EP8 ชายชุดดำ
ห้องเก็บของเก่าแก่ตั้งอยู่บริเวณปีกตะวันตกของคฤหาสน์ เมื่ออคิราห์ไขกุญแจและผลักประตูไม้หนักอึ้งเข้าไป... กลิ่นอับชื้นและกลิ่นของสมุนไพรแห้งก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของทั้งสองคนทันที
“วู้ว... กลิ่นอับชื้นนี่มัน... พลังงานมืดทั้งนั้น!” อสูรตาสมิงที่มือซ้ายของอคิราห์เริ่มส่งเสียงอย่างตื่นเต้น
“เงียบน่า ไอ้สมิง นายต้องช่วยฉันสแกนหาอาคมป้องกัน!” อคิราห์พูดสั่งพร้อมกับหรี่ตาลง มองผ่านแว่นอาคมที่สวมอยู่
จั๊กจั่นที่ตามหลังมามองเห็นภาพที่น่าขนลุก... แสงสีม่วง ที่เป็ร่องรอยอาคมเปล่งประกายไปทั่วห้อง! มันผูกมัดกับข้าวของเก่าๆ ทุกชิ้น ราวกับข้าวของเ่าั้กำลังจับตามองพวกเขาอยู่
“คุณผู้หญิงคะ... มัน... มันเยอะมาก... อาคมเต็มไปหมดเลยค่ะ!” จั๊กจั่นรายงานเสียงสั่น
อคิราห์เดินนำเข้าไปอย่างระมัดระวัง เธอพบว่าที่มุมห้องนั้นมี 'แท่นบูชา' เล็กๆ ที่ทำจากหินสีดำ แท่นบูชานั้นเต็มไปด้วย ธูปดำ และ เครื่องรางของขลังที่ทำจากซากสัตว์
“อ้วกแตก! ใครมันเซ็ตอัพที่นี่ได้น่าเกลียดขนาดนี้วะเนี่ย!” เ้าสมิงร้องออกมาด้วยความรังเกียจ
“นี่คือ อาคมแห่งความอาฆาต... เป็วิชาที่ใช้ความแค้นเป็เชื้อเพลิง” อคิราห์พึมพำ “คนร้ายไม่ได้้าแค่เงิน... เขา้า ทำลาย ทุกสิ่งในชีวิตของท่านเ้าคุณ”
ทันใดนั้น...
ฟึ่บ!
มี เงาร่าง หนึ่งพุ่งลงมาจาก้าของตู้ไม้สูง!
“ตายซะ! จอมเวทสืบสวน!”
เงาร่างนั้นคือชายหนุ่มในชุดดำ ใบหน้าถูกบดบังด้วยผ้าปิดปากสีดำสนิท มือของเขาถือ มีดพกสั้นอาบยาพิษสีดำ พุ่งเข้าแทงอคิราห์ที่คออย่างรวดเร็ว!
อคิราห์เบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ฉับ! ปลายมีดเฉือนโดนแค่แขนของเธอ!
“เร็วมาก! ไอ้สมิง!” อคิราห์ะโ
“โอ๊ย! เจ็บนะโว้ย! ยัยจอมเวท! แกโดนมีดโกนเหรอเนี่ย!” เ้าสมิงร้องลั่นเมื่อรู้สึกถึงความเ็ปที่แขนของอคิราห์
อคิราห์ไม่สนใจความเ็ป เธอรีบใช้แขนซ้ายที่สวมถุงมือเวท กัน มีดของชายชุดดำเอาไว้!
แคร้ง!
มีดอาบยาพิษปะทะกับถุงมือเวทสีเงิน เสียงโลหะปะทะกันดังลั่น!
“แกเป็ใคร! จอมเวทที่อยู่เื้ัยัยนวล!” อคิราห์ถามเสียงดัง
ชายชุดดำไม่ตอบ เขาถีบตัวออกไป แล้วพุ่งเข้าใส่จั๊กจั่นที่ยืนอยู่ด้านหลังอคิราห์แทน!
“หนีไป! จั๊กจั่น!” อคิราห์ะโ
แต่ไม่ทัน... ชายชุดดำเหวี่ยงมีดเข้าใส่แขนของจั๊กจั่น!
ฉั่ก!
จั๊กจั่นร้องด้วยความเ็ปเมื่อมีดนั้นกรีดแขนเธอจนเืไหล แต่...
ชายชุดดำเบิกตากว้าง... เขาเข้าใจผิดไป มีดของเขากลับไม่ได้โดนผิวของจั๊กจั่น! มีดนั้นถูก 'บางอย่าง' ที่ดูเหมือน เส้นเชือกสีขาวนวล ที่มองไม่เห็นตัดหน้าเอาไว้!
“หึ... เมฆา! แกมันนิสัยเดิมไม่เคยเปลี่ยน! ชอบมาช่วยเพื่อนเก่าแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง!” อคิราห์ยิ้มเย้ยหยันพลางถอดแว่นอาคมของเธอ
อคิราห์หันไปมอง ชายชุดดำ ที่กำลังใกับสิ่งที่เกิดขึ้น โดยไม่ได้ระวังผ้าปิดปากสีดำที่หลุดออกมา
แต่ว่าเขา กลับเป็ผู้ชายที่จั๊กจั่นรู้จักเป็อย่างดี
“...ไม้...! " จั๊กจั่นอุทานออกมา ความรู้สึกหวิวๆเหมือนจะเป็ลมล้มตรงนั้น
คนชุดดำหรือคนที่ชื่อ'ไม้'นี้ ก็คือ คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่หน้าปากซอยนั่นเอง!
“เขา ก็คือ ลูกชายที่นวลพูดถึง 'ไม้' แต่... เขาไม่ใช่จอมเวท เขาเป็แค่คนที่ถูกจูงใจด้วยความแค้น” อคิราห์พูดเสียงเย็น
“จอมเวทที่แท้จริง... อยู่ข้างหลังแก! ยัยจอมเวท!” เ้าสมิงะโด้วยเสียงที่ดังและตื่นตระหนกที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา!
อคิราห์ััได้ถึง แรงกดดันพลังเวทมหาศาล ที่พุ่งมาจากด้านหลังของเธอ! เธอไม่สามารถหันกลับไปได้ทัน...
ตูม!!!
แรงกระแทกจากพลังเวทที่ไม่รู้ที่มาพุ่งเข้าใส่กลางหลังของอคิราห์เต็มแรง! ร่างของเธอถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกกับแท่นบูชาหินดำ!
แคร้ง! ครืน!
แท่นบูชาแตกออกเป็เสี่ยงๆ อาคมป้องกัน ที่แข็งแกร่งที่สุดของอคิราห์ถูกทำลายในทันที!
อคิราห์กระอักเืออกมาเล็กน้อย... เธอฝืนหันไปมอง...
ที่ประตูห้องเก็บของ... มี หญิงชรา คนหนึ่งยืนอยู่... ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มเยาะเย้ย!
“นานแค่ไหนแล้วนะ... ที่ไม่ได้เห็น อสูรตาสมิง ตัวเป็ๆ แบบนี้” เสียงของหญิงชราแหลมและเย็นเยียบ!
“แก... แกคือ... จอมเวทแม่มดแก่ ที่ใช้วิชาอาฆาต! แก้าอะไรจากคฤหาสน์นี้!” อคิราห์กัดฟันถาม
“ฉัน้าสิ่งที่แกมีมานานแล้ว... พลังแห่งการดูดกลืนของอสูรตาสมิง!”
หญิงชราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง... มือของเธอเริ่มเปล่งแสงสีม่วงที่เต็มไปด้วยอาคมแห่งความมุ่งร้าย...
“จบเกมแล้ว! อคิราห์ จอมเวทหัตถ์อสูร!”
(โปรดติดตามในบทต่อไป - The Old Witch)