ระหว่างทางนนท์ยังคงรู้สึกสังหรณ์ใจอยู่เช่นเดิม " จะเกิดอะไรขึ้น " ตาคมจับจ้องยังห้วงจักรวาลที่มืดมิด
" ผู้าุโบอกให้เหล่าศิษย์ทุกคนเตรียมตัว " เหล่าผูาุโเร่งไป
นนท์บังคับเรือเหาะร่อนลงยังท่านเทียบเรือเหาะ
" ผู้มาเยือนจ่ายหินปรานสรรพสิ่งคนละหมื่นชั่ง " นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน
" สิบปีที่แล้วข้าจ่ายเพียงคนละพันชั่ง แล้วสิบปีมานี้ใยข้าต้องจ่ายถึงคนละหมื่นชั่ง " นนท์เอ่ยถามทหารยาม
" หากเ้ามิจ่ายเ้าก็ไปจากที่นี่เสีย " นนท์มองยังเหล่าทหารยามขั้นปฐมจักรพรรดิ์ขั้นที่หนึ่ง
" พวกเ้าคงจะมายึดเอาโลกนี้สินะ " นนท์ยกยิ้ม แล้ววาดมือผนึกร่างของทหารเ่าั้ไว้
" พวกเ้าอยู่เช่นนี้สักสามชั่วยามเถิด " นนท์พยักหน้าให้เหล่าศิษย์ แล้วก้าวเดินไปยังวิหารสีขาว
" ผู้บุกรุก มีผู้บุกรุก " เสียงทหารยามที่อยู่ด้านในร้องะโขึ้น
" มันเป็ผู้ใดจึงได้กล้าบุกรุกยังโลกของข้า " ร่างชราลอยเข้ามา
นนท์มองจ้องยังร่างชรา " ราชันย์ขั้นต้นขั้นที่ห้ารึ "
" เหตุใดคนพวกนี้จึงได้มีขั้นฝึกสูงนัก " ชายชราผู้นั้นพลันแตกตื่น ผินกายจากไปอย่างรวดเร็ว นนท์ได้แต่ส่ายหน้า
" ไปกันเถอะ " นนท์ออกเดินนำเหล่าผู้าุโและศิษย์ไปยังวิหารสีขาว
" เก็บเงินอีกแล้วรึ " นนท์พึมพำ
" ผู้ที่จะไปเสี่ยงวาสนาของตน จ่ายผลึกปรานสรรพสิ่งคนละสิบก้อน " นนท์พ่นลมออกจมูกแล้วเดินไปยังวิหาร หาได้สนใจชายผู้นั้นไม่
" เ้า " นนท์เพียงจ้อง ชายผู้นั้นถึงกับคุกเข่าลงทั้งสองข้าง
" ครืน " ประตูวิหารพลันเปิดออก นนท์เดินนำเหล่าผู้าุโและศิษย์เข้าไปภายในวิหาร
" ตรวจสอบเหล่าศิษย์ " ผู้าุโเร่งตรวจสอบ
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ อยู่ครบขอรับ " นนท์พยักหน้า
" พวกจ้าทุกคนจงฟัง เรือเหาะลำนั้นจะพาพวกเ้าไปยังแดนเทพ เมื่อถึงที่นั่นแล้ว จะมีศิษย์พี่และเหล่าผู้าุโมารับ " เหล่าศิษย์พยักหน้า
" ไปกันเถิด " เหล่าศิษย์ต่างกระโจนขึ้นเรือเหาะ
" ผู้าุโ ท่านอย่าลืมที่ข้าสั่งไว้ " ผู้าุโพยักหน้า
" วิ้ง " เรือเหาะล่องลอยจากไป นนท์ถอนหายใจอย่างหนัก
" คงต้องเร่งหาทรัพยากรเพื่อส่งไปให้มากขึ้น " นนท์พึมพำ
" พระผู้สร้าง " นนท์ส่งเสียงทางจิต
" พ่อหนุ่ม เ้ามิต้องกังวลเื่ทรัพยากร ที่แดนเทพนั้นแม้นจะมิได้เป็ศิษย์หลักที่จะได้ทรัพยากรมากมาย แต่สหายของพวกเ้าก็ยังหาทรัพยากรเพื่อใช้ฝึกฝนได้ แต่ที่สำคัญกว่า เ้าต้องเก็บทรัพยากรไว้เผื่อวันข้างหน้าบ้าง " นนท์พยักหน้า
" ขอบคุณพระผู้สร้าง " นนท์ประสานสองมือเร่งออกจากวิหารสีขาว
" มันออกมาแล้ว " นนท์มองยังเหล่ายอดยุทธมากมายที่รายล้อม
" เ้าเป็ผู้ใด ใยเ้าถึงเปิดประตูวิหารได้ " นนท์ยกยิ้ม
" พวกเ้า้าสิ่งใด " นนท์เอ่ยถาม พลางตรวจสอบขั้นฝึก
" ราชันย์ขั้นปลายขั้นสูงสุด " นนท์พึมพำ
" หากเ้าเปิดประตูให้ข้าเข้าไปภายในวิหาร ข้าก็จะไว้ชีวิตเ้า " นนท์ส่ายหน้า ยื่นมือชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้ของชายผู้นั้น
" พวกเ้ามาจากตระกูลชวี่แห่งโลก์ อยู่ยังแดนโกลาหล์งั้นรึ พวกเ้ามาไกลขนาดนี้ คงจะเหนื่อยมิใช่น้อย ข้าว่าพวกเ้าได้เวลากลับบ้านแล้ว " นนท์ยกยิ้ม วาดมือส่งวงแหวนแห่งเต๋าเข้าครอบร่างยอดยุทธตระกูลชวี่ไว้
" เ้าจะทำอันใด " เหล่ายอดยุทธตระกูลชวี่ต่างแตกตื่น
" วิ้ง " เส้นปรานสรรพสิ่งไหลเข้าสู่แหวนมิติอย่างบ้าคลั่ง
" ขั้นฝึกของข้าใยลดลง " นนท์เพียงยกยิ้ม
" นี่เป็การสั่งสอนพวกเ้า ต่อไป อย่าได้เที่ยวไประรานผู้ใด กลับไปยังบ้านของเ้าเถิด
" ไอ้สาระเลว ข้าจะฆ่าเ้า " หัวหน้ากลุ่มร้องะโออกมาอย่างบ้าคลั่ง เวลานี้ขั้นฝึกของตนลดลงเหลือเพียงราชันย์ขั้นต้นขั้นที่หนึ่ง
" เอาตัวให้รอดก่อนเถิดค่อยคิดสังหารผู้อื่น " นนท์กวาดตามองทั่ว
" พวกเ้ายังมิไปอีกรึ " นนท์เอ่ยถาม
" ไอ้สาระเลว " ศิษย์ตระกูลชวี่ต่างเร่งขึ้นเรือเหาะลอยจากไป
" ไปแดนจักรพรรดิ์ดีกว่า " นนท์เรียกเรือเหาะออกมาแล้วเร่งไปยังแดนจักรพรรดิ์ในทันที
" หนึ่งเดือนพอดี " นนท์บังคับเรือเหาะไปยังท่าเทียบเรือเหาะ
" นั่นอาจารย์โจวมิใช่รึ " เสียงผู้คนมากมายที่ยังจดจำนนท์ได้ต่างวิพากษ์มิหยุด
นนท์เร่งไปยังสำนักจักรพรรดิ์ในทันที " เกิดอะไรขึ้น " ควันดำลอยคละคลุ้ง ตำหนักเล็กใหญ่ต่างถูกเผาไหม้เป็เถ้าถ่าน
" เ้าหนึ่ง " นนท์เร่งมายังบรรพตั
นนท์จ้องมองยังบรรพตัที่ถูกทำลายจนย่อยยับ พลางสูดหายใจเข้าลึก
" ศิษย์พี่ใหญ่ " นนท์กวาดตามองยังร่างที่ไร้ิญญาของศิษย์ชั้นล่างที่ตกตายลงมากมาย นนท์กัดกรามจนแน่น ลอยตัวขึ้นสูงแล้วปลดปล่อยปรานแห่งชีวิตไปทั่วสำนัก
" ศิษย์พี่ใหญ่กลับมาช่วยแล้ว " นนท์ยกยิ้ม
" ท่านผู้าุโสูงสุดเกิดสิ่งใดขึ้น " นนท์เอ่ยถามผู้าุโสูงสด ผู้าุโสูงสุดจึงเล่าเื่ราวให้ฟัง
" ทั้งหมดเป็เพราะข้า ที่ทำให้ศิษย์น้องทั้งหลายต้องตาย " นนท์สูดหายใจลึก
" ตระกูลกงได้เข้าร่วมกับพวกมัน เวลานี้จับตัวเ้าหนึ่งถึงเ้าหกไปที่บ้านตระกูลกง และพวกที่มาจากแดนเทพก็อยู่ที่นั่น " นนท์พยักหน้า แล้วเร่งไปยังบ้านตระกูลกงทันที
" เ้าจงระวัง ชายหนุ่มผู้นั้นสามารถผสานอักขระเทพได้ " ผู้าุโสูงสุดส่งเสียงทางจิตมายังนนท์
" ท่านมิต้องกังวล " นนท์ตอบกลับ
" ข้าโจวนนท์ " นนท์ลอยตัวอยู่เหนือตระกูลกง
" เ้ารึโจวนนท์ อันดับหนึ่งนอกแดนเทพ " นนท์หัวคิ้วถึงกับชนกัน
" แม้นเ้าจะเป็อันดับหนึ่งนอกแดนเทพ แต่ก็ใช่ว่าเ้าจะแข็งแกร่งเหนือข้า " ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีอหังการ
" ราชันย์ขั้นปลายสูงสุด " นนท์พึมพำ
" เป็เ้ารึที่ทำลายสำนักจักรพรรดิ์ " นนท์เอ่ยถาม
" คนตายเช่นเ้ามิมีสิทธิรู้ " ชายหนุ่มฟาดฝ่ามือใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " ปรานสังหารพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว นนท์วาดมือที
" แว่บ " ชายหนุ่มถึงกับแข็งค้าง
" อะไรกัน " ชายหนุ่มพึมพำ
" เ้ามีพลังเพียงแค่นี้รึ " นนท์เอ่ยถาม
ชายหนุ่มเรียกดาบ์ออกมา " ครืน " ปรานสังหารทะยานเข้ากดดันนท์ในทันที
" หึ " นนท์แสยะยิ้ม สะบัดมือที ขวานสองคมอัสนีบาตปรากฎขึ้น
" ครืน " สองปรานสังหารกดข่มซึ่งกัน
ชายหนุ่มถึงกับร้อนรุ่มในจิตใจ มิน่าเล่าเ้าสำนักจึงได้ส่งตนมา " แข็งแกร่งจริงๆ " ชายหนุ่มพึทพำ
" อย่าเสียเวลาอีกเลย " ชายหนุ่มหลับตา
" วิ้ง " ร่างทองพลันปรากฎต่อหน้าของนนท์ นนท์เพียงส่ายหน้า
" วิ้ง " ร่างทองหมื่นจั้งลอยตัวเหนือโลกจักรพรรดิ์
" ข้ามิอยากเชื่ออาจารย์เป็ถึงทวยเทพ "
" นี่มันอะไรกัน " เหล่าผู้ที่มาจากแดนเทพต่างแตกตื่นเร่งทะยานร่างหนีอย่างรวดเร็ว
" อ้าก " ร่างทั้งสิบหกพลันร่วงลงพื้นอย่างรวดเร็ว ร่างทองหมื่นจั้งมือวาดั์เก็บร่างเ่าั้ไว้
" ต่อไปเป็เ้า " ร่างั์สีทองหมื่นจั้งชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้ของร่างทองตัวจ้อย
" อ้าก " ร่างทองตัวจ้อย ร่วงลงสู่พื้นในทันที
" ตระกูลกง เหตุใดเ้าจึงได้กระทำการเลวทรามเช่นนี้ " ร่างทองหมื่นจั้งเอ่ยขึ้น
" ปล่อยคนของข้า " สุรเสียงกดข่มยังตระกูลกง
" ศิษย์พี่ใหญ่ " ร่างทองพยักหน้า
" พวกเ้ากลับไปรอข้าที่สำนัก " สมุนทั้งหกเร่งกลับไปอย่างรวดเร็ว
ร่างทองส่งวงแหวนแห่งเต๋าครอบตระกูลกงไว้
" เหตุใดขั้นพลังของข้าจึงลดลง "
" ไม่ ขอท่านเทพโปรดอภัยพวกข้าผิดไปแล้ว หากท่านเมตตาพวกข้าจะมิทำเช่นนี้อีก " เหล่าผู้เฒ่าตระกูลกงพลันคุกเข่าลงที่พื้นร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา
" ผู้ที่จะตัดสินโทษของพวกเ้ามิใช่ข้า แต่เป็สำนักจักรพรรดิ์ " ร่างทองพลันหดลงแล้วกลับกลายเป็นนท์
" ศิษย์พี่ใหญ่เมตตาด้วย " กงจ้านร้องะโขอชีวิต นนท์ยืนนิ่ง
" ศิษย์นนท์ เ้าหยั่งรู้อักขระเทพได้แล้วรึ " นนท์พยักหน้า
" ข้าหยั่งรู้อักขระเทพได้เจ็ดตัวแล้ว " นนท์ตอบผู้าุโหอตำรา
" ดียิ่งนัก ครานี้ชื่อเสียงของสำนักจักรพรรดิ์จะกลับมาเกรียงไกรอีกครั้ง " นนท์ยกยิ้ม
" พวกเ้าถึงกับร่วมมือกับคนนอกทำลายสำนักจนพินาศ แล้วยังเข่นฆ่าสังหารศิษย์ร่วมสำนักมากมาย ทั้งยังล่วงเกินศิษย์สตรีอีกเยอะนัก โทษของพวกเ้ามิมีการให้อภัย " เ้าสำนักร้องะโ
" โทษของพวกเ้าคือความตาย ศิษย์ที่เหลือ สังหารตระกูลกงให้สิ้น " นนท์ทะยานร่างจากไปในทันที
" พวกเ้าเป็เช่นไรบ้าง " นนท์เอ่ยถามสมุนทั้งหก เมื่อมาถึงบรรพตัที่คงเหลือเพียงลานกว้าง
" พวกข้ายังอยู่ดี แต่ศิษย์พี่ศิษย์น้องนั้น ตกตายลงมากนัก " นนท์พยักหน้า
" เ้าไปตามศิษย์ที่เหลือมา " เ้าหนึ่งเร่งไปตามยังศิษย์ที่เหลือ
" ศิษย์พี่ใหญ่ เหลือเพียงสองร้อยคนขอรับ " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" ตระกูลซาและสำนักเบญจธาตุ พวกมันจะต้องชดใช้ " นนท์กำหมัดทั้งสองข้างแน่น
" นี่คือหญ้าห้าเถา มันจะช่วยให้พวกเ้าทะลวงขั้นพลังได้ " เ้าหนึ่งรับเอาหญ้าห้าเถาไป แล้วแจกจ่ายให้กับทุกคน
" เวลาที่ทะลวงขั้นพลัง พวกเ้าคอยพิทักษ์ชึ่งกัน " นนท์นั่งค้นยังทะเลความรู้ของชายหนุ่มจากแดนเทพ
" ผู้าุโสูงสุดอยู่ที่ราชันย์สูงสุดสมบูณ์ทั้งยังหยั่งรู้อักขระเทพได้แปดตัว เ้าสำนักราชันย์สูงสุดขั้นที่หกหยั่งรู้ได้สี่ตัว " นนท์พึมพำ
" ตระกูลซา จริงผลึกกายจิตของไอ้แก่แซ่ซา " นนท์เรียกผลึกกายจิตของชายชราแซ่ซาออกมา ชี้นิ้วไปยังทะเลความรู้
" ผู้าุโสูงสุดราชันย์สูงสุดสมบูรณ์หยั่งรู้ได้หกตัว เ้าตระกูลขั้นเดียวกันหยั่งรู้ได้สี่ตัว " นนท์ส่งเปลวเพลิงไปยังผลึกกายจิต
" อ้าก " เสียงร้องโหยหวนของชายชราแซ่ซาดังขึ้นพร้อมกับผลึกกายจิตหลงเหลือเพียงเถ้าถ่าน
" แต่ไม่มีเส้นทางไปแดนเทพ ต้องไปทางวิหารเพียงทางเดียว " นนท์ครุ่นคิดภึงเหล่าสหาย หากพวกมันรู้เข้าได้เป็เื่แน่
" หรือจะส่งสมุนทั้งหกไปยังแดนเทพ " นนท์พึมพำ
" คงต้องเร่งฝึกพวกนี้ให้แกร่งขึ้น " นนท์มองยังสมุนทั้งหกที่คอยพิทักษ์ศิษย์ชั้นล่าง
" แต่งานที่ต้องเร่งคือฟื้นฟูสำนัก " นนท์ส่งจิตเข้าไปในแหวนมิติของชายชราสำนักเบญจธาตุ
" แร่ทองนทีมากมายยิ่งนัก หรือพวกนี้จะทำเหมือง " นนท์ครุ่นคิด
" สร้างตำหนักก่อน " นนท์วาดมือเรียกแร่ทองนบีออกมาแล้วทำการหลอมเป็บรรพตั
" ดี " นนท์ทำการสลักมายาเต๋าทั้งสามไว้ แล้วผสานกับเส้นปรานั
" กลับคืนดังเดิมแล้ว " นนท์เร่งเข้าไปยังถ้ำที่อยู่สูงสุด แล้วเริ่มทำการหลอมตำหนักต่างๆออกมามากมาย แล้วให้เ้าหนึ่งนำไปแจกจ่ายให้เหล่าผู้าุโ
" พวกเ้านำหญ้าห้าเถานี่ไปให้กับเ้าสำนัก แจกจ่ายให้เหล่าผู้าุโ และศิษย์ที่เหลือ " เ้าหนึ่งถึงเ้าหกเร่งไปตามคำสั่ง
นนท์วาดมือกางค่ายกลปิดกั้นภาพและเสียง แล้วเร่งกลั่นผลึกปรานสรรพสิ่งจากร่างของเหล่าศิษย์สำนักเบญจธาตุ
" อยู่อีกสักพักค่อยกลับ " นนท์กางค่ายกลเร่งเวลาและบ่อน้ำสรรพสิ่งขั้นราชันย์สูงสุดสมบูรณ์
" เริ่ม " นนท์เข้าสุ่การหยั่งรู้ในที
เวลาไหลเวียนไปถึงแปดปี นนท์เปิดเปลือกตาขึ้น " อักขระเทพตัวที่เก้า "
นนท์นั้นแปลกใจในความเร็วของการหยั่งรู้ เพียงแปดปีของเวลาจริงนั้นสามารถหยั่งรู้อักขระเทพได้ถึงสองตัว
" ราชันย์ขั้นกลางขั้นที่แปด พลังกายประมือกับราชันย์สูงสุดขั้นที่สามได้ ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังสู้กับขั้นที่หกได้ หากใช้อาวุธสู้กับขั้นที่เก้าได้ " นนท์พึมพำ
" คงต้องกลับแล้ว " นนท์เก็บทุกสิ่งแล้ว จัดการเื่ราวต่างๆ ทั้งยังวางค่ายกลระดับเทพไว้ทั่วสำนัก
" พวกเ้าจงเร่งฝึกตนให้ดี " เหล่าสมุนทั้งหกต่างพยักหน้า
" อีกสองปี ข้าจะมารับศิษย์ที่ผ่านการคัดเลือก " เหล่าผู้าุโต่างพยักหน้า หลังจากที่ร่ำลา นนท์เร่งเรือเหาะกลับไปยังโลกัในทันที
" บ้านที่แสนสุข " นนท์พลันแข็งค้าง เพราะว่าโลกัขยายใหญ่ขึ้นอีกร้อยเท่า
ยามนี้จิตใจของนนท์ร้อนรนเป็ยิ่งนัก นนท์เร่งบังคับเรือเหาะร่อนลงยังท่าเทียบเรือเหาะ
" ปรานันี้เหมือนที่โลกลึกลับ " นนท์ได้แต่งุนงง
" เกิดอะไรขึ้น " นนท์พึมพำ แล้วเดินไปยังประตูเมือง
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ " นนท์พยักหน้า นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกันเพราะทหารยามนั้นเป็ถึงราชันย์ขั้นต้นขั้นที่หนึ่ง
" เกิดสิ่งใดขึ้น เ้าเป็ถึงราชันย์ขั้นต้นเ้ากลับมายืนยาม " นนท์เอ่ยถาม
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ ท่านยังมิรู้ เวลานี้โลกัเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ปรานัที่ท่านวางไว้คราสุดท้ายนั้น ะเิพลังออกมาอย่างมหาศาล ทำเอาผู้ฝึกยุทธทั้งโลกัต่างทะลวงขั้นพลังเป็ว่าเล่น " นนท์พยักหน้าอย่างงงๆ
" ตัวข้านั้นเดิมทีเป็เพียงปฐมจักรพรรดิ์ขั้นที่หนึ่ง พอข้าดูดซับปรานัเข้าไปข้ากลับทะลวงพลังได้ถึงสองขั้นใหญ่ " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" เช่นนี้ก็มีด้วยรึ " นนท์พึมพำแล้วเดินเข้าไปในเมือง
นนท์เร่งทะยานร่างไปยังสำนักอย่างรวดเร็ว แล้วเร่งไปยังจิตทัศนะเพื่อตรวจสอบเส้นปรานัทันที
" นี่มันทะลวงขั้นพลังเหมือนกันรึ " นนท์ครุ่นคิดมิตก
" พ่อหนุ่ม ที่เ้าเห็นนั่นเป็เส้นปรานัโกลาหล เส้นปรานของเ้าทะลวงขั้นพลังแล้ว " นนท์พยักหน้า
" ขอบคุณขอรับ พระผู้สร้าง " นนท์ส่งเสียงตอบกลับ
" ลูกเขยข้า " พ่อตาาาเดินเข้าหา
" เ้ารู้รึไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น " นนท์พยักหน้า
" เส้นปรานทะลวงขั้นพลังเป็เส้นปรานัโกลาหล " เหล่าพ่อตาและผู้าุโของโลกัพยักหน้า
" ฉลอง " งานเลี้ยงรับกลับบ้านดำเนินไปถึงสิบวันจึงยุติ
" ลองดูดซับปรานโกลาหลดู " นนท์กางค่ายกลเร่งเวลา แล้วทำการดูดซับปรานโกลาหล และเข้าทะลวงด่านทั้งสอง วนเวียนอยู่เช่นนี้ อีกหนึ่งปี
" ทะลวงขั้นย่อยได้เร็วกว่าเดิม " นนท์พึมพำ
" พลังกายสู้กับราชันสูงสุดขั้นที่สี่ได้ ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังสู้กับชั้นที่เจ็ดได้ หากใช้อาวุธสู้กับขั้นสมบูรณ์ได้ หากต้องประมือจริงก็ยังมีโอกาสชนะแม้นจะน้อยนิด " นนท์พึมพำ
" เหลือเวลาอีกปี " นนท์เริ่มทำการฝึกต่อในทันที
" ขั้นกลางสูงสุดแล้ว รูปรอยอักขระเทพตัวที่สิบก็เห็นแล้ว " นนท์ยกยิ้ม
เหล่าผู้าุโจากโลกของสหายและด่านประจิมเดินทางมาถึง พร้อมกับเื่ราวที่น่าใ
" เป็เหมือนกันรึ " นนท์พยักหน้า
" ไปกันเถิด " นนท์เร่งเรือเหาะไปรับศิษย์ยังสำนักจักรพรรดิ์ เมื่อครบจำนวนตาม้า นนท์จึงเร่งเรือเหาะไปยังแดนโกลาหลเมฆา
" ผู้าุโทุกท่าน อย่าลืมที่ข้าสั่ง " เหล่าผู้อาวโสต่างพยักหน้า
" ไปเถิด " นนท์มองดูเรือเหาะลำนั้นลอยจากไป
" พระผู้สร้างขอรับ " นนท์ส่งเสียงทางจิตหา
" พ่อหนุ่ม เ้าคงสงสัยสินะ ว่าเหตุใดอริของเ้าทั้งสองจึงมิมาล้างแค้น " นนท์พยักหน้า
" ใช่ขอรับ " นนท์ตอบกลับ
" เวลานี้อริของเ้าทั้งสองนั้น ได้ถูกจิตทัศนะแห่งแดนเทพลงโทษ โดยการห้ามออกจากแดนเทพเป็เวลาหมื่นปี " นนท์ถึงกับตะลึง
" พระผู้สร้างเกิดสิ่งใดขึ้น " นนท์เร่งเร้าหาคำตอบ
" เป็ที่สหายของเ้า เป็ผู้ที่แจ้งยังจิตทัศนะให้ทำการสอบสวน " นนท์พยักหน้า
" เื่เป็เช่นไรขอรับ " เวลานี้นนท์้าคำตอบเป็อย่างมาก
" ไว้สหายของเ้ากลับมาก็ถามเอาเองเถิด " นนท์พยักหน้า
" พระผู้สร้าง เหล่าสหายและภรรยาของข้านั้นเวลานี้ขั้นฝึกอยู่ที่ขั้นใด " นนท์เอ่ยถาม
" ขั้นฝึกของภรรยาและสหายเ้าอยู่ที่ราชันย์ขั้นปลายกันหมดแล้ว และยังหยั่งรู้อักขระเทพได้คนละสองตัว " นนท์ฉีกยิ้มจนถึงหู
" เอาล่ะ มิมีเื่ใดให้เ้าต้องกังวลแล้ว ข้าจะไหว้วานเ้าสักอย่าง " นนท์พยักหน้า
" วิ้ง " แสงสีขาวทะลวงเข้าสู่ทะเลความรู้ของนนท์
" พระผู้สร้าง ท่านแน่ใจรึ " นนท์เอ่ยถาม
" ใช่ หากมิสำเร็จให้รีบหนีโดยเร็ว " นนท์พยักหน้า
" เร่งไปเถิด " นนท์ทะยานร่างออกจากวิหารโดยเร็ว แล้วเร่งเรือเหาะไปทำภารกิจของพระผู้สร้างในทันที
4.58M
