สรรพธาตุสังหารเทพ

        หลังจากนั้นสวี่หยุนก็เดินไปรอบๆเขตป่าพิศวงเป็นเวลาถึงหนึ่งชั่วยาม..เขาพบเจอศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาอีก 6 คนที่มีสีหน้าเมามาย..รอบนี้สวี่หยุนได้เรียนรู้บางอย่างแล้วถ้าเขาพบเจอศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่มีสีหน้าเช่นนั้นเขาจะทำการส่งดรรชนีวารีไร้เงาใส่มันในทันทีเพื่อไม่ให้ตัวเขาเองเกิดความไม่สบอารมณ์ขึ้นมา..หลังจากเดินทางมาสองชั่วยามสวี่หยุนก็พบว่าไม่มีสัตว์อสูรอยู่เลยในเขตป่าพิศวงนี้..

        'บางทีสัตว์อสูรระดับตํ่าอาจจะไม่สามารถทนต่อธาตุวารีจำนวนมากในอากาศได้..หรือมันอาจจะเป็นเขตของสัตว์อสูรบางชนิด..' สวี่หยุนสรุปความคิดออกมาอย่างรวดเร็วในหัวของเขาเอง..และแน่นอนว่าสวี่หยุนย่อมต้องการให้มันเป็นแบบอย่างแรกแน่นอน..

        ในที่สุดสวี่หยุนก็พบศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่มีสีหน้าปกติ..ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้นเมื่อเห็นสวี่หยุนมันก็มีสีหน้าหวาดกลัวออกมาทันทีก่อนจะรีบพุ่งหนีไปอีกทาง..สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งก่อนจะใช้เหยียบวารีท่องนภาติดตามไปอย่างรวดเร็ว..ผ่านไปเพียงครู่เดียวสวี่หยุนก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้น..สวี่หยุนหยิบเอากระบี่ของหวงอี้จือออกมาอย่างช้าๆก่อนจะชี้ปลายกระบี่ไปที่คอหอยของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้น..

        "เจ้ารู้หรือไม่ว่าศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่ชื่อ หวงเหวิน อยู่ที่ใด?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง..

        "ขะ..ข้า..ข้าไม่รู้! ตั้งแต่ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาเข้ามาในเขตป่าพิศวงจู่ๆพิษมันในอากาศมันก็เปลี่ยนไป..มันรุนแรงขึ้นมากเป็นอย่างยิ่ง..ผู้ที่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้วต้องใช้เวลาถึงสิบชั่วยามกว่าจะพอฟื้นสติขึ้นมาได้ประมาณ 1 เค่อก่อนจะติดพิษใหม่.." ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาร้อนรนกล่าวออกมา..มันต้องการออกจากเขตป่าพิศวงนี่ให้ได้ในเวลา 1 เค่อที่มันมีแต่สวี่หยุนกับมาขวางทางไว้ซะก่อน..

        "โอ้? เจ้าไม่รู้ว่าหวงเหวินอยู่ไหน? เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าหญ้าดารานํ้าเงินที่สำนักกระบี่ล่องนภาตามหาอยู่ที่ใด? วางใจได้ข้าไม่ได้ต้องการจะแย่งสิ่งของมาจากสำนักกระบี่ล่องนภาแต่อย่างใด.." สวี่หยุนกล่าวถามเกี่ยวกับหญ้าดารานํ้าเงินออกมาก่อนจะรีบกล่าวออกมาเพื่อไม่ให้เกิดการเข้าใจผิด..

        "ขะ..ข้ารู้อย่างแน่นอน! มะ..มันอยู่ส่วนลึกของเขตป่าพิศวง..ตรงไปทางตะวันออกเรื่อยๆเจ้าจะพบกับถํ้าที่มีหญ้าดารานํ้าเงินอยู่เอง.." ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภารีบกล่าวออกมาอย่างร้อนรนเพราะตอนนี้เวลาใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้ว..

        "หืม? แล้วถ้าทางสำนักกระบี่ล่องนภารู้อยู่แล้วว่ามันอยู่ที่ใดทำไมถึงยังไม่เก็บมันและกลับไปอีก?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยในทันที..

        "ขะ..ข้าได้ยินมาว่าถํ้านั้นเป็นที่อยู่ของสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางจำนวนมากเลยทำให้ต้องใช้เวลาในการกำจัดมัน..ถึงแม้พวกเราจะมีผู้ฝึกตนขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณหนึ่งคนก็ตาม..แต่ด้วยพิษในอากาศของเขตป่าพิศวงทำให้ต้องใช้เวลานานกว่าจะกำจัดสัตว์อสูรหมด.." ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภากล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว..

        "อืม..เจ้าไปเถอะ" สวี่หยุนลดกระบี่ลงก่อนจะพุ่งไปในทิศตะวันออกในทันที..ถึงแม้สวี่หยุนจะรู้ว่ามีความเป็นไปได้ที่คำพูดของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้นเป็นเพียงเรื่องโกหก..แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้มีตัวเลือกมากนัก..

        สวี่หยุนเดินทางมาได้ประมาณหนึ่งชั่วยามในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกได้ว่าธาตุวารีในอากาศเข้มข้นยิ่งขึ้นเรื่อยๆ..สวี่หยุนเดินทางไปได้อีกสักพักในที่สุดเขาก็พบว่าซากศพของสัตว์อสูรมากมาย..แถมทุกตัวยังเป็นระดับหนึ่งขั้นกลางอีกด้วย..สวี่หยุนเดินผ่านซากศพพวกนั้นไปก่อนจะพบกับถํ้าแห่งหนึ่งที่ปากถํ้ามีศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่มีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณกำลังมีสีหน้าเมามายเช่นเดิมอยู่หน้าถํ้า..

        เสื้อผ้าของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้นเต็มไปด้วยโลหิตมากมาย..สวี่หยุนเดาได้ในทันทีว่าสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางทั้งหมดโดนศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาผู้นี้สังหารไป..ทันทีที่สวี่หยุนพบเห็นศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้นดูเหมือนว่าศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาเองก็สัมผัสได้ถึงตัวตนของสวี่หยุนในทันทีก่อนจะหันมามองสวี่หยุนอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าเมามาย..

        "อะฮ่า..ฮ่า..ข้าไม่ได้ต้องการหญ้าดารานํ้าเงินเลยสักนิด..หวังว่าจะไม่มีการเข้าใจผิด.." สวี่หยุนรีบกล่าวขึ้นมาในทันทีที่ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้นมองมายังตนเอง..ถึงแม้สวี่หยุนจะไม่ได้เกรงกลัวศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนี้..แต่ด้วยพื้นฐานการฝึกตนของสวี่หยุนที่อยู่เพียงขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณเพียงเท่านั้น..หากต้องการสังหารผู้ฝึกตนขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณก็นับได้ว่ายากลำบากเป็นอย่างยิ่ง..

        "นั่นมัน! ผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนไม่ใช่หรือ!? ข้า หวงเลี่ยง นับถือท่านผู้อาวุโสมานานแล้ว..ไม่ทราบว่าท่านต้องการอะไรหรือ?" หวงเลี่ยงรีบกล่าวขึ้นมาขัดสวี่หยุนอย่างรวดเร็วโดยมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคารพในทันที..

        "หะ? อะ..เอ่อ..ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความงุนงงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำกล่าวของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาคนนั้น..ตอนแรกสวี่หยุนนึกว่าต้องถูกโจมตีเพราะไอบัดซบหวงอีหมิงนั่นอีกซะแล้ว..

        "ขะ..ข้าเข้าใจท่านดี! ผู้อาวุโสหวงเจี้ยนซุนต้องปลอมตัวเข้ามาในเขตป่าพิศวงแห่งนี้..หากท่านต้องการหญ้าดารานํ้าเงินก็เชิญนำมันกลับไปได้เลย..ข้าเชื่อว่าทางสำนักกระบี่ล่องนภาจะต้องเห็นด้วยกับการกระทำของข้าเป็นแน่.." หวงเลี่ยงกล่าวออกมาอย่างติดขัดเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจความหมายของสวี่หยุนผิดไป..

        "..ข้าไม่ต้องการหญ้าดารานํ้าเงิน..ข้าแค่อยากตรวจสอบแหล่งนํ้าในถํ้านั้นหน่อยได้หรือไม่..?" สวี่หยุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อพบว่าปฏิเสธอย่างไรก็คงไม่เป็นผล..

        "ได้อย่างแน่นอน!! เชิญผู้อาวุโสเข้าไปก่อนเลย..ข้าจะเฝ้าปากถํ้าไว้จนกว่าท่านจะออกมา!" หวงเลี่ยงกล่าวออกมาด้วยความนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง..

        "อืม..ขอบใจเจ้ามาก.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มซับซ้อนยากอธิบายก่อนจะเดินเข้าไปในถํ้าอย่างไม่รีบร้อน..เมื่อสวี่หยุนเข้าไปในถํ้าหวงเลี่ยงที่อยู่หน้าถํ้าก็รีบหาหินก้อนใหญ่มาปิดปากถํ้าเพราะกลัวมีใครมารบกวนสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาเล็กน้อยเมื่อมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด..

        "..นี่นับว่าข้าได้หลอกลวงมันหรือไม่..?" สวี่หยุนกล่าวถามตนเองออกมาด้วยความสงสัยก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยและทิ้งความคิดต่างๆออกไป...

        'พี่ชาย..ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว..ข้าขอออกไปหาพี่ชายได้หรือไม่?' มีเสียงเด็กสาวดังขึ้นในจิตใจของสวี่หยุน..สวี่หยุนหยิบเอาแผ่นศิลาออกมาทันทีก่อนจะเปิดรอยแยกมิติออกมาเบื้องหน้า..หลังจากรอยแยกมิติปรากฏขึ้นก็มีเด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเดินออกมา..

        "พี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาก่อนจะวิ่งเข้ามากอดสวี่หยุนอย่างรวดเร็ว..

        "เสี่ยวโหยวไม่เป็นอะไรแล้วหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนขณะมองไปที่หลินเสี่ยวโหยว..

        "อื้ม! ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว..พี่ชาย..อุ้มข้าทีได้หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะกางแขนออกในทันที..สวี่หยุนหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้มตัวไปอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..

        ตูม!!        

        หินที่ปิดปากถํ้าอยู่ถูกทำลายจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีที่สวี่หยุนอุ้มหลินเสี่ยวโหยวขึ้นมา..

        "ไอบัดซบติงสวี่หยุน!! เจ้ากล้าหลอกลวงข้าหวงเลี่ยงได้อย่างไร!? ส่งหญ้าดารานํ้าเงินคืนมาเดี๋ยวนี้! มันเป็นของสำนักกระบี่ล่องนภา!!" หวงเลี่ยงที่มีสีหน้าปกติก้าวเท้าเข้ามาในถํ้าด้วยโทสะขณะมองมาที่สวี่หยุน...

        "อืม..เจ้าก็ไปเอามันมาสิ..ข้าว่าข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าไม่ได้ต้องการมันแต่อย่างใด" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง..

        "หุบปากของเจ้าไปซะ!! ทั้งเมืองเซี่ยหลงตอนนี้ต่างก็รู้ว่าเจ้าเป็นคนชั่วร้าย โหดเหี้ยมอำมหิตและมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายเหลือขนานับ! ข้าไม่มีทางตกหลุมพลางของเจ้าอย่างแน่นอน!!" หวงเลี่ยงตะโกนออกมาด้วยท่าทีราวกับรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของสวี่หยุน..

        "หะ? ใครมันเป็นคนบอกเจ้ากัน? นี่เจ้าไม่ได้โดนพิษอยู่ใช่หรือไม่?" สวี่หยุนถามออกมาด้วยความงุนงง..

        "หลังจากเจ้าตกตายไปก็ลองไปถามยมบาลดู!!" หวงเลี่ยงกล่าวออกมาด้วยความโหดเหี้ยมก่อนจะหยิบเอากระบี่ออกมาจากผลึกลมปราณธาตุ...

        "พี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความกังวลเมื่อเห็นกลิ่นอายของหวงเลี่ยงที่เข้มข้นกว่าสวี่หยุนเป็นอย่างยิ่ง..

        "อืม..ไม่มีอะไรต้องกังวล..ข้าอยากลองอะไรใหม่ๆพอดี.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่งแต่ที่จริงแล้วเขาเตรียมแผ่นศิลาเพื่อใช้มันส่งหลินเสี่ยวโหยวเข้าไปในรอยแยกได้ทุกเมื่อ..สวี่หยุนอุ้มหลินเสี่ยวโหยวด้วยแขนซ้ายข้างเดียวก่อนจะยกมือขวาขึ้นมา..ผ่านไปสักครู่บนฝ่ามือของสวี่หยุนก็มีลมปราณธาตุผสานออกมาและรวมตัวกลายเป็นลูกแก้วเล็กๆที่มีสีสันสวยงามเป็นอย่างยิ่งบนฝ่ามือของสวี่หยุน..

        "เจ้าคิดว่าของเล่นพรรค์นั้นจะช่วยเจ้ารอดพ้นจากความตายได้? ข้าคิดว่าเจ้าจะมีดีมากกว่านี้..ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก!!" หวงเลี่ยงกล่าวออกมาด้วยความดูถูกเหยียดหยามก่อนจะใช้วรยุทธระดับเหลืองขั้นสูงพุ่งตรงมาทางสวี่หยุน..สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งขณะมองหวงเลี่ยงที่กำลังพุ่งมาทางตนเองก่อนจะขว้างลูกแก้วที่เกิดจากการรวมตัวของลมปราณธาตุผสานทั้งหมดของสวี่หยุนที่สามารถผสานได้ในตอนนี้..

        หวงเลี่ยงที่ตอนแรกมีสีหน้าดูถูกเหยียดหยามแต่เมื่อเข้าใกล้กับลูกแก้วที่เกิดจากการรวมตัวของลมปราณธาตุผสานก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีเพราะกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวลูกแก้ว..หวงเลี่ยงพยายามหลบเลี่ยงลูกแก้วนั้นในทันที..สวี่หยุนเห็นดังนั้นก็ทำท่ากำมือออกมาก่อนที่ลูกแก้วที่อยู่ใกล้กับหวงเลี่ยงจะแตกกระจายออกมา..เมื่อลูกแก้วแตกกระจายออกมาก็กลายเป็นลมปราณธาตุผสานที่เข้มข้นเป็นอย่างยิ่งทำให้ธาตุในอากาศโดยรอบแปรปรวนไปในทันที..ถึงแม้ลมปราณธาตุผสานจะมีจำนวนเพียงเล็กน้อยแต่ด้วยความเข้มข้นของมันที่เกิดจากลมปราณธาตุทั้งสองก็เพียงพอจะสังหารหวงเลี่ยงแล้ว..

        ธาตุในอากาศโดยรอบของหวงเลี่ยงจู่ๆก็เริ่มควบแน่นเป็นหยดนํ้ากลางอากาศ..เมื่อหวงเลี่ยงสัมผัสกับหยดนํ้านั่นมันก็ต้องตกตะลึงในทันทีเพราะความร้อนของหยดนํ้าแต่ละหยดมีอุณหภูมิที่สูงเป็นอย่างยิ่ง..หวงเลี่ยงใช้ลมปราณทั้งหมดในการป้องกันตนเองในทันที..เวลาผ่านไปเล็กน้อยหยดนํ้าเริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นเหมือนกับลูกแก้วนํ้าขนาดยักษ์ที่มีหวงเลี่ยงอยู่ภายใน..หวงเลี่ยงอดทนได้เพียงไม่กี่อึดใจก่อนจะร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด..

        ทันทีที่เสียงร้องเริ่มดังขึ้นมือสวี่หยุนก็ใช้เหยียบวารีท่องนภาในการสร้างกำแพงนํ้ามาครอบตัวลูกแก้วอีกชั้นในทันทีทำให้ไม่สามารถมองและได้ยินเสียงข้างในจากภายนอกได้..สวี่หยุนยังคงกำมือขวาแน่นเพราะเขาต้องใช้สมาธิแทบทั้งหมดในการควบคุมลมปราณธาตุผสานที่เข้มข้นเป็นอย่างยิ่งให้ควบแน่นธาตุในอากาศทั้งสองธาตุได้...การควบแน่นหนึ่งธาตุในอากาศไม่ได้ถือว่ายากเย็นสำหรับสวี่หยุนมากนักแต่การควบแน่นสองธาตุในอากาศสามารถเรียกได้ว่าต้องใช้สมาธิทั้งหมดของสวี่หยุนเลยทีเดียว...

        เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อยหวงเลี่ยงก็หยุดร้องตะโกนออกมาก่อนจะกลายเป็นเพียงขี้เถ้าลอยไปมาในนํ้า..สวี่หยุนคลายมือที่กำแน่นไว้ออกมาทำให้ทั้งกำแพงนํ้าของเหยียบวารีท่องนภาและลูกแก้วนํ้ายักษหายไป..สวี่หยุนหอบหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะตรวจสอบร่างกายของตนเองอย่างรวดเร็ว..ลมปราณธาตุผสานถูกใช้ไปจนหมดแล้ว..ด้วยความเข้มข้นของมันกว่าสวี่หยุนจะฟื้นคืนมันกลับมาเหมือนเดิมได้ก็คงต้องใช้เวลาสักหนึ่งชั่วยามสวี่หยุนถึงฟื้นฟูลมปราณธาตุผสานกลับมาดั่งเดิม..

        "พี่ชาย..พี่ชายเป็นอะไรหรือไม่..?" หลินเสี่ยวโหยวถามออกมาด้วยความกังวลเมื่อเห็นสวี่หยุนหอบหายใจออกมา..

        "ฮะ..ฮะ..ข้าแค่เหนื่อยนิดหน่อย..พักสักครู่ก็หายแล้ว.." สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "พี่ชาย..ข้าขอโทษ.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อยพร้อมกับซุกหัวเข้าไปในอกของสวี่หยุนก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นในทันที..เด็กสาวคิดว่าที่สวี่หยุนเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้เพราะต้องสร้างกำแพงนํ้าเพื่อไม่ให้ตนเองได้ยินเสียงหรือภาพที่น่าสยดสยอง...

        "..เสี่ยวโหยวคิดว่าข้าเหนื่อยเพราะกำแพงนํ้านั่นหรือ? ถึงมันจะใหญ่ก็จริงแต่ข้าแค่ใช้มันในการปิดบังการมองเห็นและกลบเสียงของมันเท่านั้นเอง..มันยังเหน็ดเหนื่อยน้อยกว่าใช้ต้านรับกระบี่อีก" สวี่หยุนกล่าวปลอบเด็กสาวออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะสร้างกำแพงนํ้าขนาดใหญ่ขึ้นมาเบื้องหน้าของเขา..ถึงแม้สวี่หยุนจะกล่าวไปเช่นนั้นแต่จริงๆแล้วการสร้างกำแพงนํ้าจากเหยียบวารีท่องนภาใหญ่ขนาดนั้นก็ต้องใช้สมาธิและลมปราณธาตุวารีของสวี่หยุนไม่น้อย..

        "อืม..ข้าเชื่อใจพี่ชาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาก่อนจะมีรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูเพราะคำโกหกของสวี่หยุน..หลินเสี่ยวโหยวเองก็ฝึกวรยุทธเหยียบวารีท่องนภาเช่นกัน..ทำไมเด็กสาวจะไม่รู้ว่ามันยากเย็นขนาดไหนในการสร้างกำแพงนํ้าใหญ่ขนาดนั้นด้วยเหยียบวารีท่องนภา..

        "อะ..เอ่อ..ข้าขอโทษที่โกหกเสี่ยวโหยว.." สวี่หยุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอโทษออกมา..สวี่หยุนเห็นรอยยิ้มของหลินเสี่ยวโหยวก็เดาได้แล้วว่าเด็กสาวมองคำโกหกของเขาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง..

        "อื้ม! ถึงพี่ชายจะโกหกข้า..แต่ข้าก็ชอบพี่ชายที่สุดเลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นในทันที...

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------