“พวกนายหลบไปได้แล้วอย่าให้เธอรู้ตัวว่าพวกนายจับตาดูถึงเวลาฉันจะออกมาเอง” เควิน
บอกพร้อมเดินกลับเข้ามาในบ้านมลจิรากำลังยกสำรับอาหารออกมาพอดีเมื่อจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วเควินจึงเข้ามาช่วย แล้วไปประคองยายละอองแก้วออกมาทานข้าว
“ยายจ๋า กินข้าวจ้าวันนี้หนูม่อนทำยำปลาสลิดผัดเต้าหู้ยี้กับต้มจับฉ่ายกินกับข้าวต้มยายจะได้ย่อยง่ายนะจ๊ะ” กล่าวจบตักข้าวต้มสามถ้วย เควินจึงนำไปวางให้แต่ละคน
“จริง ๆ แล้วไม่ต้องลำบากหรอกทำกับข้าวที่อยากกินเถอะยายหายแล้วนี่ก็หลายวันแล้วนะที่เราสองคนต้องมานั่งกินอาหารคนป่วย”
“ไม่เป็ไรครับยายผมชอบอร่อยดีทานง่ายแล้วอีกอย่างผมแทบจะไม่ค่อยได้ทานอาหารแบบนี้เลยขอบคุณนะม่อนคุณทำกับข้าวอร่อยมากเลยรสมือคล้าย ๆ กับแม่ผมเลย”
“อ้าวทำไมแม่ถึงทำอาหารรสชาตินี้ละแม่เป็คนไทยเหรอพ่อหนุ่ม”
“ครับยาย แม่ผมเป็คนไทยพ่อผมเป็ชาวสเปนผมก็เลยหล่อแบบนี้”
“อืม ไม่มีใครชมก็ชมเองเนอะม่อนไม่สงสัยแล้วว่าทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่”
“ทำไมเหรอ” เควินถามออกไปส่วนยายละอองแก้วได้แต่ทำหน้าสงสัย
“หลง...ตัว...เอง เลยหาทางกลับบ้านไม่เจอ”
เงิบ คนหล่อสตั้นท์เลย ออมุขตลกของคนสวย ได้เขาก็จะขอสักเม็ดพอยายอาการดีขึ้นเริ่มมีแรงเล่น...
“จริง ๆ แล้วผมไม่ได้หลงตัวเองหรอกผมหลงคุณต่างหากหลงหัวปักหัวปำจนไม่อยากหาทางกลับบ้าน” พูดเบา ๆพอพูดจบลอยหน้าลอยตาแต่คนที่โดนจ้องตาหน้าแดงก่ำส่วนยายที่ได้ยินไม่ถนัดก็ได้แต่นั่งยิ้มสองคนนี้ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันดีจัง เอ่อถ้ายายได้ยินทุกคำจะยังยิ้มอยู่ไหมหลังจากทานข้าวเสร็จจัดให้ยายทานยาเช็ดตัวเตรียมเข้านอน
“ยายจ๋าพรุ่งนี้หนูม่อนจะทำขนมชั้นไปขายดีกว่าพี่นเรศโทรมาบอกว่าลูกค้าเริ่มถามหาแล้วหนูม่อนไม่อยากหยุดนานกลัวลูกค้าจะหายน่ะอีกอย่างขนมชั้นนี่หนูม่อนทำได้ยายไม่ต้องเหนื่อย”
“ไหวเหรอลูกไหนจะทำไหนจะต้องไปส่งอีก”
“เดี๋ยวผมเป็ลูกมือช่วยม่อนเองครับดีเหมือนกันเคยแต่กินไม่เคยเห็นวิธีทำ”
“ออดีดีแล้วพ่อหนุ่ม ไม่มีการมีงานทำเหรอยายไม่ได้จะไล่แค่เป็ห่วง”เควินถึงกับทำหน้าเหวอ งง นิดหน่อยแต่พอยายละอองแก้วบอกว่าไม่ได้ไล่คนเข้าใจง่ายอย่างเขาก็ตอบทันที
“ผมเป็นักแข่งรถครับอีกสิบห้าวันก็จะกลับแล้วครับต้องไปเก็บตัวก่อนเริ่มแข่งครับ่นี้ถือโอกาสพักผ่อนและเพิ่มพลังให้ตัวเองอาหารบ้านคุณยายทำให้ผมรู้สึกมีแรงฮึดขึ้นเยอะเลยครับ”
“เหนื่อยสิไม่ว่าต้องทรมานตื่นแต่เช้ามาช่วยยาย ช่วยม่อนส่งขนมทำไมไม่ไปหาที่เที่ยวเปิดหูเปิดตาทานอาหารดี ๆ ที่นี้มีแต่อาหารบ้าน ๆไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย”
“ใครว่าละครับยายอาหารดี ๆ ผมทานมาเยอะสถานที่พักผ่อนผมเบื่อแล้วแต่อาหารฝีมือคุณยายกับม่อนถึงแม้ใครจะมองว่าง่าย ๆ ราคาถูกแต่สำหรับผมอาหารทุกคำที่ผมทานเต็มไปด้วยความรักความใส่ใจระหว่างสายสัมพันธ์ภายในครอบครัวสิ่งนี้ผมหาซื้อที่ไหนไม่ได้ครับ ถึงจะเหนื่อยแต่ผมก็มีความสุขมากครับ” พูดจบเควินมองสบตายายและเหลือบไปมองมลจิราทำเอาสองสาวต่างวัยที่ได้ยินถึงกับรู้สึกอิ่มเอมในใจ
จนค่ำจึงเข้านอนเวลาตีสี่มลจิราก็ตื่นมาอาบน้ำและทำขนมชั้นสักพักเควินก็ออกมาอาบน้ำและเข้ามาช่วยหนุ่มสาวช่วยกันทำขนมกระหนุง
กระหนิงอยู่ในสายตาของยายละอองแก้วทำให้คนที่แอบมองยิ้มอย่างมีความสุขยายละอองแก้วแทบจะไม่เคยเห็นหลานสาวให้ความสนิทสนมกับใครเป็พิเศษถึงจะไม่ใช่ความรักแบบหนุ่มสาวแต่อย่างน้อยตอนนี้หลานสาวตัวน้อยได้ใช้่เวลาของหนุ่ม-สาวดีกว่าที่ผ่านมาที่ต้องทำแต่งานจนไม่เคยได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่น
“มายายช่วยห่อจะได้เสร็จเร็ว ๆ” พูดจบนำขนมที่นึ่งเสร็จพักไว้จนเย็นตัดเป็ชิ้นนำมาวางบนใบตองแล้วกลัดไม้กลัดเควินมองด้วยความทึ่งขนาดแค่ห่อขนมยายหลานคู่นี้ทำออกมาอย่างปราณีตจริงๆเมื่อห่อเสร็จเควินนำตะกร้าใส่ขนมออกมาก่อน
“ม่อนเราเอารถมอไซด์ไปส่งขนมกันมั้ยจะได้เสร็จเร็ว”มลจิราได้ยินดังนั้นจึงเดินไปหยิบหมวกกันน๊อคมาสวมและส่งอีกใบให้เขา
“ผมว่าไปรถยนต์ดีกว่า” พูดจบเควินก็เดินไปที่รถยนต์
“เอ๊ะ ไปรถมอไซด์ดีกว่า” มลจิราซึ่งกำลังจะถอดหมวกกันน๊อคใส่กลับไปอีก เป็อย่างนี้สามสี่รอบสุดท้ายเควินเอาตะกร้าขนมไปเก็บไว้
362
