอนด์ล่ะคะจะไปไหน”

        เอมี่ถามด้วยความตกใจแต่ไม่ได้แสดงอาการออกมา

        “พี่จะเอาเจ้าหมีพูไปคืนดรีมที่บ้าน”

        “อุ๊ย!..งั้นให้เอมี่ไปด้วยนะคะ..เอมี่อยากจะไปรู้จักกับพี่ดรีมตั้งนานแล้วได้ยินแต่เสียงไม่เคยเห็นตัวจริงสักที”

        “เอมี่เคยเห็นรูปพี่ดรีมในมือถือพี่แล้วไม่ใช่หรือ”

        “ก็แค่รูปถ่ายจะเหมือนไปเจอตัวจริงได้ไงคะ จำไม่ได้หรือคะว่าเอมี่เคยพูดเชียร์พี่ปอนด์33เอาไว้ให้พี่ดรีมฟังด้วยถ้าให้เอมี่ไปด้วยพี่ปอนด์อาจจะได้คะแนนเพิ่มก็ได้นะคะ”

               สิปปกรมองหน้าเอมี่อย่างชั่งใจแต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะให้เอมี่ไปด้วย โดยก่อนไปเขาได้โทรศัพท์ให้นัฏนรีรู้ตัวเอาไว้ก่อน  เพื่อที่เธอจะได้ไม่แปลกใจหรือคิดไปเป็นอย่างอื่นเขาไม่อยากให้คนที่เขารักเข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเขา เพราะบางครั้งเอมี่อาจจะแสดงกิริยาที่เปิดเผยจนคนอื่นอาจเข้าใจผิดได้สิปปกรจึงต้องบอกเรื่องนี้ให้นัฏนรีทราบเอาไว้ก่อนล่วงหน้าด้วย