“เพื่อนรัก ทำอะไรอยู่? ทานอะไรรึยัง? พยาบาลพิเศษคนสวยของนายไม่อยู่เหรอ?” พันเอกกล้าณรงค์หรือผู้พันกล้าเอ่ยถามเ้าของห้อง เน้นย้ำคำว่า “พยาบาลพิเศษคนสวย” ด้วยเสียงกวนๆตามนิสัยของคนชอบสนุก
“เล่นยิงคำถามมาเป็ชุดๆอย่างกับปืนเอ็มสิบหกแล้วจะให้ฉันตอบนายข้อไหนก่อน” คนถูกถามก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกไม่แพ้กัน
“งั้นเอาข้อที่สำคัญที่สุดเลยละกัน” แน่ะ...ยังตอบกลับได้ยียวนกวน...หัวใจซะจริงๆเพื่อนคนนี้
“แน่ะ แน่ะ ทำหน้าซื่อ นายอยู่กับเด็กมากเกินไปรึเปล่าเลยได้นิสัยเด็กติดมา” หนอยดูมัน ไล่ออกจากห้องไปซะดีไหม? ก็คนมันเขินนี่นา ใครว่าทหารเขินไม่เป็เขาก็คนนึงล่ะ ถึงจะได้ฉายา ‘ผู้พันจอมโหดอันดับ 1’ ก็ตาม แล้วทำไมถึงรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนๆยังไงก็ไม่รู้
ผู้พันกล้าแปลกใจกับอาการของเพื่อนรักมาก ก่อนที่จะาเ็จนดวงตาทั้งสองข้างมองไม่เห็น ก็ใช่ว่าเพื่อนของเขาจะไม่เคยได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงเลย ถึงขั้นมากเสียด้วยซ้ำ แต่เ้าตัวก็ไม่เคยสนใจใคร เพราะทั้งรูปร่างหน้าตา ถือว่าหล่อเข้ม...แต่ว่า...หล่อน้อยกว่าเขาไปนิดนึง (อันนี้คิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อย...เออ...ก็ได้...มันก็หล่อเท่ากับเขานั่นแหละ) หน้าที่การงาน ทั้งฐานะทางบ้าน เพราะพันเอกราชไพศาลเป็บุตรชายคนเดียวของผู้บัญชาการทหารบกคนปัจจุบัน
จะยกเว้น ก็แต่...อดีตคู่หมั้น ‘ปริศนา’ หล่อนประกาศถอนหมั้นสามวันหลังจากทราบว่าคู่หมั้นของตนเอง อาจจะมองไม่เห็นไปตลอดชีวิต คิดแล้วก็เจ็บใจแทนเพื่อนรัก อย่าให้เขาได้เจอตัวเสียล่ะ
ไม่อย่างนั้น...ไม่อย่างนั้น...เออ...ช่างมันก่อน เอาไว้ค่อยคิดทีหลัง ตอนนี้ขอสอบปากคำเพื่อนเกลอก่อน ขืนรอให้หมอนี่เขินเสร็จ วันนี้จะได้เื่รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย
“มา...มา พูดมา นั่งเขินอยู่ได้ น้องดาของนาย ล่ะ วันนี้ไม่มาดูแลนายเหรอ?” ผู้พันกล้าถามต่อ เน้นย้ำคำว่า “น้องดาของนาย”
“นายกล้า...นายเชื่อเื่พรหมลิขิตรึเปล่า?” อยู่ๆนายพันหนุ่มก็โพล่งถามเพื่อนออกไป ทำให้คนฟังอย่างผู้พันกล้าได้แต่นั่งอ้าปากค้าง พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ไม่คิดว่าเพื่อนรัก คนที่เฉยๆไม่ค่อยแสดงความรู้สึกทั้งสีหน้าและคำพูดจะเอ่ยคำนี้ออกมา เขาไม่ทันอารมณ์ของหมอนี่จริงๆ
ผู้พันราชคิดว่าเขาชักจะเชื่อเื่พวกนี้เสียแล้ว เพราะั้แ่วันแรกที่พบกับสาวน้อยเสียงใสช่างคุยคนนั้น หัวใจของเขาที่คิดว่าคงด้านชากับความรักไปเสียแล้วในชาตินี้ เพราะคู่หมั้นขอถอนหมั้นและได้เดินออกจากชีวิตของเขาไปเมื่อหกเดือนก่อน และตัวเขามั่นใจว่าคงจะเข็ดหลาบกับความรัก และคงไม่ไว้ใจผู้หญิงคนไหนง่ายๆอีกแล้ว แต่ว่าเขาคิดผิด เพราะตอนนี้หัวใจที่ด้านชากับความรัก กลับหวั่นไหวั้แ่วินาทีแรกที่ได้ยินเสียงของ ‘ณธิดา’ สาวน้อยอาสาสมัครของโรงพยาบาล
ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอดูแลเอาใจใส่ในตัวเขา ไม่เคยรังเกียจคนที่ตามองไม่เห็น และเป็ครั้งแรกในรอบหกเดือนที่เขามีกำลังใจ พร้อมที่จะยืนหยัดขึ้นมาใหม่ และอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป
ผู้พันหนุ่มเชื่อว่าการที่ได้รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลค่ายแห่งนี้ และได้พบกับเธอนั้น ทำให้ชีวิตที่เหมือนจะสิ้นหวัง...มีความหวังที่จะกลับมามองเห็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ช่างเหมือนกับฟ้าลิขิตที่ทำให้เขากับเธอได้พบกัน
แต่จะเป็พรหมลิขิตหรือเปล่า เธอจะใช่เนื้อคู่เขาหรือไม่ ตัวเขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเวลาเพียงสามเดือนที่ณธิดาจะทำงานเป็อาสาสมัครที่โรงพยาบาลแห่งนี้ เขาจะต้องปฏิบัติการบางอย่างที่จะพิชิตใจสาวน้อยคนนี้ให้ได้