บทที่ 16 หยุดฝันเฟื่องได้แล้ว
เจียงอวี้เิไม่กล้าออกจากโรงพยาบาลแม้แต่น้อย เพราะด้านนอกกำลังเกิดกระแสข่าวรุนแรงจนเกรงว่าตัวเธอเองจะได้รับาเ็จากการฝึกฝนนักแสดงหน้าใหม่ แต่ที่จริงแล้วเธอเพียง้ารั้งไป๋ลั่วฝานไว้และกันไม่ให้เขาจดทะเบียนกับเหยียนซีเท่านั้น
เหยียนซีรู้สึกเพียงว่าในหัวและความคิดของนังเจียงอวี้เิมีแต่เื่ผู้ชาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงไม่ได้รับความนิยมมาหลายปีแล้ว
ภายในห้องผู้ป่วย เจียงอวี้เิกำลังฟังรายงานของผู้ช่วยด้วยท่าทางที่ดูภูมิใจมาก "ฉันไม่คิดว่าเหยียนซีจะกล้ามาที่นี่เลย ฉันจะทำให้หล่อนเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ เพื่อที่หล่อนจะได้ไม่กล้าพูดถึงเื่แต่งงานกับลั่วฝานอีก!”
ใบหน้าของเจียงอวี้เิมีแต่รอยยิ้มชั่วร้ายและบิดเบี้ยว ซึ่งมันช่างขัดกับภาพลักษณ์ที่ดูเป็นางเอกไร้เดียงสาของเธอเป็อย่างมาก
เห็นได้ชัดว่าเธอแสดงนอกจอเก่งกว่าในจอ… ถ้าหากความสามารถการแสดงในจอของเธอเก่งได้เหมือนนอกจอละก็ คงไม่ต้องลำบากเอาเต้าไต่แบบนี้
“อวี้เิ เตรียมนักข่าวไว้พร้อมแล้ว ตราบใดที่เธอะโ ฉันจะพาคนเข้ามาทันที!”
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะแสดงท่าทางาเ็อย่างแเีเพื่อให้เหยียนซีรู้ว่าใครกันแน่คือผู้หญิงคนโปรดของไป๋ลั่วฝาน”
เจียงอวี้เิกำหมัดแน่น ทุกวันในฮุยหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ เธอไม่เคยเกลียดใครเท่านังเหยียนซีมาก่อน มันเป็มารผจญที่ขัดขวางเส้นทางนักแสดงของเธอ แถมยังเป็มารหัวใจตัวฉกาจอีก เกลียด! เกลียดนังผู้หญิงคนนี้!
เจียงอวี้เิ้าผลักเหยียนซีลงจากยอดมานานแล้ว คอยดูเถอะ ทั้งมันและทุก ๆ คนจะได้รู้ว่าผู้หญิงที่สวยที่สุดที่จะได้อยู่ข้างไป๋ลั่วฝานจะมีแค่เธอ เจียงอวี้เิคนนี้เท่านั้น!
“อ้อ...จริงสิ เรากำลังวางแผนให้เธอเป็นักแสดงอยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะใช้เงินไปเท่าไหร่ เธอก็จะได้รับรางวัลนั้นแน่นอน”
เจียงอวี้เิขมวดคิ้วทันที "เงียบซะ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน"
“ที่นี่ไม่มีคนนอกหรอก” ผู้ช่วยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เธอกำลังมาแล้ว เร็วเข้านอนลง!”
เจียงอวี้เินอนลงบนเตียงในโรงพยาบาลอย่างรวดเร็วและแสร้งทำเป็อ่อนแอ เวลาต่อมาไป๋ลั่วฝานก็เดินเข้ามาพร้อมกับเหยียนซีพอดี
“อวี้เิ เหยียนซีมาที่นี่เพื่อพบเธอเลยนะ เพื่อมาคุยกับเธอเกี่ยวกับการแสดง… เกิดอะไรขึ้นกับเธอน่ะ?” ไป๋ลั่วฝานเพียงพูดได้ครึ่งประโยค เขาก็พลันเห็นเจียงอวี้เิแทบจะไม่ลุกขึ้นนั่งไม่ได้ เขารีบเร่งเข้าไปหาเพื่อพยุงเธอทันที
“ลั่วฝาน ฉันขอโทษนะคะ ฉันมันไร้ประโยชน์จริง ๆ เพียงเพราะอาการาเ็เล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ฉันทำให้คุณลำบากใจหลายครั้งและทำให้เหยียนซีต้องรู้สึกผิด” เจียงอวี้เิยกศีรษะขึ้นจากแขนของไป๋ลั่วฝาน "เหยียนซี…เธอจะไม่โทษฉันใช่ไหม?”
เหยียนซีมองดูทั้งสองคนอย่างเ็า ต่อหน้าเธอ พวกเขาไม่มีความรอบคอบอะไรเลยจริง ๆ
ไป๋ลั่วฝานยิ้มอย่างเขินอาย และตระหนักว่าการกระทำของเขาไม่เหมาะสมเล็กน้อย "เหยียนซีไม่คิดอย่างนั้นหรอก และอาการาเ็ของคุณก็ไม่ได้เกิดจากเสแสร้งแกล้งทำด้วย"
“ลั่วฝาน ฉันคิดว่าอาการของอวี้เิไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ ไปซื้อผลไม้ให้เธอหน่อยสิ” เหยียนซีวางกระเป๋าของเธอลงแล้วพูดอย่างอ่อนโยน
นี่จะเป็มารยาทครั้งสุดท้ายของเธอที่จะมอบให้ผีเน่าโลงผุคู่นี้
“นี่เธอสั่งนายน้อยฝานให้ทำอะไรได้ยังไง!” ดวงตาของผู้ช่วยเจียงอวี้เิแทบจะถลนออกมา “นายน้อยฝาน เดี๋ยวผมไปเอง”
เหยียนซีขมวดคิ้วและโกรธทันที “นายมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบถึงพูดแทรกขึ้นมา? ใครบอกนายว่าฉันสั่งลั่วฝานไม่ได้? ฉันเป็คู่หมั้นของเขา แล้วนายเป็ใคร?”
ทันทีที่เธอพูดจบ ผู้ช่วยของเจียงอวี้เิก็้าโต้เถียงกลับ แต่เจียงอวี้เิขัดจังหวะเสียก่อน "อย่าพูดอย่างนั้นสิ ลั่วฝาน ฉันต้องรบกวนคุณแล้วนะ"
เหยียนซีเหลือบมองผู้ช่วยอย่างเ็า เธอมองดูเขากับไป๋ลั่วฝานเดินออกจากห้องไปทีละคน
เจียงอวี้เิกัดฟัน คำพูดเมื่อครู่มันสำหรับเธออย่างชัดเจน แม้ว่าไป๋ลั่วฝานจะมีน้ำใจต่อเธอมากแค่ไหน แต่คู่หมั้นที่แท้จริงของเขาคือเหยียนซี
นั่นยิ่งทำให้เจียงอวี้เินึกเกลียดนังเหยียนซีมากขึ้นไปอีก
เมื่อคิดถึงเื่นี้ ดวงตาของเจียงอวี้เิก็แสดงความริษยาชั่วร้าย
“เธอให้ฉันมาหาเพียงเพราะสอนวิธีการแสดงให้เธอเห็นใช่ไหม?” เหยียนซีหยิบสคริปต์ออกมาราวกับว่าเธอไม่รู้อะไรเลย
“อันที่จริง วันนี้ฉันอยากขอร้องให้เธอไปจากฮุยหวงน่ะ” เจียงอวี้เิแกล้งกระแอมไอ “ฉันได้ข่าวว่าความคิดเห็นจากภายนอกเกี่ยวกับเธอส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของบริษัท ถ้าเพื่อเห็นแก่ลั่วฝาน เธอก็ควรเริ่มไปจากบริษัทนะ"
“ควร?” เหยียนซีแทบไม่อาจควบคุมความโกรธของเธอได้ และพูดอย่างเ็า “เจียงอวี้เิ… ช่วยระวังคำพูดของเธอด้วย!”
เธอทำงานให้ไป๋ลั่วฝานมากี่ปีแล้ว แม้จะไม่พูดถึงความรู้สึกของเธอก็ตาม มันเป็เพียงผลประโยชน์ที่เธอได้รับจากฮุยหวงเอนเตอร์เทนเมนต์ในอดีตเท่านั้น พ่อแม่ของไป๋ลั่วฝานยังไม่กล้าพูดเื่แบบนั้นกับเธอเลย
แล้วนังกะหรี่นี่เป็ใคร? และมีคุณสมบัติอะไรมากพอที่จะมาสั่งเธอแบบนี้?
"เหยียนซี ฉันมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อผลประโยชน์ของเธอเอง ฉันเตรียมการไว้แล้วล่ะ หลังจากที่เธอออกจากบริษัท ฉันจะประกาศ..."
เพล้ง!
เหยียนซีเห็นด้วยตาของเธอเองว่าเจียงอวี้เิผลักแจกันข้างเตียงให้แตก
เสียงแตกนั้นรุนแรงเป็พิเศษในห้องผู้ป่วย จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบข้างนอก และเสียงกรีดร้องของเจียงอวี้เิดังแสบแก้วหู...