“เมื่อสิบนาฬิกาที่ผ่านมาได้มีการก่อความไม่สงบ โดยกลุ่มต่อต้านเกิดขึ้น...”เสียงข่าวในโทรทัศน์ทำให้เมย์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่หันมาดู
“โดยกลุ่มนี้ได้เริ่มมีการก่อเหตุในลักษณะที่รุนแรงขึ้นกว่าครั้งก่อนๆที่ผ่านมาโดยเริ่มมีการลักพาตัว และบ้างก็ถูกทำร้ายร่างกาย”
“โหกลุ่มนี้นี่นานวันเริ่มรุนแรงขึ้นแฮะ”เธอคิดในขณะเดียวกันกับที่เดม่อนเดินลงมาจากชั้นสอง
“ทำอะไรอยู่น่ะ?”เขาถาม
“นายมาดูนี่สิ” เธอเรียกเขาก่อนที่เดม่อนจะเดินมานั่งที่โซฟาหน้าทีวี
“ล่าสุดนี้ได้มีประกาศคนหายเธอชื่อว่าเจสสิก้า เคจ...”
หลังจากที่ผู้ประกาศข่าวพูดออกมาเมย์กับเดม่อนก็ถึงกับอึ้งไปชั่วระยะหนึ่ง
“เจส!”เธอพูดพลางหันมามองหน้าเดม่อนก่อนที่จะหันไปฟังข่าวต่อ
“ตอนนี้ยังไม่มีใครพบเบาะแสของเธอและได้แต่ตั้งสมมุติฐานว่าเธอน่าจะถูกลักพาตัวไปโดยกลุ่มต่อต้าน เราได้สอบถามพ่อแม่ของเธอพบว่า เธอมีเพื่อนสนิทเป็ุ์และนั่นก็อาจจะเป็เหตุผลที่ทำให้เธอถูกลักพาตัวไป”
“ฉันหรอ?” เดม่อนถาม “ฉันเป็สาเหตุหรอ?”
“ก็น่าจะประมาณนั้นแหละ” เมย์ตอบ
“นี่มันชักจะมากเกินไปแล้วนะเนี่ย”เขาพูด “พวกเราก็ไม่เคยไปทำร้ายมนุษย์เลยนะทำไมพวกเขาต้องทำกับพวกเราอย่างนี้ด้วยล่ะ”
เมย์ค่อยๆเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆเดม่อน
“อย่าคิดมากไปเลยการที่นายมานี่ถือว่าเป็เื่ดีมากเลยนะรู้มั้ย” เมย์พูดปลอบ
“ยังไงล่ะ? ั้แ่พวกเราเข้ามาในโลกนี้พวกเธอก็กลับทำเป็เกลีดเรา ดูถูกเรา อย่างนี้มันดีตรงไหนกันล่ะ”
“มันก็เป็แค่บางคนเท่านั้นแหละ”เมย์ค่อยๆจับมือของเดม่อน “แต่ฉันไม่มีวันเป็อย่างนั้นแน่นอน ฉันสัญญา”
“สัญญานะ” เดม่อนพูดพลางจ้องตาเธอ
“ฉันสิสัญญา...ฉันสัญญา”เธอกระซิบพูดเบาๆพลางจ้องตาของเขา....
“เอี๊ยด...กลับมาแล้ว”เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับมีเสียงใสๆของลิซดังขึ้นมา“ว้าว อยู่กันพร้อมหน้าเลยแฮะ”
เธอเดินมาวางกระเป๋าที่โต๊ะก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องครัว
“เดี๋ยวฉันไปทำงานต่อแล้วกัน”เมย์พูดก่อนที่จะเดินกลับไปที่โน๊ตบุ๊คของเธอแล้วเริ่มทำงานต่อส่วนเดม่อนก็เดินเข้าไปหาของกินมานั่งกินบนโซฟา
“เดม่อน” ลิซเรียกพร้อมกับเดินมาหาเขาในขณะที่เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟา
“หืม? มีอะไรหรอ?” เขาถามพลางวางชามข้าวโพดคั่วในมือ
“หนูซื้อนี่มาฝาก”เธอพูดอย่างตื่นเต้นก่อนที่จะหยิบที่คาดผมรูปหูสุนัขออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้วยื่นให้กับเดม่อน “เป็ยังไงล่ะ ชอบไหมเอ่ย..”
เดม่อนนิ่งไปสักพักหนึ่งเมย์ที่นั่งอยู่ข้างๆยิ้มกรุ้มกริ่ม “ลองใส่ดูสิ เธออุตส่าห์ซื้อมาให้เลยนะ”เมย์พูดแซว
เดม่อนค่อยๆหยิบที่คาดผมมาจากลิซ“นี่เธอซื้อมาเองหรอ?”
“ใช่ ลองใส่ดูสิ” เธอพูดเดม่อนก็ค่อยๆคาดที่คาดผมไว้บนหัวของเขา ซึ่งนั่นมันดูน่าตลกมากเพราะว่าเขามีหูที่เป็สุนัขอยู่แล้ว
“ว้าว...น่ารักจังเลยแฮะ” ลิซบอก
“เอาล่ะ...พี่ใส่แล้วนะ”เดม่อนพูดก่อนที่จะถอดที่คาดผมออก “ลองเอาไปให้พี่เมย์ใส่บ้างสิ”
“ความคิดดีนี่”เธอพูดก่อนที่จะหยิบที่คาดผมจากมือของเดม่อน แล้วเอาไปสวมบนหัวของเมย์“ว้าว...พี่ดูดีมากเลยอ่ะ”
“เออ...หรอ?”เธอถามพลางมองตัวเองในมือถือ
“เดม่อน คุณว่าไงล่ะ?”ลิซถาม
“ก็...เออ.....” เดม่อนพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า
โห...เมย์...ทำไมเธอถึงดูดีขนาดนี้ล่ะ?
เขาคิด พลางจ้องเธอ หน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
“เดม่อน...สวัสดี...ยังอยู่ไหมเนี่ย”เมย์พูดพลางโบกมือไปมาหน้าเดม่อนเพื่อดึงสติเขา “เดม่อน...นายยังยินฉันอยู่หรือเปล่า?”
“หืม?” เดม่อนดึงสติของเขากลับมา “มีอะไรหรอ?”
“ฉันดูเป็ยังไงบ้าง” เธอถาม
“อ๋อ...เออ...ก็ดูดีนะ”เขาตอบ
“จริงนะ”
“จริงสิ”
“โอเค ฉันว่าแล้วเชียว”เธอพูดก่อนที่จะถอดหูสุนัขออกแล้วยื่นให้ลิซ “ขอบใจจ่ะลิซ”
“หนูคิดแล้วว่าพวกพี่ต้องชอบ” เธอพูดก่อนที่จะเก็บหูสุนัขเข้ากระเป๋าแล้วเดินขึ้นไปบนห้องของเธอด้วยความตื่นเต้น
“เป็ยังไงล่ะ น้องสาวฉัน” เธอพูด
“ก็...อย่างที่ฉันบอกเธอก็เหมือนน้องสาวฉันนั่นแหละ”
“ว่าแต่...เดม่อน”
“หืม?”
“นายต้องเรียนให้ได้เท่าไหร่หรอนายถึงมาแลกเปลี่ยนที่โลกนี้ได้”
“ก็...มันต้องเรียนให้ดีด้วยแหละแล้วก็ต้องมีการสอบแข่งขันกันอีก”
“แล้ว...นายสอบได้หรอ?”
“ก็น่าจะประมาณนั้นแหละ”
“ว้าว นายนี่เก่งจังเลยแฮะ”
“แหม...ก็มันแน่อยู่แล้ว”
“อี๋...นายนี่มัน....”เธอพูดพลางเบือนหน้าหนี
“อื้อ....เอาล่ะ...ใกล้เวลานอนแล้วล่ะ”เขาพูดพลางบิดี้เี “เธอจะขึ้นไปนอนไหมล่ะ?”
“อืม...ก็ว่างั้นแหละ”เธอตอบก่อนที่จะเก็บโน้ตบุ๊กของเธอ “แล้วนายล่ะ?”
“อ๋อ ฉันนอนดึกน่ะฉันขอดูทีวีอยู่นี่ดีกว่า”เขาพูดก่อนที่จะหยิบชามข้าวโพดคั่วขึ้นมาวางบนตักของเขา
“งานของนายเสร็จแล้วหรอ?”
“เสร็จแล้วน่ะสิ”
“งานของฉันก็เสร็จแล้วเหมือนกัน” เธอพูด ก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งข้างๆเดม่อน“งั้น...ฉันดูทีวีกับนายด้วยก็แล้วกัน”
“เออ....ก็ได้” เขาพูดพลางกดเลื่อนช่องทีวีไปเรื่อยๆจนมาหยุดที่ช่องที่ฉายภาพยนตร์
ท่ามกลางความมืดมิดของกลางคืนภายในซอกตึกในเมืองใหญ่ มีเพียงไฟจากหลอดไฟเพียงดวงเดียวที่อยู่บริเวณนั้น
“นี่นายจะทำอะไรฉันน่ะ!ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้นมาในขณะที่เขากำลังถูกชายปริศนาอีกสองคนกำลังลากเขาเข้าไปที่ซอกตึกนั่นก่อนที่จะปล่อยเขาลง
“พวกแกเป็ใครกัน!ทำไมถึงพาฉันมาทีนี่! พวกแก้าอะไร!”ชายผู้นั้นถาม “ตอบฉันสิ!”
หนึ่งในชายสองคนนั้นควักปืนออกมาก่อนที่จะจ่อไปที่หัวของชายผู้นั้น“เงียบๆซะ! ไม่งั้นฉันจะทำให้นายเงียบเอง!”
“นี่! ถอยออกมาเลยนะ!ฉันไม่ได้สั่งให้นายทำอย่างนั้น!” จู่ๆก็มีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นมาก่อนที่จะปรากฏภาพของหญิงสาวในชุดคลุมปิดในหน้าสีดำเดินมา ชายปริศนาทั้งสองค่อยๆถอยห่างออกมาจากชายผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น
“นี่เธอเป็ใคร!”ชายผู้นั้นถาม แต่หญิงในชุดดำไม่ตอบ ก่อนที่เธอจะค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ
“นายไม่จำเป็ที่จะต้องมารู้จักฉันหรอก”หญิงชุดดำพูด “ว่าแต่นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
“ช่วยอะไร?”
หญิงชุดดำค่อยๆหยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ แล้วยื่นให้ชายผู้นั้นดู มันเป็ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเดินอยู่กับมนุษย์หมาป่า
“นายรู้จักพวกเขาไหม?”หญิงชุดดำถาม
“อ๋อ...พวกนี้หรอเขาอยู่บ้านที่ถัดจากบ้านของฉันไปแค่ไม่กี่หลังเองน่ะ” ชายผู้นั้นตอบ
“อืม...อย่างนี้นี่เอง” หญิงชุดดำพูดก่อนที่จะเก็บรูปนั้นเข้ากระเป๋าของเธอไปและจากนั้น “ฉั่วะ!”มีดสีดำคมกริบถูกปักเข้าไปที่คอของชายผู้นั้นก่อนที่จะถูกหญิงชุดดำชักออกมา เืสีแดงฉานไหลออกมาจากรอยแผลที่คอเป็จำนวนมาก
“แค่กๆ...ทำไม....แค่กๆ”ชายผู้นั้นสำลักเืออกมา
“นายไม่จำเป็ต้องรู้หรอก” หญิงชุดดำพูด“อีกไม่นานนายก็จะได้เป็อิสระ”
“แก....”ชายผู้นั้นค่อยๆล้มลงนอนกองกับพื้นเนื่องจากเสียเืมากและค่อยๆหมดสติไปอย่างช้าๆ.....
End
Chapter 5
129K
![เมียบำเรอเจ้าหัวใจ NC20+ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741842907_59913331.webp)
![สองคืนลับกับท่านประธาน [pwp ตอนเดียวจบ มี ebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754931670_57134989.webp)
