ปัง ปัง!!
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะจะมาขังฉันแบบนี้ได้ยังไง เจี้ยนเฉินฉันบอกให้เปิดประตู”
“เธออยู่ในนั้นสงบสติอารมณ์และเลิกพูดเื่ไร้สาระนี้อีกฉันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นและทุกอย่างจะกลับไปเป็เหมือนเดิม ”
ตึง ตึงเสียงฝีเท้าเดินจากไป หลี่เหมยหมดทางที่จะหนีแล้ว อย่างนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไป
เธอเดินไปเดินมาทั่วห้องคิดหาทางจะหนีไปในเมื่อเขาไม่ยอมหย่าเธอก็จะไม่หย่าขอเพียงตอนนี้หนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก็เพียงพอแล้วตอนนั้นเองเสียนงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเธออีกครั้งเธอเหลียวไปมองคิดว่าเขากลับมาแต่เมื่อประตูเปิดเข้ามาเป็ซินหนานเธอแสยะยิ้มออกมาเพราะคิดหาหนทางหนีได้แล้ว
“เธอนี่นะ!! ทำอีท่าไหนลูกชายของฉันถึงรักเธอมากขนาดนี้จนถึงขั้นจะย้ายมาประจำการอยู่ที่นี่เมื่อวานเธอพูดออกมาด้วยความมั่นใจแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะไม่กลับมาแล้วทำไมถึงยังหน้าด้านกลับมาอีก”
“ฉันไม่ได้อยากกลับมาสักหน่อยนี่ไงเอกสารที่ฉันเตรียมหย่าทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าใครกันแน่ที่ไปคนพาฉันกลับมาเรามาพูดกันอย่างที่เรารู้สึกเถอะ ในเมื่อแม่เฟิ่งไม่ชอบฉันก็ช่วยฉันสิช่วยฉันออกไปจากที่นี่และฉันจะไม่กลับมาอีกแน่นอน ฉันไม่ได้รักเจี้ยนเฉินไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้นกับเขาช่วยฉันสิแล้วคุณจะได้ในสิ่งที่คุณ้า เสี่ยวลี่ลูกสะใภ้ที่คุณ้า พาตัวเธอมาอยู่ในห้องนี่รอเจี้ยนเฉิน กลับมาสิฉันรู้ว่าตอนนี้เขาคงออกไปข้างนอกแล้วนี่มันโอกาสทองเลยนะหากเขาเข้ามาคิดว่าเสี่ยวลี่เป็ฉัน ” หลี่เหมยแสร้งพูดดีด้วยเพื่อให้แม่เฟิ่งเห็นดีเห็นงามกับแผนของเธอและก็เป็อย่างที่เธอคิดเอาไว้แม่เฟิ่งยิ้มกว้างแต่ก็ยังวางท่าหยิ่งผยองอยู่
“ฉันจะช่วยเธอก็ได้ในเมื่อเธอเองก็อยากออกไปจากที่นี่ฉันเองก็ไม่้าลูกสะใภ้บ้านนอกอย่างเธอจะไปที่ไหนก็ไปและอย่าให้ลูกชายของฉันตามตัวเธอเจออีกอีกสักพักฉันจะให้ป้าหลินมาตามออกไปให้ฉันไปจัดการหนทางหลบหนีเสียก่อนตอนนี้ลูกน้องของเจี้ยนเฉินคอยเฝ้าประตูหน้าบ้านอยู่ ”หลี่เหมยพยักหน้ารับรู้คิดว่าครั้งนี้เธอจะหนีเขาไปได้จริง ๆ
เธอรอไม่นานเสียงประตูดังขึ้นป้าหลินเดินเข้ามาแจ้งข่าวกับเธอ
“คุณหลี่เหมยตอนนี้ถึงเวลาแล้วค่ะฉันจะไปส่งที่ป้ายรถประจำทางนะคะคุณนายบอกกับทหารว่าฉันจะออกไปซื้อกับข้าวและตอนนี้คุณนายจัดการไม่ให้ทหารอยู่ตรงหน้าประตูแล้วครั้งนี้ฉันหวังว่าคุณหลี่เหมยจะหนีไปให้ไกลกว่านี้นะคะ ฉันดีใจจริง ๆที่คุณจะหลุดพ้นจากที่นี่แม้ว่าคุณชายจะรักคุณมากแค่ไหนถ้ายังอยู่กับคุณนายคุณคงเจอแต่เื่เช่นเดิมฉันอยากให้คุณมีความสุขจริง ๆ ”
“ขอบคุณนะคะป้าหลินเรารีบออกไปกันเถอะค่ะชักช้าเดี๋ยวจะถูกจับได้” หลี่เหมยซาบซึ้งน้ำใจจนน้ำตาปริ่มออกมาขนาดป้าหลินยังเห็นใจและสงสารในสิ่งที่เธอพบเจอดังนั้นครั้งนี้เธอจะต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทั้งสองเร่งเท้าเดินออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็วจนถึงป้ายรถประจำทางรถมาจอดเทียบถนนพอดีหลี่เหมยกล่าวลาป้าหลินก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถเดินทางไปมณฑลที่เธออยู่เธอเชื่อว่าเขาไม่มีทางตามหาเธอเจอแน่นอน
กว่าจะเดินทางมาถึงตะวันก็ตกดินแล้ว จิ้นฟงยืนมองถนนทางเข้าห้องพักไม่เห็นหลี่เหมยกลับมาเขาชักจะเป็ห่วงการออกไปสมัครงานของเธอทำไมถึงหายตัวไปทั้งวันเช่นนี้แต่เมื่อเขาเห็นผู้หญิงเดินมาใกล้ ๆ คล้าย ๆ หลี่เหมยความเป็ห่วงได้คลี่คลายไป
“กลับมาซ่ะมืดค่ำเลยนะครับกินอะไรมาหรือยังเย็นนี้ผมทำอาหารไว้เผื่อคุณด้วย”หลี่เหมยเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยหวาดระแวงมาตลอดทางกลัวว่าเจี้ยนเฉินจะตามหาเธอเจอระหว่างเดินทางมาที่นี่เมื่อได้ยินน้ำเสียงอบอุ่นเป็มิตรของเขาความกังวลของเธอจางหายไปในพริบตา
“ฉันเองก็ไม่คิดว่ามันจะยุ่งยากขนาดนี้ค่ะกลิ่นกับข้าวของคุณช่างหอมจริง ๆั้แ่เช้าที่กินข้าวของคุณฉันยังไม่ได้กินอะไรอีกเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ยังคิดถึงฉันและทำเผื่อคุณเป็เ้าของห้องพักที่ดีมากจริง ๆคงทำแบบนี้กับทุกคนที่มาเช่าห้องพักคุณสินะคะ" เขายิ้มเจือน ๆ ไม่ใช่ว่าเขาทำแบบนี้กับทุกคนเสียหน่อยแต่เป็เธอคนเดียวที่เขาทำไว้รออย่างเต็มใจ
“ครับที่นี่อยู่ด้วยกันเหมือนครอบครัว ลูกบ้านขาดเหลืออะไรผมก็คอยช่วยเหลือนั่งสิครับผมจะไปยกข้าวมาให้” เขาผายมือให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวด้านหน้าห้องพักเป็โชคดีอย่างหนึ่งของเธอจริง ๆ ที่ได้เจอคนดี ๆ เช่นนี้อย่างน้อยต่อจากนี้เธอคงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
ไม่นานเขาก็ยกข้าวมาให้เธอหลี่เหมยนั่งกินข้าวพร้อมชมเขาไม่ขาดปากทั้งสองนั่งคุยกันอยู่นานและเขาจะเป็คนช่วยเธอหางานอีกแรง หลังจากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนหลี่เหมยหายใจได้อย่างเต็มปอดไม่เหมือนตอนที่อยู่บ้านตระกูลเฟิ่งเมื่อครู่ถ้าแม่สามีไม่เชื่อและทำตามเธอบอกป่านนี้เธอก็คงถูกจับขังอยู่ในห้อง
“วันนี้เหน็ดเหนื่อยจริงๆ ในเมื่อไม่ยอมหย่าฉันก็จะทนอยู่อย่างนี้ไปก่อนหวังว่า์จะเมตตาให้เขาตามหาฉันไม่เจอด้วยเถอะและขอให้เขากลับเข้าห้องมาเจอเสี่ยวลี่ทั้งสองได้ร่วมหลับนอนบนเตียงอย่างที่ฉันตั้งใจจะให้เป็แบบนั้นเมื่อเวลาผ่านไปเขาจะลืมฉันหลงเสี่ยวลี่หัวปักหัวปำเมื่อนั้นฉันค่อยไปหาเขาเพื่อให้เขาหย่าให้ฉันอีกครั้งหากไม่ยอมหย่าฉันเองจะฟ้องหย่าไม่ใช่แค่ได้แก้แค้นเพียงแค่แม่เฟิ่งแต่ถ้าฉันฟ้องหย่า เจี้ยนเฉินจะเป็คนทำลายตระกูลเฟิ่งจนอับอายไม่เหลือชิ้นดีและตกต่ำในที่สุดเพราะเขาเป็ฝ่ายที่นอกใจและมีชู้เื่งานราชการที่เขาเป็อยู่ก็จะถูกลดตำแหน่งไม่แน่อาจจะถูกไล่ออกเพราะผิดวินัย หากเขาไม่อยากให้เป็อย่างนั้นก็เหลือเพียงทางเดียวคือยอมหย่าง่าย ๆส่วนลูกในท้องฉันจะไม่มีวันให้เขารู้เด็ดขาดว่ามีตัวตน” หลี่เหมยยืนอยู่ระเบียงหน้าห้องคิดแผนการรับมือจากเฟิ่งเจี้ยนเฉินต่อจากนี้ภาวนาให้เสี่ยวลี่ทำแผนการสำเร็จในคืนนี้ด้วยเถอะ
2K
