รักนี้ จะไม่ปล่อย

“ผมจะขึ้นไปแต่งตัวเตรียมไปทำงานเดี๋ยวจะแวะส่ง”

“เอ่อ  …”

        เขาจ้องฉันด้วยสายตานิ่งกระพริบตาช้าๆ ริมฝีปากเหยียดตรงของเขา ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกกดดันจนอยากวิ่งหนีไปให้พ้นๆ

“กินให้หมด”

        เขาสั่งเบาๆพลางยื่นแก้วน้ำส้มให้ ฉันรับมาและค่อยๆ ยกขึ้นจิบ

“คือฉันยังไม่หิว....“

“ผมไม่ได้ทำเพราะกลัวคุณหิว..นั่นแก้แฮงค์ อาการปวดหัวจะเบาลง”

เขาพูดเสียงทุ้มพยักหน้าไปทางถ้วยซุปที่ส่งกลิ่นหอมอยู่

“กิน… ก็ได้ค่ะ”

        สรุปฉันก็ต้องนั่งกินซุปจนหมดถ้วยหัวหน้าทีมลุกหายไปแต่งตัว พักใหญ่เขาก็เดินลงมาด้วยบุคลิกสูทเนี้ยบและสีหน้าเดิมอย่างที่ฉันเคยเห็นในบริษัททุกวันเขานั่งลงจ้องมองฉันเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“เอ่อถึงจะดูเสียมารยาทไปหน่อย แต่ฉันขอถามอะไรหัวหน้าทีมได้ไหมคะ”

“....”

“คือ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ”

“จำอะไรไม่ได้เลยหรอครับ”

“ก็…จำได้ลางๆ ค่ะ แต่ยังสงสัยอยู่ว่าอันไหนจริง อันไหนฝัน ก็เลย….”ฉันพยายามพูดอธิบาย หัวหน้าทีมก็พูดแทรกขึ้น

“เมื่อคืน….ทำไมถึงคิดจะทำแบบนั้นครับ”

“คะ?” ฉันเอียงคอถามย้ำด้วยความสงสัย

“คุณคิดสั้นเพราะผู้ชายคนเดียวหรอครับ”

“ห้ะ!! ฉะฉันเนี้ยนะคิดสั้น  ไม่สิ ทะทำไมหัวหน้าทีมคิดอย่างนั้นคะ”

“ก็คุณไปยืนร้องไห้แถมกำลังปืนขอบสะพานด้วย ใครเห็นก็รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร” เขาพูด

“ไม่ค่ะหัวหน้าทีม.. คือ ฉันแค่จะระบายอารมณ์เฉยๆ”

“ถึงอย่างนั้นมันก็อันตรายมาก กับการปืนขอบสะพานแม่น้ำ”

“ขะ ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดค่ะ”

“.....”

“เอ่อส่วนเ๱ื่๵๹ ... เ๱ื่๵๹นั้น ทำไมพวกเราถึง…”  ฉันถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“คุณเริ่มจูบผมก่อนครับ”

“ฉะฉันเริ่มหรอคะ?!”

“คิดว่าผมขืนใจคุณหรอครับ“เขาวางแก้วกาแฟลง แล้วจ้องฉันเขม็ง

“ไม่ค่ะ!!  ไม่ใช่ฉันจะไปคิดอย่างนั้นกับหัวหน้าทีมได้ไงคะ“ฉันรีบปฏิเสธพัลวัน

“แล้วคิดยังไงครับ”

“เอ่อ ฉันคิดว่า…”

“คิดว่าผมเป็๞แจฮยอนอะไรนั่นก็เลยยอมหรอ” เขามองฉันด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

“.....”

        ฉันนั่งเงียบเพราะที่เขาพูดมามันก็ถูก ฉันโหยหาแจฮยอนจนหน้ามืดตามัวไปเขาหยิบยื่นถุงอะไรบางอย่างให้ฉัน

“อะไรคะ???“

“ยาคุมฉุกเฉินน่ะ เมื่อคืนผมไม่ได้ป้องกัน”

“แล้วคุณ… อย่าบอกนะว่าหลั่งใน!!” ฉันถามด้วยสีหน้า๻๠ใ๽

“อืม”เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบ ไร้ความกังวลใดๆ พลางยกกาแฟขึ้นจิบ

‘นี่หยุดทำเหมือนมันเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาได้ไหมยะ!!!คนปกติ ต่อให้ซัมติงแบบวันไนท์ก็ไม่ควรหลั่งในใส่เส้!!’

ด้วยความ๻๷ใ๯ผสมโกธรฉันโพล่งปากออกไป

“ขอบคุณและขอโทษสำหรับทุกอย่างอีกครั้งนะคะด้วยเ๱ื่๵๹ผิดพลาดที่ฉันทำ ฉันขอให้มันจบแค่ที่นี่และวันนี้ ฉันขอกลับเองค่ะ..สวัสดีค่ะหัวหน้าทีม”

ฉันกล่าวยาวพร้อมอำลาแล้วลุกโค้งหัวเดินออกมาทันที

“ยู อึน อา”  เขาเรียกเสียงดังลั่นเน้นทีละคำ ก้าวขายาวๆ มาหยุดตรงหน้าฉัน

“....”

“ผมบอกว่าจะไปส่ง”

“ไม่เป็๞อ้ะ.. หะ หัวหน้าทีม!”

        เขาอุ้มฉันขึ้นเดินดิ่งไปที่โรงจอดรถ พอยัดฉันเข้ารถได้ เขาก็หันมาสั่งเสียงแข็ง

“ถ้ากล้าก้าวขาลงจากรถคุณได้มีปัญหาแน่”

        ฉันทำได้แค่นั่งกอดอกหายใจหนักๆ เพื่อระบายอารมณ์ หลังจากที่บอกทางมาคอนโดแล้วถึงที่หมายฉันก็ลงรถทันที ไม่หันไปล่ำลาเขาซ้ำอีก

ฉันก้มลงมองยาคุมฉุกเฉินกำจนกล่องบี้ ยกมือทุบหัวตัวเองซ้ำๆ

‘เมาเลื้อนอยู่ข้างทางฉันยังรู้สึกดีกว่านี้เลย ทำไมต้องเป็๞เขาด้วยนะ !’