“แท็กซี่”
ปากส่งเสียงในขณะที่มือเรียวยาวภายใต้แขนเสื้อผ้านิ่มลวดลายสวยที่ถูกพับทบเป็แผ่นหนากว้างประมาณสองนิ้วตรงเหนือข้อศอกสะบัดโบกขึ้นลงเรียกรถโดยสารซึ่งวิ่งอยู่คันหนึ่งเลี้ยวปราดเข้ามาจอดเทียบข้างฟุตบาท
กระจกฝั่งประตูคนนั่งคู่คนขับเลื่อนลง ชายวัยใกล้กลางคนอายุประมาณสี่สิบปลายผมสั้นมีสีขาวแซมยืดคอเอียงหน้าะโถาม
“จะไปไหนครับคุณ”
“ไป... ค่ะ”
คนขับนิ่งเงียบราวใช้ความคิด มองไปข้างหน้าที่มีรถน้อยคันวิ่งสวนในความมืด
คนเรียกรถกัดริมฝีปากขนตากระพริบเล็กน้อยแบบหวั่นใจ รถเริ่มน้อย หากไม่ได้ขึ้นรถเกรงว่าจะดึกไปมากกว่านี้เห็นโชเฟอร์นั่งเงียบ ตัดสินใจถามไปอีกครั้งว่า
“ไป...ไหมคะ”
คนขับเหลือบตาขึ้นมองสาวน้อยที่ยืนโน้มตัวลงมาข้างตัวรถ เอวคอดเห็นผิวเนื้อเนียนผ่องโผล่รำไรใต้เสื้อยามเมื่อสาบเสื้อปริออกขณะก้มหน้าลง
พาให้มองเลยไปยังอกสองก้อนใหญ่อันน่าสนใจที่ซ่อนเร้นเป็เงารางอยู่เหนือขึ้นไป่บนของลำตัว
แววตาหื่นปรากฏขึ้นโดยที่สาวน้อยไม่ทันเห็น เพราะได้ยินเสียงตอบรับว่า
“ครับ”
ซึ่งทำให้เ้าหล่อนคลายกังวลและไม่เฉลียวใจเลยว่าความชั่วร้ายได้ก่อตัวขึ้นในใจคนขับแล้ว จึงเปิดประตูหลังย่อลงก้มหัวสอดตัวเข้าไปนั่งด้านใน แล้วเขยิบตัวไปนั่งด้านหลังคนขับ
ขณะล้อทั้งสี่หมุนรอบตัวด้วยความเร็วพาตัวรถพุ่งทะยานตามลำแสงของไฟหน้ารถที่ส่องตัดความมืดเบื้องหน้าและหญิงสาวมัวเพลินมองแสงสีวูบไหลข้างทาง
คนขับเหมือนจงใจลอบมองผู้โดยสารสาวสวยหลายครั้งเมื่อมีโอกาสบางทีเห็นหลับตา คงง่วงไม่ก็เพลีย ดีจริงหลับยาวไปเลยได้ยิ่งดี พอถึงที่สำหรับ “เชือด” ที่เคยใช้เป็ประจำ จะได้ออกแรงไม่มาก หึหึหึมันหัวเราะในลำคอย่ามใจ
แต่แล้วหม่อมหลวงปรียาวดีหรือปิ่นก็เริ่มผิดสังเกตเมื่อบังเอิญสบตากับคนขับจากกระจกหน้ารถตอนลืมตาขึ้นจากการหลับเพราะอยากพักสายตาด้วยความเพลียแค่ชั่วครู่แล้วเห็นประกายแปลกๆ ฉาบฉายในแววตาคู่นั้น
รถวิ่งฉิวไปได้สักพักพอถึงทางแยกที่จะต้องตรงไปยังบ้านหล่อนคนขับกลับเลี้ยวซ้ายไปอีกทางปิ่นรีบเอ่ยปากซักอย่างสงสัย
“ไปไหนคะ นี่ไม่ใช่ทางที่บอกไว้นี่ค่ะ”
“อ๋อ ทางลัดนะครับ เลี้ยวตรงนี้ไปนิดเลยไปอีกหน่อยก็ถึงแล้วครับ”
คนขับอธิบายฟังไม่ขึ้นเนื่องจากหล่อนรู้จักเส้นทางกลับบ้านดี
วันนี้ที่ต้องใช้แท็กซี่ก็เพราะว่ากว่างานเลี้ยงจะเลิกคือเกือบห้าทุ่มซึ่งผิดคาด แล้วหล่อนก็ไม่อยากใช้รถที่บ้านแม้จะมีหลายคันคิดว่ากลับเองสะดวกกว่า
“น่าจะไม่ใช่ทางลัดนะคะลุง”
หญิงสาวแย้งเสียงเข้ม
คนเ้าเล่ห์ขยับปากหลุดเสียง “จึ๊” หงุดหงิดกับสรรพนามลุงที่เธอเรียกเขา