ตอน 4 เจดีย์ปีศาจ
เสียงพญาัคำรวมะเื..ทั่วแดน์.. พญาัทองปรากฏตัวขึ้น พุ่งออกจากวังเทียนจวิน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือเมฆ
"แย่แล้ว.. วันนี้เป็วันที่ท่านแม่จะพาข้าไปพบท่านอาจารย์ของข้า...เพื่อรับการถ่ายทอดวิชาก่อนจะเดินทางไปหุบเขาโถ่วโตว"
"พญาัคำรามเช่นนี้...เป็สัญญาณว่าท่านแม่กำลังโมโห...รีบตามให้ข้ากลับไป"
"ข้าตั้งใจว่าจะมาพบเ้าเพียงครู่เดียว..ไม่คิดเลยว่าเวลาที่ข้าอยู่กับเ้ามันจะผ่านไปนานเช่นนี้แล้ว..สำหรับข้า...เหมือนเวลาเพิ่งจะผ่านไปแค่ชั่วครู่เท่านั้น"
ป๋ายเหริ่นสือ... พูดว่า.
"ท่านรีบไปเถอะ.. ไม่ต้องห่วงข้า..หวังว่าท่านจะได้อั่วหลัวเหอกลับมาเป็สัตว์ประจำกาย"
ก่อนที่หลุนจิ้งิจะจากไป.. ป๋ายเหริ่นสือถอดสร้ายที่สวมไว้ไปมอบให้จิ้งิ
"นี่คืออะไร..เ้ามอบสิ่งนี้ให้ข้าหมายความว่าอย่างไร"
"ของสิ่งนี้เป็สิ่งที่สำคัญต่อข้ามาก...เปรียบเสมือนเป็หัวใจของข้า "
"เป็ป๋ายเหริ่นสือเป็เทพสังคีตที่ไร้บิดามารดา.. ถือกำเนิดสร้างตนขึ้นจากความสุขของเหล่าทวยเทพทั้งหลาย.. "
"หากหินในสร้อยนี้...เปลี่ยนจากสีแดงกลายเป็สีดำ.. นั่นหมายถึงข้ากำลังมีภัย.. "
"หากท่านเก็บมันไว้ข้างกายตลอดล่ะก็..หินนี้จะจดจำท่าน ยอมให้ท่านเป็นายของมัน"
"ข้าและท่านจะสื่อสารกันได้ผ่านหินนี้...แม้กระทั่งยามที่ท่านมีภัย.. ข้าก็จะรับรู้ได้เช่นกัน"
หลุนจิ้งิยิ้มออกมา พร้อมกับพูดว่า
"ได้ ของดีๆเช่นนี้ข้าจะเก็บมันไว้ให้ดี "
หลุนจิ้งิหายตัวกลับไปที่วังเทียนจวิน...
ค่อยๆเดินเข้าไปในห้องโถงวังเทียนจวิน...
พบแต่ความเงียบวังเวง.. ภายในโถงอบอวลไปด้วยพลังปราณที่เต็มไปด้วยความโมโหร้ายของประมุก์หลุนเสี่ยวเซียน(แม่ของหลุนจิ้งิ)
... เสียงของนางดังขึ้น..
จิ้งิสะดุ้งใ
"จิ้งิ...เ้าเป็ถึงองค์รัชทายาทแห่งแดน์เหตุใดยังให้ความสำคัญกับการเที่ยวเล่นอยู่อีก.."
"ถึงขั้นให้ข้าส่งพญาัทองคำรามบนท้องฟ้า"
"ทั่วแดน์นี้..ต่อให้ลูกข้าไปหลบอยู่ที่เขตแดนใดก็ไม่สามารถหนีพ้นสายตาของข้าไปได้"
ประมุข์ปรากฏกายขึ้นบนแท่นแก้วบัลลังก์เทียนจวิน....
จิ้งิเห็นเช่นนั้นหวาดกลัวแม่มาก...
รีบโค้งคำนับ
"ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้ว... เป็ลูกเองที่ห่วงเล่น..."
"เ้าลืมไปแล้วหรือว่า...หน้าที่ของประมุก์ต้องทำอย่างไรบ้าง"
"งั้นก่อนแม่จะพาข้าไปพบท่านอาจารย์ของเ้า...ข้าจะสั่งสอนเ้าให้รู้ความเสียก่อน"
คำพูดของประมุก์ถือเป็คำเป็คำตาย ชี้ขาด มีอำนาจเหนือฟ้าดิน
เพียงแค่พูดจบ เสี่ยวเซียน(องค์เทียนจวิน) ดีดนิ้วมือ...ร่างของหลุนจิ้งิก็ร่วงลงไปในเจดีย์ผนึกปีศาจ... ด้วยความรุนแรง...
อึก... !!!!อั่ก!!!เสียงร่างเซียนของจิ้งิร่วงกระทบพื้นในเจดีย์ผนึกปีศาจ..
เสียงปีศาจทั้งหมดที่ถูกขังอยู่นานนับพันนับแสนปี..... โห่ร้องเสียงดังก้องกังวานด้วยความตื่นเต้น..
"เฮ้ๆๆๆๆ พวกนายดูนี่สิ มาดูเทพหน้าละอ่อนนี้ ที่มาใหม่"
"ที่นี่เป็เจดีย์ขังปีศาจ...เทพเซียนเช่นเ้าทำอะไรผิดร้ายแรงมา.. ถึงได้ถูกคุมขังที่นี่"
เป็เสียงเหล่าปีศาจที่พยายามพูดคุยกับจิ้งิ...
จี้ิตอบกลับด้วยท่าทีที่โอหัง
"ข้ามิได้ถูกคุมขังพวกเ้าเข้าใจผิดแล้ว....ข้าเป็ถึงโอรสแห่ง์ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุข์"
เหล่าปีศาจทุกตนพร้อมใจกันหัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฮ่าๆ เื่ที่เ้าว่ามานี้ช่างน่าขันนัก โอรสแห่ง์แห่งใด ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุข์แห่งใด... จะปรากฏกายที่นี่"
จิ้งิเริ่มโมโหที่ถูกเหยียดหยาม.....
"คำพูดของพวกเ้าขัดหูข้านัก"
จิ้งิเสกฉินคู่กายออกมาร่ายพลังถล่มห้องขังของเหล่าปีศาจ....
"อะ อะ อ่าาานี่ทำไมพลังเพลงฉินของข้าทำอะไรพวกเ้าที่อยู่ในห้องขังไม่ได้เลยล่ะ "
"ในที่เจดีย์คุมขังปีศาจแห่งนี้ ผู้ที่มีอำนาจจะลงทัณฑ์ได้...มีเพียงเทพผู้ตัดสิน กับท่านเทียนจวิน และ ท่านมหาเทพต้วนหลุนเท่านั้น"
จิ้งิไม่เชื่อยิ่งพยายามละเลงพลังเพลงฉินรัวใส่ที่คุมขังของเหล่าปีศาจด้วยความบ้าคลั่ง
ปีศาจเริ่มมองหน้ากัน ด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย ง่วงหาวเหงานอน
"เอาล่ะ เ้าหนุ่มนี่น่าเบื่อชะมัดข้าเตือนแล้วก็ไม่เชื่อข้า งั้นข้านอนล่ะนะปล่อยให้เ้าเหนื่อยเปล่าจนหมดพลังอ่อนแรงไปเองก็แล้วกัน"
"หุบปากของเ้าไปเถอะ เ้าปีศาจ"
"เ้าช่างเหมือนข้าตอนที่เป็ปีศาจหนุ่มจริงๆช่างฮึกเหิมไม่หยุดหย่อน"
"เสียทีที่เ้ามีรูปโฉมที่งดงาม.... เสียอย่างเดียวแค่เ้าโง่ไปหน่อยนะเ้าหนุ่มน้อย"
ไม่นานจิ้งิก็อ่อนแรงลงและยอมแพ้ไปเองในที่สุด....
เพื่อฟื้นฟูพลังเวทย์ จิ้งิต้องรีบเข้าฌานสมาธิ..... เมื่อจิ้งิฟื้นคืนญาณสมาธิได้แล้ว...
เทียนจวินที่คอยเฝ้ามองดูหลุนจิ้งิจากเบื้องบน ก็ได้ปล่อยปีศาจกระทิงออกมา
*ปีศาจกระทิงถือว่าเป็ปีศาจที่ดุร้ายที่สุดในเจดีย์คุมขังปีศาจแห่งนี้....
ความผิดของปีศาจกระทิงคือ ลงไปสร้างความวุ่นวายที่โลกมนุษย์ทำให้มนุษย์ล้มตายหลายร้อยคน ยุคนั้นโลกมนุษย์วุ่นวายมาก....เื่แดงถึงหูของมหาเทพต้วนหลุน ต้องลงไปจับปีศาจกระทิงมาคุมขังด้วยตนเอง
กึกๆๆๆ.... เสียงห้องขังของปีศาจกระทิงค่อยๆแง้มออก...ปีศาจกระทิงเห็นประตูแง้มออกเกิดความคลั่งออกทำลายกำแพงเจดีย์เพื่อออกไปยังโลกภายนอก...
จิ้งิที่นั่งญาณอยู่.... เห็นเช่นนั้นรีบเข้าไปขัดขวางปีศาจกระทิงที่อาละวาดอยู่...
ปีศาจกระทิงโมโหมาก ที่จิ้งิเข้ามาขวางตนไว้
"ปีศาจกระทิงเ้าอย่าหวังว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ หากข้าจิ้งิยังอยู่ในนนี้นับว่าเป็ผู้ดูแลที่นี่ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าออกไปสร้างความวุ่นวายข้างนอกได้อีก"
"เทพน้อยเช่นเ้าถ้าข้าเดาไม่ผิดอายุของเ้าคงอยู่ราวๆสองแสนปี....เทพอายุน้อยเช่นเ้ายังไม่เคยผ่านโลกมามากเช่นข้า จะไปเข้าใจได้อย่างไร"
"ข้ารอคอยวันนี้มานานมาก วันที่ข้าจะได้เป็อิสระวันที่ข้าจะได้ออกไปจากที่นี่"
"ข้าช่วยให้เ้าออกไปจากที่นี่ได้.... หากเ้ายอมเชื่อฟังข้ากลายเป็ปีศาจที่ทำสัญญาเืกับข้า เช่นนั้นข้าจะควบคุมเ้าไม่ให้เ้าไปก่อเื่วุ่นวายบนโลกภายนอก"
"ฮ่าๆ เ้ากลาวดูถูกข้ามากเกินไปแล้วเ้าเทพน้อยข้าปีศาจกระทิงผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เคยตกอยู่ใต้คำสั่งผู้ใด"
"ปีศาจกระทิง อายุ 5 แสนปีเช่นข้างั้นหรือ จะเชื่อฟังเทพที่อายุ 2 แสนปีเช่นเ้า"
"ฟังดูน่าขัน เ้าเลิกพูดจาเพ้อเจ้อเถอะ"
"อย่ามัวพูดให้มากความเ้ารีบเข้ามาต่อสู้กับข้าให้จบๆไปเถอะเทพน้อย...จะได้ไม่มีผู้ใดกล้ามาขวางข้าอีก"
จิ้งิพยายามที่จะไม่ประมือกับปีศาจกระทิง...แต่ปีศาจกระทิงด้วยความใจร้อน รีบลงมือ แปลงร่างกลายเป็กระทิงดำร่างใหญ่ เข้าพุ่งตรงมาหาจิ้งิ หวังชนให้กระเด็นจนร่างแหลกเป็เสี่ยงๆ
915K
![รักครั้งนี้หม่อนฉันมอบให้พระองค์ [ อ่านฟรี ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719384942_62617069.webp)
