บทที่ 12 ปล้นเงินพนัน
เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของหลินฮ่าว ผู้คุมกันเ่าั้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลใจ
ไยถึงรู้สึกเหมือนถูกผู้ชายคนนี้หลอกกันนะ?
เขาขมวดคิ้วราวกับมีบางอย่างผิดปกติ
แต่คำพูดได้หลุดออกไปแล้ว มาเสียใจตอนนี้จะไม่ใช่เื่น่าหัวเราะหรอกหรือ อีกอย่างเขาเป็แค่ชายตาบอดเท่านั้น
“ก็แค่ชายตาบอด จะกลัวอะไร!”
ชายมีหนวดครุ่นคิดแล้วตะคอกด้วยความดูถูก
"รอสักครู่"
จากนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่างได้ หลังจากพูดจบก็หันหลังวิ่งไปที่ห้องครัว
เขาไม่รู้ว่ามีแมลงวันบินตามไปเงียบ ๆ
ชั่วครู่ต่อมา ชายคนนั้นก็กลับมาพร้อมกับไข่ในมือ
ในขณะเดียวกัน แมลงวันตัวน้อยก็บินกลับมาเกาะบนไหล่ของหลินฮ่าว
"พร้อมหรือยัง?!"
เมื่อเห็น 'ไข่' ในมือของอีกฝ่าย ผู้คุมกันคนอื่น ๆ ก็ยกนิ้วให้
'ไข่' ดูคล้ายกันมาก แต่แท้จริงแล้วคือไข่จระเข้
มันมีขนาดเล็ก ถ้าไม่สังเกตดี ๆ จะคิดว่าเป็ไข่เป็ด
เมื่อเป็เช่นนี้ คนตาบอดที่มองไม่เห็นย่อมเดาผิดแน่นอน
ที่สำคัญมีรอยแตกบนเปลือกไข่ ดูเหมือนว่าเปลือกไข่จะติดกาวไว้ ราวกับมีบางอย่างอยู่ข้างใน
"ได้เวลาเริ่มแล้ว"
ชายคนนั้นส่งไข่จระเข้ให้หลินฮ่าวด้วยรอยยิ้มขบขัน
หลินฮ่าวแสร้งทำเป็ครุ่นคิด จากนั้นก็เริ่มัั
เมื่อเห็นหลินฮ่าวััอย่างระมัดระวัง บุรุษผู้ไว้หนวดเคราก็ร้อนใจขึ้นมา และรีบบอกให้หยุด "หมดเวลาแล้ว!"
ทันทีที่พูดจบ เขาก็คว้าไข่จากมือของหลินฮ่าว กลัวว่าอีกฝ่ายจะพบอะไรบางอย่าง
หลินฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดช้า ๆ "ถ้าข้าเดาไม่ผิด สิ่งนี้น่าจะเป็ไข่จระเข้"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน
"ชายตาบอด...เดาถูก!"
พวกเขาตกตะลึงกับสถานการณ์นี้
ชายคนนี้ตาบอดจริงหรือแกล้งบอดกันแน่?
ชายผู้หน้าด้านกลับหัวเราะ
"ฮ่า ๆ แม้เ้าคาดเดาว่าสิ่งนี้คือไข่จระเข้ แต่ก็ถูกแค่ครึ่งเดียว อันที่จริงนี่คือ..."
“หยุด ข้ายังพูดไม่จบ”
ขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะพูด หลินฮ่าวก็ขัดจังหวะทันที
"เ้า้าพูดอะไร?"
ชายคนนั้นขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่ดี
"ไข่จระเข้ไม่หนัก และมีรอยร้าวที่เปลือกไข่ ดังนั้นข้างในจึงไม่ใช่ตัวอ่อน แต่เป็...น้ำ"
ในขณะนั้น หลินฮ่าวปัดฝ่ามือตีไข่ออกจากมือของชายคนนั้น
เสียงดัง ‘โพละ’ เปลือกไข่ก็แตกจนน้ำกระฉูดออกมา
"อา..."
เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าผู้คุมกันตระกูลจ้าวต่างก็ใ
แม้หลินฮ่าวจะมองไม่เห็นไข่จระเข้ แต่พวกเขาก็ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะคาดเดาได้จากการััเพียงไม่กี่ครั้ง
นี่เป็เพียงการคาดเดาจริงหรือ?
อีกฝ่ายมองหลินฮ่าวด้วยด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เห็น
"เป็ไปไม่ได้!"
เขาหน้าแดงและพูดอย่างโกรธเคือง "เมื่อครู่เ้าแอบดูหรือเปล่า?"
แต่ไม่นาน ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เนื่องจากหลินฮ่าวตาบอด เขาจะมองเห็นได้อย่างไร?
"เหล่าหลี่ เ้าแพ้แล้ว"
ชายหัวล้านหัวเราะอย่างมีความสุข “แม้จะเหลือเชื่อ แต่เราทุกคนล้วนเป็พยานได้ว่าเขายืนอยู่ที่นี่โดยไม่ได้จากไปไหน”
“ตามกฎการเดิมพัน เ้าจะเสียเงินหนึ่งหมื่นตำลึง”
หลินฮ่าวพูดอย่างใจเย็น
ชายผู้มีแก้มยานดูโกรธขึ้งด้วยความอับอาย สายตาดุร้ายของเขาวาวโรจน์ราวกับจะกลืนกินหลินฮ่าว
หลินฮ่าวไม่ไหวติงต่อท่าทีของอีกฝ่าย พลันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ถ้าเ้าไม่มีเงินจะเสีย ก็ลืมมันไปเสียเถิด"
" จิ๊ ๆ ที่แท้เหล่าหลี่ก็ไม่มีเงินนี่เอง"
"ไม่น่าแปลกใจเลยที่เ้าไม่มีเงิน เพราะเ้าไปหาสาวงามที่หอนางโลมอี๋ชุนทุกคืน"
ผู้คุมกันตระกูลจ้าวอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย
กิจวัตรอันน่าเบื่อหน่ายในการคุ้มกันจวนตระกูลจ้าวในตอนนี้ ทำให้พวกเขาสนุกสนานและหัวเราะกันเอง
คำพูดของผู้คุ้มกันกระตุ้นความทระนงในตัวเองของบุรุษหน้าหนาอย่างไม่ต้องสงสัย
ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็มืดมนและจ้องมองไปยังหลินฮ่าวด้วยความโทสะ
“ใครว่าข้าไม่มีเงิน แค่หมื่นตำลึง ข้ามี!”
ชายผู้นั้นตะคอกและหยิบตั๋วเงินออกมาจากกระเป๋าคาดเอวทันที
ภายในนั้นมีเงินหนึ่งหมื่นตำลึง
“ถึงข้าไม่ให้ เ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้”
ชายคนนั้นยิ้มอย่างน่ากลัว แล้วมองหลินฮ่าวเหมือนแมวหยอกหนู พร้อมพูดติดตลกว่า "ถ้าเ้ามีความสามารถ ก็มาเอามันไปสิ!"
หลินฮ่าวยิ้มมุมปาก "ในเมื่อเ้ามีเงิน ก็ง่ายขึ้นเยอะ"
หวือ!
ทันทีที่เขาพูด แมลงวันกังฟูซึ่งอยู่บนไหล่ก็บินออกไป ตวัดกรงเล็บฟันไปที่ฝ่ามือของชายผู้นั้น
กรงเล็บนี้ทรงพลังมาก จนเกิดเป็รอยแผลที่ฝ่ามือ
ทว่าด้วยความสามารถผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 2 เขาจึงมีสายตาที่เฉียบแหลม มองเห็นการโจมตีของแมลงวันตัวน้อยได้
เขาใและกระทืบลงบนพื้นอย่างแรง แล้วร่างก็ถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน เขาดึงดาบยาวออกมาด้วยมือขวา ฟาดฟันใส่แมลงวันตัวน้อยอย่างดุเดือด
แต่แมลงตัวน้อยมีขนาดเล็กและรวดเร็วมาก จึงหลบเลี่ยงดาบได้อย่างง่ายดาย โดยเปลี่ยนทิศทางการบิน
เสียง 'หึ่ง' ดังอีกครั้ง มันพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว
“นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน!”
เมื่อเห็นว่าแมลงวันดุร้ายมาก ชายแก้มยานก็กลัวจนถอยหนี
เขาตวัดดาบยาวอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่สามารถหยุดแมลงวันตัวน้อยให้เข้ามาใกล้ได้
เมื่อมองเหตุการณ์นี้ ผู้คุมกันตระกูลจ้าวต่างก็ตกตะลึง
การฆ่าแมลงวันตัวเล็กด้วยกำลังของผู้ชายนั้นเป็เื่ง่ายมาก
แต่ตอนนี้แมลงวันตัวนี้ดูแปลกพิกล
“แมลงวันตัวนี้แหละที่ตัดเอ็นร้อยหวายของพ่อบ้านสามในห้องอาหารเมื่อวาน”
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของทุกคนก็ตกตะลึง
ฟู่!
ทันใดนั้น ภายใต้คำสั่งของหลินฮ่าว ทารันทูลาก็ไต่ออกมาจากกระเป๋าแล้วพ่นใยแมงมุมออกมาหลายเส้น
ในขณะนี้ ชายผู้นั้นกำลังจดจ่ออยู่กับการโจมตีอันรุนแรงของแมลงวันกังฟู เขาจึงไม่ได้รู้สึกถึงการโจมตีของทารันทูลาเลย
ทันใดนั้น ผิวที่คอก็ถูกใยแมงมุมยิงใส่ พิษกระจายไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
"อ๊าก!"
ชายผู้นั้นกรีดร้องและล้มลงน้ำลายฟูมปาก
“ครั้งนี้ ถือเป็บทเรียนแก่เ้า คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีก”
หลินฮ่าวเอื้อมมือหยิบตั๋วเงินตรงหน้า
"นั่นมัน... แมงมุมพิษที่ปรากฏตัวในโรงอาบน้ำชายเมื่อคืนนี้ไม่ใช่หรือ?"
ตอนนี้เหล่าผู้คุมกันตระกูลจ้าวสังเกตเห็นการมีอยู่ของทารันทูลาแล้ว
"สัตว์ประหลาดสองตัวนี้เป็สัตว์เลี้ยงของเขา!"
“เขาเป็ผู้ฝึกสัตว์งั้นหรือ?!”
ครู่ต่อมา พวกเขาก็เข้าใจและจ้องมองหลินฮ่าวด้วยสายตาตื่นตระหนก
ไม่น่าแปลกใจที่ทั้งพ่อบ้านสองและพ่อบ้านสามล้วนเจ็บตัว เป็เพราะเขา!
1K
