“ลาก่อน เหล่านักเรียนแห่ง ARPD… ฉันจะจดจำความกล้าหาญของพวกเธอไว้” เธอชูนิ้วสำหรับการโจมตีครั้งต่อไป “รวมถึง… ความโง่เขลาของพวกเธอด้วย”
ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว เทียร์ดีดนิ้วอีกครั้ง
เป๊าะ!
คลื่นอากาศที่อัดแน่นขยายตัวจากการดีดนิ้วของเธอเป่าวัตถุที่ขวางอยู่จนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง และกำลังจะพุ่งเข้าปะทะใส่กลุ่มนักเรียนที่เหลือรอดอยู่อย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาจะหลบพ้น
โครม!
แผละ…
เืสาดกระเซ็นเปื้อนไปทั่ว ไม่มีเสียงของความเ็ปหรือเศร้าโศก เพราะการโจมตีเข้าถึงเป้าหมายอย่างจัง ทว่าโดนแค่เพียงคนเดียว
คนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนักเรียน
“ล… เลเวียร์?”
ในสภาพที่เือาบทั่วร่าง เขาหยุดยั้งการโจมตีพิฆาตของเทียร์ไว้ได้ทั้งหมด เส้นเืฝอยตรงิัของเขาแตกเป็จ้ำสีเขียวทั่วตัว เืไหลออกทางรูขุมขน ปาก จมูก หูและเบ้าตา คลื่นสีดำที่โอบตัวของเขาค่อยๆ จางหายไป ผมที่ย้อมเป็สีดำสนิทเริ่มกลับสู่สีเทาเดิมของมัน เกร็ดที่แขนซ้ายเริ่มร่วงกราวราวกับหินที่แตกระแหง ลมหายใจของเขากระเส่าลง
“น…” เขากระซิบบอกเพื่อนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด “หนี… ไป…สิ”
หลายคนได้ยินอย่างชัดเจน พวกเขาออกวิ่งนำอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้คนที่เหลือวิ่งตามไปติดๆ แต่ยังเหลืออยู่อีกคนที่ ไม่ออกไปไหน คนนั้นคือ เนปจูน ที่ยืนประคองเลเวียร์เอาไว้
“ไปสิเนป…” เลเวียร์กัดฟันแน่น ปัดมือที่พยุงเขาออกไป เขาดันลมจากช่องปอดผ่านกล่องเสียงเพื่อบอกเพื่อนคนเดียวที่เหลืออยู่ “ฉันไม่เป็ไรหรอก… นายไปเถอะ”
“อย่ามาพูดบ้า ๆ น่า…” เนปจูนเสียงสั่น “นายกำลังจะตายที่นี่นะ… ถ้าฉันปล่อยให้นายตายคนเดียวที่นี่… แล้วฉัน… จะเป็เพื่อนแบบไหนกัน…?”
“เป็เพื่อน…ที่รอดชีวิตไงล่ะ…” เลเวียร์ตอบ “การตายของฉันจะไม่สูญเปล่า… เนป ถ้านาย…”
“ใช้ชีวิตของนายเพื่อปกป้องคนอีกพันคนในอนาคต…”
“ต… แต่ว่า…!?”
เทียร์ชูมือขวาขึ้นอีกครั้ง เป็สัญญาณของการโจมตีอีกระรอกที่กำลังใกล้เข้ามา
“ไป!!!”
เสียงตะคอกของเลเวียร์ทำให้ขาของเนปจูนตื่นตัว เขาหันหลังและออกวิ่งไปไกลลับตา
นั่นแหละ… หนีไปซะ… เนปจูน
“สุดท้าย… เธอก็ยังยืนหยัดที่จะปกป้องคนที่ไม่แยแสเธออยู่ดี” เทียร์เย้ยหยัน “เธอมาได้แค่นี้ล่ะ…”
ดีแล้วล่ะ… เป็อย่างนี้แหละ… ดีที่สุดแล้ว เลเวียร์หมดแรงจะคงสติไว้ต่อ เขาหลับตาลง เตรียมใจรับการโจมตีที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ตรงหน้า
ฉึบ…
ชายกางเกงของเขากระตุก ทำให้เขาลืมตาขึ้น แล้วต้องใเพราะยังเหลืออีกคนหนึ่งที่อยู่ข้างเขา
วีโอเลต!?
สาวน้อยน้ำตาไหลนองหน้า นิ้วมือที่เล็กและแสนบอบบางของเธอมีเืไหลซึมผ่านร่องเล็บจากการที่เธอใช้มันจิกพื้นดิน ตะเกียกตะกายมาหาเขาอย่างดันทุรังเพราะแขนและขาของเธอหักจนหมดสภาพการใช้งาน เลเวียร์สะอึกเพราะไม่อาจยอมรับกับสภาพอันบอบช้ำของเธอได้ แต่ทั้ง ๆ ที่ร่างกายสะบักสะบอม แขนและขาหัก เธอกลับมอบรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนให้กับเขา ดวงตาที่ปริ่มนองสบตาเลเวียร์
“ไม่เป็ไรแล้วนะคะ… พี่…” เธอกอดขาของเขาไว้
“หนูอยู่ตรงนี้แล้วนะ”
…
โถ่เว้ย… โถ่เว้ย…
เขารู้สึกเจ็บใจที่สุด เจ็บใจที่เขานั้นอ่อนแอ เพื่อนกว่าครึ่งของสถาบันต้องตายลง โนอาและโรมถูกฆ่า และตอนนี้กระทั่งน้องสาวที่เขาแสนรักและแสนหวงแหนก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ เขาไม่เหลือแรงจะพูดอีก เลเวียร์ไม่้าให้เธอมาตายกับเขาตรงนี้ แต่ไม่ทันเสียแล้ว ยมทูตตรงหน้าพวกเขาไม่แม้แต่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ร่ำลากันเป็ครั้งสุดท้าย
เป๊าะ!
ไม่เ็ป ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น เพราะทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว…
โครม!
.
.
.
“ไม่ไหวเลยนะ… สกายเรสเซอร์… เป็พี่ชายประสาอะไรปกป้องน้องสาวตัวเองยังทำไม่ได้”
เทวดาสีขาวกระพือปีกอยู่ด้านหน้าพวกเขา ทำให้เลเวียร์โล่งอก จนเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ออกมา
ในที่สุด… ก็มาถึงแล้วหรอครับ… รุ่นพี่…
เลเวียร์ล้มตึงหมดสติไป
“หึ… วันนี้ฉันจะยอมให้แกอู้หน่อยก็แล้วกัน... เพราะคลอเดีย วาคีเรียผู้นี้… จะสานต่อที่เหลือเอง” เธอหันไปหาศัตรูที่ยืนอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านของอาคาร
“หลบไปซะ… ไวท์โกล้บ…ฉันไม่มีธุระอะไรกับเธอ”
“หรอ… แต่ฉันมีธุระกับแกนะ” คลอเดียชายตามองซากศพนักเรียนที่เธออุตส่าห์ฝึกฝนมากับมือตลอดหกเดือนอย่างโกรธแค้น
“หึ… งั้นก็ไม่มีทางเลือกสินะ…”
เทียร์ชูมือขึ้น
ชิ้ง!
ดาบเอสต๊อกสีม่วงเรืองแสงระเรื่อพุ่งปักพื้นคั่นกลางระหว่างทั้งคู่
“เทียร์… ดีปฟอลงั้นหรอ… ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะเนี่ย” แกเร็ตพูดลอย ๆ ขณะเดินเข้ามาสมทบคลอเดียอย่างเชื่องช้า “อะไรดลใจให้รองหัวหน้าของเนตรสีชาดถึงกับมาลงไม้ลงมือด้วยตัวเองรึนี่?”
เทียร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอพลางแผ่รังสีเวทมนตร์อันหนักอึ้งออกมา ิญญาสีขาวขนาดั์เริ่มก่อตัวด้านหลัง
“กำลังเสริม ARPD กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า รวมถึงดวงตะวัน [The Sun] ด้วย … เธอคงไม่คิดสู้พวกเราทุกคนด้วยตัวคนเดียวใช่ไหม? แต่ถ้ายังยืนยันจะสู้ล่ะก็…” แกเร็ตเอื้อมมือคว้าดาบเรืองแสงสีม่วงที่ปักอยู่ชี้ไปที่เทียร์ “‘ดาวตก [The Fallen Star]’ แห่ง ARPD คนนี้จะเป็คู่เต้นให้ก่อนเอง”
เทียร์หยุดชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของแกเร็ต เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะริบมือตัวเองกลับเข้าเสื้อคลุมสีขาว จ้องมองศัตรูสองคนตรงหน้า
“เนตรสีชาดจะมารับเขาไปสักวัน… เตรียมตัวไว้ให้ดีก็แล้วกัน…”
ฟู่ว…
เทียร์หายไปจากวิสัยทัศน์ของทุกคน
“เห้อ… โชคดีนะที่ยัยนั่นเชื่อเื่โกหกของนายน่ะ แกเร็ต” คลอเดียถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะปิดพลังของแหวนเทวาตนเองออก ทำให้ปีกสีขาวที่หลังเธอสลายไปกลางอากาศ
“อ่า นั่นสินะ…” แกเร็ตเห็นด้วย เพราะถ้าเกิดเธอไม่เชื่อเื่ที่เขากุว่าดวงตะวันกำลังมาล่ะก็ เขาและคลอเดียอาจต้องต่อสู้กับเนสริงเกอร์ระดับรองหัวหน้าของเนตรสีชาดเพียงสองคน และนั่นอาจเป็จุดจบของพวกเขาเลยก็ได้
วูบ… วาบ… วูบ… วาบ
“ทำไมดาบของนายยังเรืองแสงอยู่ล่ะ แกเร็ต?” คลอเดียสงสัย “ดาบดาวหาง [Comet Estoc] ของนายมันเพี้ยนรึไง?”
ดาบดาวหาง เป็ดาบที่หลอมจากริงก้อนปริมาณมหาศาลทำให้มีพลังทำลายล้างสูง ซึ่งเป็หนึ่งในอาวุธล้ำค่าของกองปราบริงเกอร์ ซึ่งใน ARPD มีเพียงไม่กี่คนที่อาวุธจากแร่ริงก้อนบริสุทธิ์ไว้ ซึ่งแกเร็ตได้ดาบเล่มนี้มาตอนที่เขารับตำแหน่งดวงดาราแห่งนภาทั้ง 7 ของ ARPD เมื่อหลายปีก่อน นอกจากนี้ดาบริงก้อนยังเป็ตัวชี้วัดพลังมนตรารอบ ๆ ได้ด้วย หากมีริงเกอร์ที่ทรงพลังที่ไม่คุ้นเคยอยู่ใกล้ ๆ ดาบริงก้อนจะเปล่งแสงระเรื่อตอบสนองต่อพลังเวทมนตร์ของศัตรู ตอนนี้เทียร์น่าจะไปไกลจนเกินรัศมีตรวจจับของดาบแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดาบดาวหางยังคงกระพริบอย่างบ้าคลั่งอยู่
“ฉันไม่รู้เหมือนกัน… มันไม่เคยเป็อย่างนี้มาก่อนแฮะ” เขาลองเขย่าดาบไปมาเพื่อเช็คสภาพของมัน “ไม่น่ามีศัตรูอยู่ใกล้ ๆ แล้วแท้ ๆ …”
คลอเดียละความสนใจจากแกเร็ต แล้วหันมาดูอาการาเ็ของพี่น้องสกายเรสเซอร์ ก่อนจะชะงัก แล้วเรียกเพื่อนที่วุ่นกับดาบตัวเอง “แกเร็ต… ดาบของนายไม่ได้เสียหรอก”
“ทำไมเธอคิดงั้นล่ะ?” เขายังคงตรวจสอบดาบอยู่
“ดูที่นิ้วสกายเรสเซอร์คนพี่สิ…”
แกเร็ตขมวดคิ้วเป็ปม ก่อนจะเดินมาดูตามที่คลอเดียบอก ก่อนจะชะงักไป
“…!?” แกเร็ตถลึงตากว้าง “ไม่จริงน่า… เป็ไปไม่ได้… ั้แ่เมื่อไหร่กัน!?”
“อ่า... นี่เป็ของจริง… พลังเวทมนตร์ที่ฉันััได้นี่คือแหวนมนตราไม่ผิดแน่… นี่เป็แหวนมนตรานิ้วนางข้างซ้าย… แหวนอสูรพิทักษ์” ครูฝึกสาวผมบลอนด์บอกผู้บังคับบัญชา แล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “เราจะทำยังไงกับ… สกายเรสเซอร์คนพี่นี่ดีล่ะ…”
“นั่นสิ… ARPD พอจะรับริงเกอร์ธรรมดาเข้าทำงานได้อยู่หรอก” แกเร็ตเพ่งมองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะคุกเข่าดูที่แหวนนิ้วนางข้างซ้ายของเลเวียร์อย่างวิตกกังวล “แต่กับเนสริงเกอร์…ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเ้าหน้าที่ระดับสูงของ ARPD จะเลี้ยงเขาไว้…”
“หรือดองเขาทั้งเป็ …”
357
