ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        ปี้หลิงก้าวเข้าไปเคาะประตูห้อง “ลวี่เฉี่ยว ข้าเอง”

        ทันทีที่พูดจบ ลวี่เฉี่ยวก็เปิดประตูห้องออกจากด้านในพร้อมกับดึงร่างของปี้หลิงเข้าไปไม่รอให้ปี้หลิงเอ่ยปากก็ถามขึ้นว่า “เหนียงเหนียงเล่า นางได้ถามถึงข้าหรือไม่?”

        ปี้หลิงพยักหน้าตอบว่า “ถาม”

        ลวี่เฉี่ยวหน้าขาวเผือดในชั่วพริบตา “นางพูดอะไร?”

        ปี้หลิงกล่าว “เหนียงเหนียงถามว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่อยู่ ข้าจึงตอบไปว่าเจ้าไม่สบาย ได้รับอนุญาตจากพ่อบ้านให้พักผ่อนอยู่ในห้อง”

        ลวี่เฉี่ยวพรูลมหายออกมา ทว่ายังมิอาจโล่งใจได้อย่างเต็มที่นัก 

        ปี้หลิงพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์อันไม่มั่นคงของตนแล้วเดินไปรินน้ำชาให้นางถ้วยหนึ่ง“ยามนี้เหนียงเหนียงกำลังทานอาหารมื้อเย็น ได้ยินข้าพูดเช่นนั้นจึงไม่ได้ถามถึงเจ้าอีกเจ้าไม่ต้องกังวลเกินไป ไม่แน่ว่าเหนียงเหนียงอาจไม่มีเจตนาที่จะลงโทษเจ้า”

        หลังจากลวี่เฉี่ยวดื่มน้ำชาลงไปถ้วยหนึ่งก็เดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างไม่สบายใจนางพูดกับตนเองว่า “อาจเป็นไปได้ว่านางยังไม่พบสาเหตุ ถูกต้องจะต้องเป็นเพราะยังไม่พบสาเหตุ” นางหันกลับมากุมมือของปี้หลิง“วันนี้จ้าวกุ้ยเหรินได้ตอบรับให้โยกย้ายข้าไปทางนั้นแล้วพรุ่งนี้ข้าก็จะไปทำหน้าที่ในตำหนักของจ้าวกุ้ยเหริน ขอเพียงคืนนี้นอนหลับไปถึงพรุ่งนี้ก็จะได้ออกจากตำหนักฉางเหยี่ยนย่อมไม่มีเรื่องอะไรแล้วปี้หลิง ขอบคุณเจ้าที่นำความมาบอกกับข้า!” เหตุใดเมื่อพูดจบลวี่เฉี่ยวพลันรู้สึกว่าใต้เท้าของตนเบาหวิวความรู้สึกเหมือนกับขาทั้งคู่ลอยขึ้นมาด้วยความอ่อนแรงนั้นทำให้นางขมวดคิ้ว

        ต่อมาภาพเบื้องหน้าของลวี่เฉี่ยวเริ่มพร่าเลือน สายตาของนางค่อยๆมองเห็นทุกอย่างไม่ชัดเจน แม้กระทั่งใบหน้าของปี้หลิงก็ดูเหมือนมองเห็นไม่ชัดเจนร่างของนางยืนไม่อยู่ นางถอยไปด้านหลังหลายก้าว ดวงตาเบิกกว้างทั้งคู่จ้องมองปี้หลิง

        สีหน้าของปี้หลิงเผือดขาวทว่าปากยังคงเอ่ยขึ้นว่า “ลวี่เฉี่ยวเจ้าเป็นอะไรไป เจ้าไม่เป็นไรกระมัง?”นางคิดจะดึงมือของตนออกมาจากมือของลวี่เฉี่ยว ลวี่เฉี่ยวได้ทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ในใจจึงอ่อนไหวอย่างยิ่งนางจึงจับมือของปี้หลิงเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

        สีหน้าท่าทางบนใบหน้าของลวี่เฉี่ยวเปลี่ยนไปในชั่วพริบตาความรู้สึกเวียนศีรษะอย่างหนักมาพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างทำให้นางไร้หนทางที่จะรับมือได้ นางเพิ่งจะกระจ่างแจ้งว่านางหลงกลแล้วก่อนหน้าที่ปี้หลิงจะมาถึงทุกอย่างล้วนปกติดีแต่ทันทีที่ปี้หลิงมาถึงนางกลับย่ำแย่ทันที!

        ลวี่เฉี่ยวนึกขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่ปี้หลิงได้รินน้ำชาให้นางถ้วยหนึ่งจึงจับจ้องปี้หลิงเขม็ง “เจ้าวางยาข้า? เหตุใดเจ้าจึงวางยาข้า? เหตุใด?!”

        “เจ้าปล่อยมือก่อนได้หรือไม่...” ปี้หลิงถอยหลังไปหลายก้าวนางออกแรงดิ้นรนต่อสู้ ทว่าลวี่เฉี่ยวยังคงไม่ยอมปล่อยมือของนางอยู่นั่นเอง นางจึงขึ้นเสียงกล่าวออกไปว่า“ข้าบอกให้เจ้าปล่อยมือ!”

        ปี้หลิงออกแรงผลักนางออกไป ลวี่เฉี่ยวในเวลานี้หมดเรี่ยวสิ้นแรงจึงล้มลงไปนั่งอยู่บนพื้น ลวี่เฉี่ยวพลิกตัวกลับมาจับเท้าของปี้หลิงเอาไว้ ถามว่า“เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้...เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้ในวังหลวงแห่งนี้พวกเราต่างเป็นสหายที่ดีที่สุด...”

        “สหายที่ดีที่สุดเช่นนั้นหรือ?” ปี้หลิงแค่นหัวเราะเสียงเย็น“สหายที่ดีที่สุด เจ้ากลับให้ข้าไปทำเรื่องอันตรายแทนเจ้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเกือบจะต้องรับโทษทัณฑ์เช่นเดียวกับเจ้าแล้ว! พวกเราล้วนเป็นนางกำนัลขั้นเดียวกัน พวกเราล้วนต้องฟังคำสั่งของเจ้านายดังนั้นเจ้าโทษข้าไม่ได้”

        พูดแล้วปี้หลิงก็ยกเท้าขึ้นถีบลวี่เฉี่ยวออกไปด้วยความหวาดกลัวหันกายแล้ววิ่งออกประตูไป

        สายลมที่พัดเข้ามาจากด้านนอกทำให้ลวี่เฉี่ยวรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย นางร้อนเหลือเกินร้อนไปทั้งร่างกายเกินที่นางจะทานทนไหวกระทั่งต้องปลดเสื้อผ้าของตน

        หลินชิงเวยยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มองปี้หลิงที่วิ่งหกล้มหกลุกออกมาจากเรือนหลังนั้นภายในเรือนสว่างไสวด้วยแสงเทียนสีเหลืองมลังมเลืองดูอบอุ่นยิ่งปี้หลิงตื่นตระหนกตกใจอย่างหนัก นางลนลานไม่ได้สติหรืออาจเป็นเพราะหลินชิงเวยที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดของรัตติกาลทำให้นางไม่สังเกตเห็นปี้หลิงมองไม่เห็นนางและวิ่งห่างออกไปไกล

        หลินชิงเวยยืนอยู่ข้างนอกอีกครู่หนึ่งได้ยินเสียงของหญิงสาวที่ดังขึ้นจากภายในเรือน จึงยกเท้าเดินค่อยๆ เดินไปทางนั้น

        ย่างก้าวแต่ละก้าวของนางเป็นธรรมชาติและอิสระเสรีราวกับเกรงว่าจะทำให้ห้วงเวลาของรัตติกาลถูกทำลายหายไป นางเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างช้าๆ

        ภายในเรือนเต็มไปด้วยภาพแห่งวสันตฤดู

        ดวงตาของนางเปิดปรือเพียงครึ่งๆแววตายั่วยวนหวานฉ่ำนั้นราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ เมื่อมีเงาร่างร่างหนึ่งบังประตูเอาไว้ลวี่เฉี่ยวจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างลำบากยากเย็น เมื่อเห็นว่าเป็นหลินชิงเวยสติที่สะลึมสะลือนั้นราวกับหยุดชะงันงันไปครู่หนึ่งจากนั้นดูเหมือนจะจำนางได้จึงคลานเข้ามาหานางด้วยความทุกข์ทรมาน

        ลวี่เฉี่ยวเอ่ยพร้อมกับร่ำไห้สะอึกสะอื้น “ข้าทรมานเหลือเกิน...”

        หลินชิงเวยหลุบตาลงต่ำมองนางอย่างสงบนิ่งจากนั้นคลี่ยิ้มพร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่ชื่นชอบการกระทำเช่นตาต่อตาฟันต่อกันและไม่ชื่นชอบการระงับเวรด้วยการไม่จองเวรข้าชื่นชอบการเอาคืนแบบเท่าทวีคูณมากกว่า เพียงแต่ไม่รู้ว่าโอสถวสันต์ที่ข้าปรุงเองกับมือนั้นจะเทียบได้กับโอสถวสันต์ในตลาดมืดเหล่านั้นได้หรือไม่”

        ลวี่เฉี่ยวร่ำไห้ราวกับดอกหลี[1]ต้องฝนเดิมทีนางไม่กล้าร้องตะโกนตามอำเภอใจต่อหน้าหลินชิงเวยทว่าเวลานี้นางทนไม่ไหวจริงๆ

        ความปรารถนานั้นยากเกินกว่าที่จะควบคุมเอาไว้ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการถูกดูหมิ่นดูแคลนทำให้นางเคียดแค้นชิงชังที่มิอาจเอาศีรษะโขกกำแพงตายให้สิ้นเรื่องสิ้นราวด้วยเวลานี้แม้แต่กำลังวังชาที่นางจะชนกำแพงก็หามีไม่

        ลวี่เฉี่ยวรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

        ขณะที่หลินชิงเวยยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความทุกข์ทรมานของลวี่เฉี่ยวนางยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชาจากนั้นสะบัดแขนเสื้อจากไป

        เมื่อก่อนในฐานะนางกำนัลคนสนิทของนางกลับทนต่อสิ่งยั่วยุไม่ไหวกินบนเรือนถ่ายรดบนหลังคาจึงต้องมีจุดจบเยี่ยงนี้

        รอกระทั่งตกกลางดึกยิ่งเงียบสงัด นางกำนัลในตำหนักฉางเหยี่ยนถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามจึงกลับมาถึงสถานที่แห่งนี้เพื่อพักผ่อนล้วนถูกความเคลื่อนไหวในห้องของลวี่เฉี่ยวทำให้ตื่นตระหนกมีคนผลักประตูห้องของนางเข้าไปเห็นภาพอันไม่น่าดูในห้องถึงกับหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตื่นตะลึง

        ลวี่เฉี่ยวถูกเคี่ยวกรำด้วยฤทธิ์ของยาในที่สุดก็เหนื่อยล้าจนหมดเรี่ยวแรงสิ้นสติไปตรงนั้นเอง

        หลินชิงเวยกลับมาถึงห้องทานอาหารอีกครั้งพบซินหรูที่กินอิ่มแล้วกำลังฟุบร่างสัปหงกอยู่บนโต๊ะกับข้าวบนโต๊ะล้วนเย็นชืด

        เมื่อได้ยินเสียงซินหรูจึงขยี้ดวงตาและตื่นขึ้นมองหลินชิงเวยและกล่าวว่า “พี่สาว ไฉนท่านเพิ่งจะกลับมาเจ้าคะ”

        หลินชิงเวยกล่าว “พี่สาวไปนานสักหน่อย”

        “อาหารเย็นหมดแล้ว จะให้ข้าไปอุ่นอาหารให้พี่สาวหรือไม่เจ้าคะ”

        “ไม่ต้อง ข้าไม่กินแล้ว” หลินชิงเวยไหนเลยจะมีกะจิตกะใจกินข้าวนางเรียกคนเข้ามาเก็บกวาดโต๊ะ และพาซินหรูเข้าไปพักผ่อนในห้องของนาง

[1]ดอกสาลี่