เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

สายลมร้อนระอุพัดผ่านยอดผาหินย้อยอันคดเคี้ยวภายในดินแดนลับปีศาจราตรี กองทัพปีศาจภายใต้การนำของหลีเฮงกำลังเคลื่อนทัพกลับคืนสู่รังวิหารหลักของเย่เจาจวินอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร ฝุ่นผงสีชาดและไอพลังมารม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นตามจังหวะก้าวเดินที่พร้อมเพรียงของฝูงสัตว์อสูรหมาป่าวิ่งรุกประชิดนับพันตัวที่บัดนี้มีกลิ่นอายแข็งแกร่งขึ้นจากการกรำศึกหนัก รวมถึงฝูงอสูรปีศาจพ่นพิษมารที่เดินชูคอพ่นลมหายใจเป็นไอพิษกรดสีม่วงอ่อนคอยคุ้มกันซ้ายขวาอย่างแน่นหนา

ทว่า ท่ามกลางความน่าเกรงขามของกองทัพสัตว์อสูรปีศาจข้ามมิติเหล่านั้น ภาพของแม่ทัพผู้ควบคุมทุกสิ่งกลับดูแปลกพิสดารจนชวนให้ผู้พบเห็นต้องหลุดขำ หลีเฮง ชายหนุ่มผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาปานเทพบุตรผู้สถิตในแดนมนุษย์ บัดนี้กำลังนอนไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเปลตาข่ายถักทอจากใยไหมทองคำอันอ่อนนุ่ม ซึ่งผูกยึดไว้ระหว่างกลางหลังของสัตว์อสูรหมาป่าสองขาร่างยักษ์สองตัวที่คอยเดินเยื้องย่างด้วยความระมัดระวังไม่ให้เจ้านายของมันต้องสั่นสะเทือน

ด้านข้างของเปลตาข่ายนั้น เสี่ยวเหลียน ราชินีเผ่าแมงมุมไหมเพลิงผู้มีเรือนร่างอวบอัดเย้ายวนสวมชุดสีแดงเพลิงเปิดเผยผิวเนียนละเอียด กำลังนั่งคุกเข่าคอยใช้พัดขนนกปีศาจพัดโบกกระแสลมปราณเย็นฉ่ำให้สามีอย่างรักใคร่ทะนุถนอม ดวงตาคู่งามของนางชุ่มฉ่ำไปด้วยประกายแห่งความภักดีและความเสน่หาหลังจากผ่านพ้นศึกรักมหาพิธีกรรมร่วมรักบำเพ็ญคู่สกัดยีนส์มาหยกๆ ขณะที่อีกด้านหนึ่ง กู๋เอ๋อร์ ราชินีเผ่าเกราะศิลาผู้มีผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนและทรวดทรงอกคัพอีสุดตระการตา เดินเคียงข้างเยื้องย่างด้วยความเอียงอาย ใบหน้าของนางยังคงซับสีระเรื่อทุกครั้งที่หันมาสบตากับชายหนุ่ม มือเรียวสวยกุมค้อนยักษ์คู่กายไว้หลวมๆ คอยระแวดระวังภัยรอบตัวให้สามีด้วยความเคารพรักอย่างสูงสุด

"ข้าบอกพวกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ว่าระดับสมองเพชรอย่างข้าไปที่ใดก็ต้องมีผู้คนสยบราบคาบ คราวนี้ได้ทั้งเหมืองแร่ศิลาเหล็กทมิฬ ได้ทั้งหัวใจของแม่นางกู๋เอ๋อร์มาครอบครอง แถมยังขยายอาณาเขตตั้งเมืองย่อยเสร็จสรรพ ชัยชนะครั้งนี้ช่างงดงามหมดจดเสียจริง!" หลีเฮงเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปลูบไล้สะโพกอวบอิ่มของเสี่ยวเหลียนเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนนางสะดุ้งเล็กน้อยส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความเสียวซ่านกึ่งขัดเขิน

"เจ้าค่ะ สามีของข้าเก่งกาจที่สุดในใต้หล้า" เสี่ยวเหลียนเอ่ยตอบพลางซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของหลีเฮงอย่างออดอ้อน "แต่ทว่า... วีรกรรมอันกล้าหาญของท่านในสนามรบครั้งนี้ ดูเหมือนจะโด่งดังล่วงหน้าไปถึงวิหารหลักแล้วนะเจ้าคะ"

หลีเฮงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แอบรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ทว่าความหน้าหนาของเขายังคงทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างดุจสุนัขจิ้งจอกกะล่อน "โด่งดังรึ? แน่นอนอยู่แล้ว ทหารศิลาเหล็กนับพันแตกพ่ายยับเยินด้วยค่ายกลของข้า ใครเล่าจะไม่ร่ำลือสรรเสริญ"

เมื่อขบวนทัพเคลื่อนฝ่าซุ้มประตูศิลาโบราณเข้าสู่ลานกว้างหน้าวิหารหลักของเย่เจาจวิน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หลีเฮงต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ หน้าประตูวิหารนั้น เย่เจาจวิน ราชินีปีศาจราตรีผู้เป็นภรรยาหลักยืนเด่นเป็นสง่าในชุดกระโปรงยาวสีดำขลิบทองดูหรูหราสง่างามและแฝงด้วยความกดดันอันน่าเกรงขาม แขนเรียวสวยทั้งสองข้างกอดอกพลางมองตรงมายังสามีด้วยสายตาระยิบระยับเป็นประกายเจ้าเล่ห์

ข้างกายของนางคือ สืออิง ราชินีเผ่างูผู้เลอโฉมสะคราญตา ท่อนล่างที่เป็นหางงูสีเงินเลื่อมพรายโบกสะบัดกวัดแกว่งบนพื้นหินอย่างช้าๆ รอยยิ้มงดงามหยาดเยิ้มบนใบหน้าของนางดูเหมือนจะปิดบังความขบขันปนแซวไว้ไม่มิด บรรยากาศรอบตัวของพวกนางทั้งสองเต็มไปด้วยกลิ่นอายคุมเชิงกึ่งหยอกเย้าจนหลีเฮงรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะเจ้าคะ ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรสั่นสะเทือนปฐพี" สืออิงส่งเสียงหวานใสทักทายขึ้นก่อนเป็นคนแรก นางเลื้อยหางงูเข้ามาใกล้เปลตาข่ายของหลีเฮง ดวงตาสีอสรพิษจ้องมองสามีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหยอกล้อ "ข้าล่ะอยากจะรู้จริง ๆ ว่า ระหว่างทางกลับมานี้ ลมหนาวไม่ได้ทำให้บั้นท้ายอันเปลือยเปล่าของท่านต้องรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาบ้างหรืออย่างไร?"

หลีเฮงแสร้งทำหน้างุนงงกะพริบตาปริบๆ "บั้นท้ายเปลือยเปล่ารึ? เจ้าร่ำลือเรื่องอันใดกันสืออิง ข้าสวมใส่ชุดรบมิดชิดดูสง่างามปานนี้"

"อุ๊ยตาย! สามียังจะแกล้งทำเป็นไขสืออีกหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเหลียนที่นั่งพัดอยู่ข้างๆ หลุดหัวเราะคิกคักเอามือปิดปาก "ยามนี้ข่าวลือเรื่องที่ท่านจอมยุทธ์หลีผู้เกรียงไกร ยอมแก้ผ้าผ่อนล่อนจ้อนหลงเหลือเพียงกางเกงในมารสีชมพูเรืองแสงผืนน้อยชิ้นเดียว วิ่งไปเต้นส่ายตูดตบก้นปั่นประสาทท้าทายข้าศึกอยู่กลางสนามรบ ได้ยินว่าลือสะพัดไปทั่วทุกซอกมุมถ้ำปีศาจแล้วนะเจ้าคะ แม้กระทั่งอสุรกายแมลงตัวน้อยยังพากันวิพากษ์วิจารณ์ถึงท่วงท่าลีลาสะบัดสะโพกอันพลิ้วไหวของท่านเลย!"

เมื่อโดนฉีกหน้ากากอย่างไม่มีชิ้นดี หลีเฮงก็ยังคงรักษาความมั่นคงของระดับผิวหน้าเอาไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนเปล ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมจริงจังประหนึ่งกำลังอภิปรายข้ออรรถธรรมขั้นสูง "ช้าก่อน! พวกเจ้าเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว! นั่นไม่ใช่การเต้นอนาจารธรรมดา แต่เป็นถึง 'ค่ายกลลวงตาพิชิตจิตวิญญาณขั้นสูงสุด' ที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเพื่อรับมือกับศัตรูต่างหาก!"

"ค่ายกลลวงตารึเจ้าคะ?" เย่เจาจวินก้าวเท้าเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ท่าทางของนางดูสง่างามดั่งราชินีปีศาจผู้ครองแผ่นดิน มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มล้อเลียน "ข้าเคยเรียนรู้ค่ายกลรบมาหลากหลายร้อยพันรูปแบบในตำราปีศาจโบราณ ทว่ายังไม่เคยพบเจอค่ายกลใดที่ต้องอาศัยการนุ่งกางเกงในสีชมพูสะท้อนแสงผืนเดียวส่ายก้นตบตูดเรียกแขกเช่นนี้เลย หรือว่านี่จะเป็นวิชาลับเฉพาะตัวของหมอนวดพิสดารระดับซีเช่นท่านกันแน่?"

"มันคือความจริงแท้แน่นอน!" หลีเฮงตบหน้าอกตัวเองเสียงดังปึก ทำสีหน้าหนาด้านแบบไร้เทียมทานอ้างเหตุผลข้างๆ คูๆ "พวกเจ้าลองคิดตรองดูด้วยปัญญาอันชาญฉลาดสิ หากข้าไม่ใช้วิธีพลีกายเสียสละ ยอมเสี่ยงภัยนุ่งกางเกงในมารสีชมพูเรืองแสงตัวนั้นไปเต้นส่ายสะโพกตบก้นล่อเป้าดึงดูดความสนใจของกู๋เอ๋อร์ มีหรือที่นางจะยอมโกรธเกรี้ยวจนหลงกลบุกเดี่ยวออกจากค่ายกลศิลาล้อมด่านมาให้ข้าแช่แข็งปราบพยศได้ง่ายดายถึงเพียงนี้? การที่ข้าทำเช่นนั้น ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการเสียเลือดเสียเนื้อของทหารสัตว์อสูรแนวหน้า และเพื่อความปลอดภัยของพวกเจ้าทุกคนในฐานทัพแห่งนี้! ศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของข้าจะเทียบกับความปลอดภัยของเมียรักทั้งหลายได้อย่างไร!"

กู๋เอ๋อร์ที่เดินตามหลังมาได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู นางรีบก้มหน้าซ่อนความเขินอายพลางเอ่ยพึมพำเสียงค่อย "คือ... ตอนนั้นข้าโกรธมากจริงๆ เจ้าค่ะ คิดว่าชายผู้นี้ช่างกวนประสาทและหน้าด้านที่สุดเท่าที่เคยพบเจอมา แต่พอมาคิดดูอีกที... หากท่านพี่ไม่ทำเช่นนั้น ข้าก็คงไม่รู้ใจตัวเองและไม่ได้มาปรนนิบัติท่านพี่เช่นนี้..."

"เห็นหรือไม่! แม้แต่กู๋เอ๋อร์ยังเข้าใจในเจตนาอันบริสุทธิ์และเสียสละของข้าเลย!" หลีเฮงรีบฉวยโอกาสอ้างความชอบธรรมทันทีพลางหันไปขยิบตาให้กู๋เอ๋อร์จนนางบิดตัวไปมาด้วยความขวยเขิน

เย่เจาจวินและสืออิงต่างหันมาสบตากันพลางถอนหายใจยาวพร้อมส่ายหน้าเหนื่อยใจปนขำเอ็นดูในความกะล่อนแบบหน้าหนาเตอะของสามีผู้นี้ ไม่มีเรื่องอับอายขายหน้าใดในโลกหล้าที่ชายผู้นี้จะไม่สามารถบิดเบือนให้กลายเป็นการกระทำวีรบุรุษผู้เสียสละเพื่อส่วนรวมได้อีกแล้ว

ในขณะที่เสียงหัวเราะหยอกล้อกำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น ทันใดนั้น กระจกจิตสื่อสารคริสตัลสีฟ้าครามที่เหน็บอยู่ข้างเอวของหลีเฮงพลันสั่นสะเทือนอย่างแรงและเปล่งแสงสว่างโรจน์ขึ้นมาเหนือน่านฟ้าลานวิหาร ปรากฏภาพจำลองเวทมนตร์สามมิติขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อข้ามมิติมาจากดินแดนมนุษย์

ภาพฉายนั้นเผยให้เห็นใบหน้าอันเลอโฉมของบรรดาภรรยาสาวฝั่งโลกมนุษย์ที่พากันจ้องมองมาเป็นตาเดียว หลินเสวี่ยเหยา จักรพรรดินีเหมันต์ผู้เย็นชาบัดนี้กำลังยกมือขึ้นแตะหน้าผากพลางส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาสีน้ำแข็งสั่นระริกคล้ายกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ขันอย่างสุดความสามารถ ขณะที่ จ้าวฉินซวง แม่ทัพหญิงเพลิงผู้มีนิสัยห้าวหาญกลับหัวเราะร่าลั่นออกมาสะท้อนผ่านกระจกจิตสื่อสารอย่างไม่เกรงใจสามีสักนิด

"ฮ่าๆๆ! หลีเฮง! เจ้านี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ! ข้านึกว่าเจ้าจะไปรบพุ่งอย่างห้าวหาญดุดันที่แดนปีศาจ ที่ไหนได้ กลับไปนุ่งกางเกงในสีชมพูเรืองแสงส่ายก้นตบตูดล่อข้าศึกเสียอย่างนั้น! เสียดายนักที่ข้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ไม่อย่างนั้นข้าจะช่วยตีกลองศึกประกอบจังหวะให้เจ้าเต้นส่ายเอวให้สะใจไปเลย!" จ้าวฉินซวงแซวเสียงดังลั่นพลางกอดอกหัวเราะจนตัวโยน

"สามี... ท่านช่างขยันสร้างความประหลาดใจและเสียงหัวเราะให้พวกเราได้ไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ" หลินเสวี่ยเหยาเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจแผ่วเบา ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความโล่งอกที่เห็นว่าชายหนุ่มยังคงปลอดภัยดีและร่าเริงได้ถึงเพียงนี้

ไป๋ซือหนิง ธิดาแพทย์ศักดิ์สิทธิ์ขยับผ้าคลุมหน้าเบาๆ พลางเอ่ยแซวกึ่งเป็นห่วงตามนิสัยหมอรักษา "การนุ่งกางเกงในผืนเดียวยืนตากลมหนาวปนไอพิษในสนามรบเช่นนั้น อาจจะทำให้ระบบชีพจรหยางในร่างกายของท่านแปรปรวนได้นะเจ้าคะ หากมีโอกาสกลับมาแดนมนุษย์ ข้าคงต้องขอตรวจร่างกายและชีพจรสะโพกของท่านอย่างละเอียด เพื่อดูว่ามีลมปราณอุดตันที่บั้นท้ายหรือไม่"

เยี่ยหลัวอิน มารรัตติกาลลอบส่งจูบผ่านภาพจำลองข้ามมิติพลางเอ่ยเสียงเบาชวนขนลุกซู่ "มิน่าเล่า... ในช่วงสองสามวันก่อน ข้าถึงได้รู้สึกว่าเส้นพันธะดวงจิตสั่นสะเทือนแปลกๆ เป็นจังหวะตึบๆ ที่แท้ก็เป็นเพราะก้นของสามีนี่เองที่ขยับส่ายโยกเยกอยู่แดนปีศาจ กลับมาเมื่อไหร่ข้าจะขอสัมผัสกางเกงในสีชมพูตัวนั้นด้วยมือของข้าเองนะเจ้าคะ"

หลีเฮงหน้าหนาแก้ตัวกับพวกนางข้ามมิติต่อไปอย่างครึกครื้นกาวสุดๆ "พวกเจ้ารอชมได้เลย กลับไปคราวหน้าข้าจะเต้นรอบเตียงให้พวกเจ้าดูเป็นขวัญตาคนละสามรอบ!"

ในระหว่างที่เสียงหยอกล้อพูดคุยอันแสนอบอุ่นและกาวสุดขีดกำลังดำเนินอยู่นั้น เสียงดนตรีประกอบอันคุ้นเคยที่บ่งบอกถึงการประเมินผลของระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลีเฮงอย่างกะทันหัน

*ติ๊ง!*

หน้าจอข้อความระบบกึ่งโปร่งแสงสีทองสว่างวาบขึ้นเบื้องหน้าสายตาของหลีเฮงเพียงผู้เดียว พร้อมกับเสียงของระบบที่กวนตีนและเหน็บแนมโฮสต์ด้วยน้ำเสียงโทนเรียบเฉยแต่เจ็บแสบถึงทรวง

[ระบบเทพแมงดาขอรายงานข้อมูลสรุปประเมินผลการทำภารกิจและวิเคราะห์ระดับความหน้าหนาของโฮสต์อย่างเป็นทางการ!]

[ประกาศผลภารกิจพิเศษ: เควสต์ 'กางเกงในมารสีชมพูเรืองแสงเต้นล่อตีนกวนประสาทข้าศึกในสนามรบ' สถานะ: สำเร็จเสร็จสิ้นอย่างงดงาม (แม้จะแลกมาด้วยความอับอายขายหน้าจนบรรพบุรุษตระกูลหลีต้องเอามือกุมขมับในปรโลกก็ตาม)]

[สรุปรายละเอียดแต้มและค่าสถานะปวดตับที่เปลี่ยนแปลงล่าสุด:]

- ได้รับโบนัสทำเควสต์กางเกงในล่อเป้าสำเร็จ: +4,500 แต้ม
- ยอดรวมแต้มสะสมปัจจุบันในระบบ: 54,500 แต้ม (จากเดิม 50,000 แต้ม ยินดีด้วยที่โฮสต์ขยันเอาเนื้อกายเข้าแลกแต้มจนมั่งคั่งร่ำรวยปานนี้)
- ค่าศักดิ์ศรีสะสมของโฮสต์ลดฮวบลง: -3 แต้ม คงเหลือสะสมล่าสุด: -60 แต้ม (จากการกระทำอนาจารสวมกางเกงในมารสีชมพูเรืองแสงส่ายก้นตบตูดท้าทายสายตาข้าศึก ระบบขอแจ้งเตือนว่าหากค่าศักดิ์ศรีลดลงต่ำไปกว่านี้ โฮสต์อาจจะสูญเสียสถานะความเป็นมนุษย์ผู้มีอารยธรรมและกลายเป็นปีศาจไร้ยางอายโดยสมบูรณ์ ทว่าเพื่อความสุขและการขยายฮาเร็ม ระบบขอสนับสนุนความหน้าด้านของโฮสต์ต่อไปอย่างเต็มกำลัง!)
- เกราะพลังเมียสะสมคงเดิม: 8 หน่วย (ความหนาแน่นเหนียวหน่วงของพลังใจจากบรรดาภรรยายังคงปกป้องโฮสต์ได้อย่างแข็งแกร่งดุจปราการเหล็กกล้า)
- ค่าแต้มวิบัติสะสมล่าสุด: 63 แต้ม

หลีเฮงกวาดสายตาอ่านแต้มสะสมห้าหมื่นสี่พันห้าร้อยแต้มด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด แต้มจำนวนมหาศาลนี้ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก ทว่าเมื่อสายตาเลื่อนลงมาสบกับคำเตือนบรรทัดสุดท้ายที่กะพริบเป็นตัวอักษรสีแดงฉานประหนึ่งโลหิตสด คิ้วของชายหนุ่มก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที สัญญาณเตือนภัยอันตรายในสมองของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนระรัว

[คำเตือนระบบเฝ้าระวังภัยพิบัติฉุกเฉินระดับสีแดง:]
[เนื่องจากโฮสต์และเหล่าพันธมิตรได้เข้าครอบครองเหมืองแร่ศิลาเหล็กทมิฬขนาดใหญ่และจัดตั้งเมืองย่อยขยายอาณาเขตฐานทัพหลักขึ้นอย่างกว้างขวาง รังสีพลังงานความร้อนจากศิลาไฟและคลื่นพลังปราณรบกวนของระบบควบคุมได้แผ่กระจายออกสู่น่านฟ้าเป็นวงกว้าง บัดนี้ได้ไปกระตุ้นจิตสังหารและความเกรี้ยวกราดของ 'เผ่าปีกข้ามมิติ' หรือ 'เผ่าวิหคโบราณ' ชนชั้นราชาผู้บินปกครองน่านฟ้าเบื้องบนของแดนปีศาจแห่งนี้เข้าอย่างจัง! พวกมันมองว่าการขยายตัวของโฮสต์เป็นการลบหลู่อำนาจเหนือน่านฟ้า และกำลังเตรียมระดมทัพอสูรปักษากลืนนภาลงมาโจมตีทางอากาศเพื่อกวาดล้างฐานทัพของโฮสต์ให้ราบคาบในอนาคตอันใกล้! ขอให้โฮสต์เตรียมการรับมือภัยคุกคามทางอากาศด่วนที่สุด!]

ในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบลานกว้างหน้าวิหารหลักที่เคยเต็มไปด้วยเสียงแซวและเสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น กระแสลมปราณธรรมชาติรอบข้างแปรเปลี่ยนเป็นปั่นป่วนและเยือกเย็นลงอย่างเฉียบพลัน ลมพายุหมุนเกรี้ยวกราดหอบพัดเอาเศษดินทรายสีชาดและกลิ่นอายมารคละคลุ้งกวัดแกว่งไปทั่วบริเวณ

ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือวิหารหลักที่เคยสลัวมืดครึ้ม บัดนี้กลับถูกย้อมไปด้วยมวลเมฆาสีดำทะมึนหนาทึบที่หมุนวนกลายเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ แสงสว่างอันน้อยนิดถูกบดบังหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเงาทอดยาวมืดมิดกวัดแกว่งบนท้องฟ้าประหนึ่งมีอสูรกายขนาดยักษ์คอยสยายปีกบดบังสุริยัน เสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดผ่านช่องเขาฟังดูแหลมสูงและโหยหวน คล้ายกับเสียงกรีดร้องอันเกรี้ยวกราดของนกยักษ์โบราณนับหมื่นแสนตัวที่พร้อมจะโผบินลงมาฉีกกระชากพื้นดินและกลืนกินทุกชีวิตให้สูญสิ้น

เย่เจาจวินและสืออิงเป็นผู้แรกที่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มล้อเลียนบนใบหน้าของพวกนางเลือนหายไปทันที แทนที่ด้วยความจริงจังและระแวดระวังภัยอย่างสูงสุด เย่เจาจวินก้าวขึ้นมาข้างหน้า แผ่กลิ่นอายพลังปีศาจราตรีสีดำทมิฬล้อมรอบกายเพื่อต้านทานแรงกดดันอันมหาศาลที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า ขณะที่สืออิงกระชับแส้กระดูกอสรพิษในมือแน่น ดวงตาจ้องมองขึ้นไปบนกลีบเมฆาสีดำอย่างไม่วางตา

"ท่านพี่... กลิ่นอายคุกคามจากน่านฟ้าเบื้องบนนี้ช่างรุนแรงและเยือกเย็นยิ่งนัก ดูท่าพวกขยะติดปีกที่แอบซ่อนตัวอยู่เหนือหมู่เมฆจะเริ่มทนไม่ได้กับการขยายดินแดนของเราเสียแล้ว" เย่เจาจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่น แววตาสั่นระริกด้วยจิตต่อสู้

หลีเฮงก้าวลงจากเปลตาข่ายใยแมงมุมอย่างช้าๆ ใบหน้าทะเล้นกะล่อนกวนประสาทเมื่อครู่หายไปจนสิ้น เหลือเพียงแววตาสมองเพชรที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นสุขุม ชายหนุ่มแหงนหน้ามองพายุเมฆดำบนท้องฟ้าพลางกำหมัดแน่น ทักษะหลบหลังสตรีและเนตรเซียนประเมินภัยพิบัติส่งเสียงเตือนระรัวในอก บ่งบอกว่าศึกครานี้จะเป็นการศึกทางอากาศครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา

"หึ... เผ่าปีกข้ามมิติรึ? คิดจะบุกถล่มฐานทัพของข้าจากกลางหาวงั้นหรือ" หลีเฮงพึมพำน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันมามองเหล่าภรรยาสาวรอบกายที่พร้อมเคียงข้างต่อสู้ "พวกเราเพิ่งจะได้เหมืองแร่ศิลาเหล็กทมิฬและยีนเกราะศิลามาหยกๆ คืนนี้ข้าจะร่วมมือกับเจาจวินใช้รังธรรมชาติไข่อสูรอัปเกรดฝูงสัตว์อสูรหมาป่าวิ่งรุกประชิดให้กลายเป็นอสูรเกราะศิลาที่แข็งแกร่งทนทานที่สุดเพื่อป้องกันฐานทัพ และข้าจะต้องหาหนทางสร้างยูนิตสัตว์อสูรโจมตีทางอากาศเพื่อสอยพวกนกปีศาจเหล่านั้นร่วงลงมาทำนกย่างสมุนไพรให้หมดสิ้น!"

"พวกเราพร้อมสู้เคียงข้างท่านเสมอเจ้าค่ะ สามี!" สตรีทั้งหลายเอ่ยประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียง แววตาของแต่ละนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อภัยพิบัติที่กำลังจะมาเยือนจากฟากฟ้า