บทที่ 31 ไปให้พ้น อย่ามารบกวนการหายใจของฉัน!
ถังซีเหมียนได้แต่ถอนหายใจ เธอกอดและลูบหลังอีกฝ่ายพลางถามว่า "พี่หลิน ที่นี่เราควบคุมการเข้าออกเข้มงวดมากไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมพ่อของเจียเจียถึงเข้ามาได้ล่ะ?"
"เขาบอกว่าจะมาส่งแอปเปิลให้ลูกสาวน่ะ ใครจะไปรู้ว่าพอวางแอปเปิลไม่กี่ลูกแล้ว จะมาขอเงินเลย!"
ถังซีเหมียนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินการกระทำอันน่าใของพ่อหลิวเมิ่งเจีย
คนคนนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน!
ยากที่จะจินตนาการว่าเมื่อก่อนตอนที่เจียเจียอยู่จะต้องใช้ชีวิตอย่างไร!
หลิวเมิ่งเจียร้องไห้จนหลับไป ถังซีเหมียนจึงนวดแป้งคนเดียว
เมื่อรอให้เธอตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็จะผ่านไปเอง
ตอนที่ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน ทั้งสองคนที่ออกไปก็ขี่รถ 3 ล้อกลับมา
"เหมียนเหมียน! พวกเราซื้อแป้งมา 50 ชั่ง!"
ถังซีเหมียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ซื้อทีละนิดก็ได้นะ แล้วพวกเธอทั้งคู่ขนแป้ง 50 ชั่งกลับมายังไงกัน!"
"จะทำแบบนั้นได้ยังไง แบบนี้ถ้าเมื่อไหร่อยากกินก็ทำเองได้เลย!" อู๋เซียวเซี่ยวหัวเราะคิกคัก แต่พอเห็นคนอนอยู่ในหอพักก็ชะงักไป "เจียเจียหลับเหรอ? เธอป่วยเหรอ?"
"ไม่ได้ป่วยหรอก แค่พ่อที่พึ่งพาไม่ได้มาหาน่ะ!" คนพูดเป็พนักงานการเงิน เธออาศัยอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่ไม่ค่อยได้คุยกับพวกเธอเท่าไหร่
ถังซีเหมียนมองไปทางอีกฝ่าย "ฮ่า ๆ ๆ ใช่แล้วละ เป็อย่างที่เธอพูดจริง ๆ !"
เธอเคยเจอคนคนนี้ 2 - 3 ครั้ง แต่ละครั้งก็ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ให้กันเลย ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจตอนไหน
หลังจากกลับเข้าห้อง โจวเสวี่ยพูดเสียงเบา
"อย่าไปยุ่งกับหล่อนเลย เจิ้งหลี่เป็พนักงานการเงินของพวกเรา หลังจากรู้ว่าเธอได้เงิน 30 หยวนต่อครึ่งเดือน หล่อนก็ดูถูกเธอ คิดว่าเธอได้เงินมากเกินไป!"
ถังซีเหมียนแค่นเสียงไม่พอใจ "ความสามารถเป็ของตัวเอง จะได้เงินเท่าไหร่ก็เป็ความสามารถของเรา ถ้าผู้อำนวยการคิดว่าฉันทำงานไม่ดี จะให้เงินฉันมากขนาดนี้ได้ยังไง?"
"นั่นสิ!"
อู๋เซียวเซี่ยวก็เป็คนที่มีนิสัยไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงรังแก
ถังซีเหมียนคิดกับตัวเอง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้เธอเก่งขนาดนี้ น่านับถือจริง ๆ
ใครเก่งคนนั้นก็ได้มาก มันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ?
คราวนี้ถังซีเหมียนล้างแป้งที่เหลืออีก 5 ชั่งจนหมด แถมยังหยิบแป้งใหม่มาอีก 2 ชั่ง แล้วนำไปแช่น้ำด้วย
……
หลิวเมิ่งเจียตื่นแต่เช้าตรู่ แต่ทุกคนต่างรู้กันว่าไม่ควรพูดถึงเื่นี้
คราวนี้งานของถังซีเหมียนเยอะขึ้นนิดหน่อย แต่ความเร็วในการแปลก็เร็วกว่าเดิม
งาน 30,000 กว่าตัวอักษร วันนี้เธอก็ทำเสร็จแล้ว
ระหว่างนั้นหัวหน้าซ่งแวะมาครั้งหนึ่ง เห็นเธอทำงานหนักขนาดนี้ก็รู้สึกเป็ห่วง จึงสั่งให้รองหัวหน้านำแอปเปิลแดงมาให้เธอ 1 ลูก
ถังซีเหมียนรู้สึกประหลาดใจ จึงตอบแทนน้ำใจด้วยการส่งบะหมี่เหลียงผีให้ทั้ง 2 คนละจาน
รองหัวหน้าฝ่ายกระจายเสียง เฉินเหลียง อายุราว 50 ปี มองถังซีเหมียนเหมือนมองหลานสาว เขายิ้มอย่างเอ็นดู "บะหมี่เหลียงผี! ผู้อำนวยการของเราชอบมากเลยนะ!"
"เห็นไหมคะ ฉันก็เลยรีบเอามาให้ทันทีเลยค่ะ" ถังซีเหมียนยิ้มอย่างซุกซน "ต่อไปถ้าหัวหน้ามีอะไรดี ๆ อย่าลืมนึกถึงฉันด้วยนะคะ!"
เฉินเหลียงส่ายหน้าให้ถังซีเหมียนอย่างจนใจ "เธอนี่ ไม่แปลกเลยที่สถานีวิทยุอำเภอของเราจะเก็บเธอไว้ไม่ได้นาน!"
"หัวหน้าซ่ง บอกแล้วไงคะว่าฉันจะอยู่ที่นี่ให้ครบ 2 ปี" ถังซีเหมียนมองไปที่ซ่งเว่ยกั๋ว ไม่ใช่ว่าทางเมืองหลวง้าตัวจริง ๆ หรอกนะ
ถ้าต้องไปทำงานไกลบ้านแล้วพาคนไปด้วยไม่ได้ อยู่ที่นี่ก็สะดวกกว่าจริง ๆ
"ถ้าเธออยู่ที่อำเภอได้ตลอดไป ฉันก็จะสบายใจขึ้นเยอะเลย! แต่มันก็เก็บเธอไว้ไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ การที่เธอจะได้ไปพัฒนาที่อื่น มันก็เป็เื่ของเวลา!" ซ่งเว่ยกั๋วพูดพลางยิ้ม "ฉันได้คุยกับผู้อำนวยการของเราแล้ว ตอนนี้ที่บ้านเธอมีเื่ให้จัดการเยอะ พรุ่งนี้วันศุกร์ เธอขายบะหมี่เหลียงผีที่โรงอาหารตอนเที่ยงก็แล้วกัน วัตถุดิบเราออกให้เอง บะหมี่เหลียงผี 1 จานหักเธอ 2 เฟิน ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาอีก!"
ถังซีเหมียนตกตะลึง "นี่มันไม่ถูกกฎนะคะ..."
"เธอเป็คนที่สนใจกฎระเบียบั้แ่เมื่อไหร่กัน?" ซ่งเว่ยกั๋วมองค้อนเธอ
"ออกไปได้แล้ว!"
"ได้เลยค่ะ!" ถังซีเหมียนยิ้มแย้มพลางถือชามเปล่าเดินจากไป
ซ่งเว่ยกั๋วกับเฉินเหลียงสบตากันแวบหนึ่ง "เด็กคนนี้!"
มันช่างยากเหลือเกิน ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าฉู่เจียงชวนจะหางานดี ๆ ได้หรือเปล่า พวกเขาก็ไม่รู้ว่าต่อไปเด็กคนนี้จะก้าวไปถึงจุดไหน แต่เธอก็ยังจะช่วยเหลือครอบครัว...
พูดตรง ๆ ก็คือ ภาระ!
แต่เด็กคนนี้เป็คนจริงใจ แน่นอนว่าเธอจะปกป้องครอบครัวไปตลอดชีวิต
ถังซีเหมียนรู้สึกอารมณ์ดีเป็พิเศษ ไม่ว่าจะยังไงเงินก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ รอให้ถึงระดับหนึ่งแล้ว เธอจะพาหลานไปหาหมอก่อน พอหลานหายแล้วก็ตั้งใจทำงานหาเงินต่อไปก็พอ!
เธอถือโอกาสส่งเอกสารแปลไปด้วย วันนี้ก็ยังเป็ตำแหน่งขายเดิม แต่มาช้ากว่าเดิมนิดหน่อย
อาจจะเป็เพราะเมื่อวานเสียงดังไปหน่อย เธอเพิ่งจะะโไม่กี่ครั้งก็มีคนมาแล้ว
"พี่ถัง ขอ 10 ที่ครับ!"
เสียงของสวี่หย่งคังเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "กำลังรออยู่เลย!"
ถังซีเหมียนหั่นบะหมี่เหลียงผีไปพลางยิ้มมองเขาไปพลาง "จะเอาเยอะอะไรขนาดนั้น จะใส่อะไรดีล่ะ? ว่าแต่ได้เงินมาเลยจะเลี้ยงเพื่อนเหรอ?"
"พูดถึงเื่นี้!" สวี่หย่งคังตบมือ "ผมได้รางวัลมาก็เพราะพี่เลย! ไม่งั้นผมจะรีบมาจ่ายเงินให้พี่เร็วขนาดนี้เหรอ ฮ่า ๆ ๆ !"
ถังซีเหมียนเดาออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงพูดพร้อมรอยยิ้ม "งั้นจ่าย 1 หยวน 5 เหมาก็พอ!"
"ไม่ได้หรอก!" สวี่หย่งคังหยิบเงิน 2 หยวนยื่นให้หลิวเมิ่งเจี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "พี่คนนี้เป็คนเก็บเงินใช่ไหมครับ?"
หลิวเมิ่งเจียรับเงินมา "คุณคือเสี่ยวคังที่เหมียนเหมียนพูดถึงใช่ไหมคะ?"
"ใช่ครับ ผมเอง!"
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว สวี่หย่งคังก็ยกชามใบใหญ่ของตัวเองขึ้นมา "พี่ครับ ใส่ในนี้เลย! พวกเรามี 5 - 6 คน พอกินแน่นอน!"
"เธอทำอร่อยมาก!" มีคนด้านหลังประกาศ "พวกคุณรีบมาซื้อเร็ว ๆ เดี๋ยวหมดนะ! เพื่อน ขอ 2 ที่!"
ถังซีเหมียนยิ้มพลางตอบรับเสียงหนึ่ง
แม้ว่าครั้งนี้จะใช้เวลานานกว่าปกติเล็กน้อย แต่โชคดีที่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนถึงบ่ายโมงกว่า ในมือของถังซีเหมียนเหลือบะหมี่เหลียงผีแค่ 1ที่
ขณะที่กำลังจะเก็บร้าน จู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามา "เดี๋ยวก่อน!"
ใครกัน
เสียงนี้ทำไมฟังดูคุ้น ๆ
ถังซีเหมียนจ้องมองอย่างตั้งใจ คนคนนี้ดูคุ้นตามาก!
"นึกไม่ถึงว่าจะเป็คุณจริง ๆ ! คุณเป็นักพากย์แล้วก็ถือว่าเป็นักแสดงแล้ว ทำไมยังทำเื่น่าอับอายแบบนี้อีก?"
ถังซีเหมียน “???”
เพื่อนสาวสามคนที่กำลังเก็บของข้าง ๆ "คุณเป็ใครน่ะ?"
คนคนนี้้าอะไร?
"จำได้แล้ว นักแสดงชายที่เคยดูถูกผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?" ถังซีเหมียนมองด้วยสายตาเ็า "ฉันจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับคุณ ฉันอยู่เื้ั พวกคุณต่างหากที่อยู่หน้าเวที ไปดูแลตัวเองเถอะ!"
ใครจะไปคิดว่าชายคนนั้นจะตบกระป๋องน้ำมันพริกกระเด็น "เธอกล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!"
ถังซีเหมียนไม่ได้หลบ เธอสวมชุดกระโปรงตัวนั้นอยู่ ชุดสีฟ้าที่ตอนนี้เปื้อนน้ำมันพริกสีแดงฉ่ำไปทั่ว
แต่ด้านหลังของเธอคืออู๋เซียวเซี่ยว วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว!
"นี่! นายเป็อะไร? คิดว่าตัวเองเป็ดาราหรือไง?" อู๋เซียวเซี่ยวเป็คนที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินอยู่แล้ว ตอนนี้เธอก็กำลังอารมณ์ขึ้นมากด้วย
ถังซีเหมียนหยิบมีดที่อยู่ในมือขึ้นมา "พูดกับนายแบบนี้มันเป็ยังไง เงินที่นายหาได้นายเคยเอามาให้ฉันใช้หรือไง? จะมาแสดงอำนาจกับฉันทำไม?"
ชายคนนั้นะโเสียงดัง "ผู้หญิงไม่ควรออกมาทำงานนอกบ้าน! ฉันพูดเพื่อเธอนะ!"
ฉึบ!
มีดฟันลงบนเขียงและทิ้งรอยลึกไว้ "ไม่ใช่เื่ของนาย!"
"เธอ..."
"ไปให้พ้น อย่ามาทำให้ฉันอึดอัด!"
4K
