โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
“เฟยหลงอายุเพียง 5 ปีเท่านั้น ตอนสอนหนังสือเด็กวัยนี้ แค่เริ่มท่องอักษรได้ก็แสนภูมิใจแล้ว” เมื่อได้เห็นเื่ราวที่เกิดขึ้น อดไม่ได้ที่จะน้ำตาซึม
รู้สึกขยะแขยงสิ่งที่เ้าของร่างกระทำ กับสามียังพอทน แต่กับลูกที่ครึ่งนึงนั้นมีเืเนื้อเชื้อไขของตนเอง ไม่มีความรักความเมตตาให้เลยหรือไง สรุปได้ว่าเฟยฮวาคนเก่าช่างเป็คนที่เลวทรามไม่มีที่ติ ไม่ควรเป็แม่หรือภรรยาใครทั้งสิ้นที่ตายตกไปนั้นไม่รู้นรกจะรับไหม
ในยุคปัจจุบันเ้าของร่างอาจมีปัญหาที่การทำงานของสมอง จึงส่งผลให้มีความคิดผิดแปลก เหมือนพวกฆาตรกรต่อเนื่อง ที่ไม่ได้มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ซึ่งข้อมูลพวกนี้ไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีคนเข้าใจ เพราะในยุคนี้การแพทย์ยังไม่ได้รับการพัฒนาเท่ากับยุคปัจจุบัน ยังดีที่พอนางมาอยู่ในร่างนี้กลับไม่ได้มีความคิดแบบนั้น แสดงว่าสิ่งที่เ้าของร่างเคยเป็ไม่ได้ส่งผลถึงนาง
เฟยฮวาทำอาชีพครูปฐมวัย สอนเด็กอนุบาลอายุ 3-6 ปี เพราะเหตุนี้เธอเลยอ่อนไหวกับเฟยหลงเป็พิเศษ จากที่เห็นจากความทรงจำของเ้าของร่าง ส่วนสูงเพียงเท่านั้นคงไม่ต่างจากเด็กที่นางเคยสอนเลย
เมื่อได้ย้อนดูหลากหลายเหตุการณ์ ด้วยจิติญญาของครูอนุบาล ทำให้รู้สึกสงสารเฟยหลงจับใจ คงมีเหตุผลที่ให้นางมาอยู่ที่นี่ เมื่อได้มาแล้วจะทำอย่างไรได้นอกจากต้องยอมรับ ใช้ชีวิตที่เหลือให้มีคุณค่าเหมือนเดิม
เมื่อยอมรับเื่การเกิดใหม่ได้แล้ว ก็ต้องมุ่งความสนใจไปยังเื่อื่น ไหนจะร่างอ้วนนี่อีก ร่างก่อนนางน้ำหนัก 70 กิโลกรัม แต่ร่างนี้ประเมินจากสายตาแล้ว อย่างต่ำก็คงร้อย ยิ่งคิดก็หดหู่ เคยอ่านนิยาย เกิดใหม่เป็โฉมงาม บุตรสาวแม่ทัพ บุตรสาวขุนนาง แต่นางนี่สิ เกิดใหม่แล้วอ้วนกว่าเดิม เฮ้อ…
นิยายโบราณจีนที่นางเคยอ่าน บางเื่ก็มีระบบไว้คอยช่วยเหลือ หรือว่าตัวเรานั้นก็อาจจะได้เหมือนกัน
“คุณระบบ ออกมาช่วยฉันหน่อยค่ะ”
เฟยฮวาร้องเรียกแต่ก็ไม่เป็ผล สรุปเกิดใหม่เป็เพียงหญิงอ้วนพร้อมเลี้ยงเด็กเท่านั้น ยิ่งคิดก็หดหู่
คิดถึงนิยายที่ซื้อไว้แล้วยังไม่ได้อ่าน
คิดถึงร้านอาหารที่เล็งไว้ว่าจะไปกิน
และคิดถึงที่สุด เกมปลูกผักที่เล่นไว้จนได้ค่ารุ่งเรือง สูงถึง 999
จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไงกับโลกที่ไม่เหมือนเดิม
“ทำไม์ช่างไม่ยุติธรรม ฉันก็ทำความดีมาตลอดนะ แม้กระทั่งที่ตายนี่ก็เพราะทำความดี…” เฟยฮวาพูดไปเรื่อยไม่ได้คิดจริงจังอะไร แม้จะเริ่มทำใจยอมรับได้แล้ว ก็ขอให้ได้พูดหน่อยเถิด
“เฮ้ย!” เสียงร้องใดังขึ้น จู่ ๆ ก็มีควันสีรุ้งประหลาด ปรากฎตรงหน้า
ควันสีรุ้งเริ่มคลาย จอภาพขนาดใหญ่ก็แสดงขึ้นตรงหน้านาง เป็ภาพอาณาจักรใหญ่ เต็มไปด้วยต้นไม้ และสิ่งก่อสร้างนานาชนิด
ช่างคุ้นเหมือนเคยเห็นอยู่บ่อยครั้ง
‘อาณาจักรห่าวอู๋ ขอยินดีต้อนรับนายหญิงเฟยฮวา’
“นี่มันเกมปลูกผักที่เคยเล่นไว้!” เฟยฮวาได้แต่จ้องไปที่ผักผลไม้ที่ตนปลูกไว้
‘นายหญิง้า ผักหรือผลไม้ชนิดใด’ หน้าจอขึ้นประโยคคำถาม
นางตกตะลึง เพราะปกติแล้วเกมนี้ไม่ใช่ระบบสั่งด้วยความคิด ต้องใช้มือััออกคำสั่ง หลักการเล่นก็นำของที่มีไปขายให้ระบบ แลกเปลี่ยนเป็ตั๋วเงิน เอาไว้ใช้หมุนเวียนภายในเกม
อาณาจักรห่าวอู๋ เป็เกมที่ผู้เล่นไม่สามารถติดต่อสื่อสารกันได้ ทำได้เพียงตอบโต้กับระบบเท่านั้น ข้อมูลเกี่ยวกับคนอื่นที่รู้มีเพียง รายชื่อค่าความรุ่งเรือง 100 อันดับแรกเท่านั้น และเป็ชื่อที่ย่อ อย่างชื่อเฟยฮวาก็เหลือแสดงแค่คำว่า ‘ฮวา’
ความรุ่งเรืองก็มีั้แ่ 0-1,000 ตัวเลข 1,000 คือค่ารุ่งเรืองสูงสุด จนถึงทุกวันนี้ยังไม่มีใครไปถึงจุดนั้น
นางนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงเกมที่เล่นอยู่เป็ประจำ จนได้สติจึงลองตอบกลับในใจ
‘ข้า้าส้ม’
‘ในคลังผลไม้ มีส้ม 1,000 ผล นายหญิง้าเท่าใด’
‘20 ผล’
แสงประกายรุ้งสว่างขึ้น จากนั้นบนโต๊ะปรากฎตะกร้าใส่ส้มผลโต ลองกวาดสายตาดู
ก็พบว่าในตะกร้านั้นมีส้มอยู่ 20 ผล ตรงตามที่นางขอ!
อดตื่นเต้นไม่ได้
เฟยฮวานึกถึงโรงงานยา จอภาพเคลื่อนจากส่วนผักผลไม้ ไปยังโรงงาน
‘นายหญิง้า ยาวิเศษชนิดใด’
‘ข้า้ายาแก้ปวดสารพัดโรค’
‘ในคลังยา มียาแก้ปวดสารพัดโรค 500 ขวด นายหญิง้าเท่าใด’
‘ข้า้า 3 ขวด’ แล้วขวดแก้วสีชา 3 ขวด ขนาดประมาณนิ้วชี้ก็ปรากฎที่ข้างกายนาง
ตอนนี้เฟยฮวาปวดเนื้อปวดตัวมาก นึกขึ้นได้ว่าในเกมมีโรงงานยาวิเศษ เลยลองเรียกขอ
ไม่มีอะไรจะเสีย ถ้ายังคงเป็แบบนี้คงใช้เวลาพักฟื้นหลายวัน นางอยากไปจัดการเื่ที่ก่อไว้แล้ว เลยจำเป็ต้องลองดู
เมื่อเปิดขวดยา พบว่ายาไม่มีกลิ่น ลองจิบไปหนึ่งอึก เพราะนางยังมีความระแวง ปรากฎว่าไม่มีรสชาติ เหมือนกินน้ำเย็นให้ความรู้สึกสดชื่น
ความเจ็บค่อย ๆ ลดลง เมื่อเห็นว่าไม่เป็อันตราย เฟยฮวาจึงกินยาจนหมดขวด
“หายปวดแล้ว สมชื่อยาแก้ปวดสารพัดโรค” นางค่อยๆ ลูบไปที่ตัวก็ไม่พบความเจ็บ แขนขาที่ปวดเมื่อยกับการล้มก็บรรเทา จนนางสามารถเดินได้อย่างสะดวกส่วนหัวที่บวมจากการกระแทกพื้นแม้จะไม่ยุบ แต่ก็ไร้ซึ่งความเจ็บ อย่างว่านี่ยาแก้ปวดไม่ใช่ยาลดบวม ซึ่งยาวิเศษลดบวมก็มีเช่นกัน เฟยฮวาเกือบเรียกขอ แต่เมื่อคิดอีกทีอาจใช้ประโยชน์จากการเจ็บป่วยครั้งนี้ได้ เพราะฉะนั้นจึงเก็บลูกมะนาวที่หัวไว้ก่อน
‘แบบนี้ก็ไม่ต่างกับเกิดใหม่แบบาา’
จะไม่ให้เป็าาได้อย่างไร เกมนี้ถึงจะเรียกกันติดปากว่าเกมปลูกผัก แต่แท้จริงแล้วคล้ายอาณาจักรใหญ่ที่มีครบทุกอย่าง พืชไม่ใช่ว่าเป็พันชนิด สัตว์อีกไม่รู้กี่ประเภท เหมืองทอง เหมืองอัญมณี โรงงานแปรรูปของ ทั้งแปรรูปอาหารยารักษาโรค เครื่องนุ่งห่ม และอีกมากมาย ให้ไล่หนึ่งวันคงพูดไม่จบ เอาเป็ว่าแม้กระทั่งโรงงานผลิตซูชิก็มี…
ทรัพยากรไม่มีวันหมด เช่น เมื่อปลูกฝ้ายเพื่อเอาไปแปรรูปที่โรงงานผ้า ทุกครั้งที่เก็บเกี่ยวฝ้ายก็จะมีเมล็ดให้ไปปลูกซ้ำเสมอ
ค่ารุ่งเรืองในเกมเธอก็สูงถึง 999 ทั้งโลกมีเพียง 3 คนเท่านั้น ที่ไต่ไปถึงค่าความรุ่งเรืองนี้ได้ เฟยฮวาเล่นเกมนี้มาเป็สิบปี เก็บเงินค่าขนมั้แ่สมัยเรียน เจียดไปเติมเงินสุ่มของหายาก พ่อแม่ก็ไม่ได้ห้ามเพราะนางเล่นเป็เวลา ไม่ได้เติมเกมแล้วเดือดร้อนมาขอเงินเพิ่ม อีกทั้งก็ไม่ได้เสียการเรียน จึงเข้าใจและให้อิสระ
อาณาจักรห่าวอู๋ ใช้เงินอย่างเดียวก็ไประดับสูงไม่ได้ ต้องอาศัยดวงด้วย หลายคนที่เติมเงินเยอะไปมาก แต่ก็ไม่ได้อย่างที่คาดหวัง ก็ท้อจนเลิกเล่น
บางคนเล่นเกมเพื่อหาเพื่อน หาสังคมใหม่ พอเป็เกมที่คุยกันไม่ได้ ก็เบื่อจนเลิกเล่นไปก็มาก อย่างเพื่อนของเฟยฮวา่แรกก็เล่นตามกันหมด ผ่านไปไม่นานก็เหลือนางคนเดียว แม้จำนวนคนเล่นลดลงไปมาก แต่เกมก็ไม่เคยหยุดพัฒนา สร้างสิ่งใหม่ให้เสมอ อย่างพืชชนิดใหม่มีมาให้ปลูกตลอด ถูกใจเฟยฮวาที่สุด
แม้เฟยฮวาที่มีค่ารุ่งเรืองสูง แต่หลายพื้นที่ในอาณาจักร ก็ยังไม่ได้ไปสำรวจจนครบ อย่างถ้ำลึก 120 ชั้น ต่อสู้กับปีศาจ หาของระดับเทพ นางขอยอมแพ้ ไปถึงเพียงชั้นที่ 20 เป็สายปลูกผักไม่ถนัดแทงใคร ถ้าปลูกผักล้านต้นเพื่อรับบ่อน้ำวิเศษอันนี้นางสู้ตาย
เฟยฮวาถือว่าเกมนี้เป็ส่วนหนึ่งในชีวิตนางไปแล้ว มีส่วนช่วยให้ผ่านเื่ราวที่แสนเศร้าในชีวิตมาได้ เหงาก็เข้าเกมไปปลูกผัก ช่วยได้มากเลยทีเดียว พอเรียนจบทำงานก็ยิ่งเติมเงินเพิ่มขึ้น เพื่อสนับสนุนคนสร้างเกม
นางถือว่าเป็ผู้เล่นสายสบาย เล่นแบบเพลิน ๆ ปลูกผัก ทำสวน เลี้ยงสัตว์ ชอบตรงที่เกมนี้ดนตรีประกอบผ่อนคลาย ภาพสวย เป็ศิลปะแบบจีนประยุกต์ มีความโบราณแต่ก็มีโรงงานแปรรูปที่ทันสมัย เวลาเล่นเลยผ่อนคลายเหมือนได้เสพงานศิลปะ ยังเคยคิดตลกว่า ถ้าเข้าไปในเกมได้ เฟยฮวาคงไม่ต่างอะไรกับเศรษฐีล้านล้าน ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ เอาไปแปรรูปขายจนรวย
นางมีทุกอย่างครบครัน ถ้าดึงของในเกมออกมาได้ทุกอย่าง สร้างอาณาจักรของตนเองก็มิใช่เื่ยาก แต่อยู่แบบสงบย่อมดีกว่า อ่านนิยายมาก็มาก ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ควรอยู่ให้เงียบที่สุด แล้วจะปลอดภัย อย่าไปทะนงตนว่าเก่งกาจ เหนือฟ้ายังมีฟ้า คำสอนนี้ยังคงใช้ได้ทุกยุคสมัย
อยากลองสำรวจอย่างอื่นในเกมเหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้มีสิ่งสำคัญที่ต้องไปจัดการ
ตั้งจิตอธิษฐานให้ยายแก่ผู้นั้นปลอดภัย และหวังว่าร่างกายที่ได้ลงชื่อบริจาคไว้นั้น จะได้นำไปใช้ประโยชน์ ส่งต่อให้กับคนที่้าต่อไป
จากนี้นางจะใช้ชีวิตให้ดี
เมื่อนึกได้ว่าเ้าของร่างนี้ให้เด็กน้อยขึ้นูเาไปล่าสัตว์ ครูอนุบาลก็รู้สึกเวียนหัว ดังนั้นจึงต้องหยุดความสนใจ ค่อยศึกษาทีหลัง เมื่อกล่าวขอบคุณระบบแล้ว หน้าจอเกมปลูกผักจึงหายไป…
ก่อนเฟยฮวาจะออกไปตามหาบุตรชาย ต้องเปลี่ยนชุดก่อน หากใส่ชุดนี้ไปมีหวังได้สะดุดล้มอีกรอบ เรียกชุดจากเกมก็ย่อมได้ เพื่อไม่ให้แปลกตาก็ควรใช้ของที่มีไปก่อน นางเข้าไปในห้องนอน พบว่าในนั้นมีตู้เสื้อผ้า ในตู้มีชุดพับไว้นับสิบชุด คลี่ออกมาดูมีแต่ชุดยาว จนพบชุดนึงที่ความยาวประมาณข้อเข่า แบบนี้ค่อยใส่เดินสะดวก จึงจัดการเปลี่ยนสวมชุดนั้น และใส่เสื้อคลุมครึ่งตัวทับอีกชิ้น และการเข้าป่าสิ่งที่จะขาดไม่ได้คือน้ำ นางรีบสำรวจบ้านอยู่ครู่หนึ่ง พบว่ามีกระบอกน้ำไม้ไผ่พร้อมสายคล้องไหล่ นางจึงรีบจัดเตรียม เท่านี้ก็พร้อมออกเดินทาง
“เฟยหลง ลูกอยู่ไหน” เสียงะโเรียกของหญิงอ้วนดังไปทั่วป่า
“เหนื่อยชะมัด ร่างกายนี้ไม่แข็งแรงเลย” เดินไม่ถึง 2 เค่อยังเหนื่อยขนาดนี้ แสดงว่าเ้าของร่างคงไม่ออกกำลังกายเลย ถึงจะเป็หมูก็ต้องเป็หมูที่แข็งแรงหน่อยสิ เพราะเหตุนี้เฟยฮวาเดินไปหยุดพักไปเพราะความเหนื่อย
ผ่านไป 1 ชั่วยาม ยังคงหาเฟยหลงไม่พบ ตะวันจะลาลับฟ้าอยู่แล้ว กลัวจะไปไกล เพราะคำขู่ของเ้าของร่าง นางเลยเริ่มใจเสีย ตรงตีนเขานั้นปลอดภัยเพราะมีกับดักสัตว์ป่า เลยไม่ค่อยมีสัตว์ออกมาให้บริเวณนี้ แต่้าูเานั้นอันตรายมาก ชุกชุมไปด้วยสัตว์ป่าดุร้าย คนมีฝีมือเท่านั้นที่จะขึ้นไป
‘ตู้ม…’ นางได้ยินเสียงวัตถุกระทบน้ำอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จึงรีบค้นความทรงจำของเ้าของร่าง พบต้นแม่น้ำสายหนึ่ง อยู่ห่างไปเพียงลี้เดียว อาจเป็ไปได้ว่าเป็ลูกนาง
เฟยฮวาเร่งฝีเท้า เดินไปทางแม่น้ำ พบเด็กชายกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ใกล้ริมแม่น้ำ
เมื่อมองเห็นปลาในน้ำ เขารีบมุดลงไปใต้น้ำ ใช้มือจับปลาไว้แน่น กลัวจะหลุดมือไปอีก พอจับได้แล้วก็พุ่งตัวขึ้นมาจากผืนน้ำ โยนปลาขึ้นมาบนพื้นหญ้า เด็กชายยิ้มดีใจ วันนี้เขาได้กระต่ายมาสองตัว อยากเอาใจท่านแม่โดยการมาจับปลาเพิ่ม
“เฟยหลง! ลูกขึ้นมาเดี๋ยวนี้”
เด็กชายได้ยินจึงขึ้นมาจากน้ำ รีบเดินมาหาท่านแม่ ท่าทางดูร้อนใจ เขาทำอะไรให้นางรึเปล่า จึงรีบบอกสิ่งที่จะทำให้นางพอใจ
“ท่านแม่ ข้าล่ากระต่ายได้ 2 ตัว กำลังจับปลาไปให้ท่านแม่ ตอนนี้ได้ 3 ตัวแล้วนะขอรับ!” เฟยหลงพูดส่งยิ้มให้ท่านแม่
เฟยฮวาจะร้องไห้อยู่แล้ว เห็นเด็กชายความสูงประมาณเอวนาง ดวงตาและรอยยิ้มยังคงสดใส แต่หน้าซีดเซียว ปากม่วงคล้ำ คงจะลงน้ำมาสักพักใหญ่แล้ว
เด็กชายเปือยร่างเพื่อลงน้ำ ทำให้เห็นร่างกายชัด ผิวคล้ำแดด หัวโต ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครง เหมือนขาดสารอาหาร ตามเนื้อตัวมีรอยแผลจางสลับเข้ม แบบนี้เหมือนโดนตีทุกวัน ฝีมือก็ไม่พ้นเ้าของร่าง
“เ้าหนาวหรือไม่ เอาผ้าไล่น้ำก่อน แล้วสวมชุด” เฟยฮวาหยุดความคิด รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนออก เอาไปเช็ดตัว จะรีบทำให้ก็ไม่กล้า กลัวกระทบแผล จึงค่อย ๆ ทำ แล้วหยิบชุดที่เฟยหลงถอดไว้บนพื้นหญ้าริมแม่น้ำมาสวมใส่ให้
ชุดก็เก่ามีทั้งรอยปะรอยขาด ถึงนางอยากร้องไห้แต่ต้องข่มใจ ไม่เช่นนั้นเขาคงใ สาบานด้วยเกียรติครูอนุบาลเลยว่า นางจะทำให้เด็กคนนี้มีชีวิตที่ดี จะขุนให้เป็ลูกหมูที่แข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ
เมื่อแต่งตัวเสร็จ นางก็ใช้ผ้าไล่น้ำที่เส้นผมให้ต่อ
เฟยหลงแม้จะงุนงง เพราะท่านแม่ไม่เคยทำเช่นนี้ให้เขา เมื่อผมเริ่มแห้ง เฟยฮวาจึงหยุด
นางกอดเด็กชายแน่น โชคดีเหลือเกินที่ไม่ได้จมน้ำ ตอนที่นางเห็นเฟยหลงอยู่ในน้ำ ใจนางแทบร่วง นึกว่าตกน้ำ แต่พอรีบสาวเท้าเข้าใกล้ กลับพบว่าเขากำลังตั้งใจหาปลา
เฟยหลงยืนนิ่งให้แม่กอด จากที่หนาวกลับรู้สึกอบอุ่นไปถึงดวงใจ
“จากนี้ไปห้ามลูกลงน้ำอีก มันอันตราย”
เฟยหลงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เพราะที่ผ่านมาท่านแม่เป็คนที่บอกให้เขาทำ
“แม่เป็ห่วงเ้า แม่ไปตลาดได้ยินคนพูดกันว่ามีคนว่ายน้ำเก่งมากแต่ดันจมน้ำตาย ต่อจากนี้ถ้าไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ลูกห้ามลงน้ำเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” เฟยฮวาหาคำอธิบาย เพราะสีหน้างุนงงของบุตรชาย
“ขอรับท่านแม่” เด็กชายยิ้ม เขาพร้อมทำตาม ดีใจเหลือเกินที่ท่านแม่เป็ห่วงเขา
ผละออกจากบุตรชาย จึงเห็นร่างกระต่ายที่ไร้ลมหายใจ นางไม่เคยจับสัตว์ไร้ลมหายใจตัวเป็ ๆ เช่นนี้มาก่อน เคยทำอาหารก็จริง แต่ผ่านการชำแหละมาแล้ว ไม่ได้มานั่งถอนขนเอง แต่เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจบุตรชาย นางจึงรีบหยิบกระต่ายใส่ตะกร้าพร้อมกับปลาที่เขาจับมา
เฟยหลงขยับตัวจะไปหยิบตะกร้าไม้มาถือ
“เดี๋ยวแม่ถือเอง ลูกมาจับมืออีกข้างของแม่ดีกว่า ตะวันจะลาลับแล้ว รีบกลับเรือนเรากัน”
เฟยหลงรีบคว้ามือแม่แล้วจับแน่น คล้ายกลัวนางจะเปลี่ยนใจ
สองแม่ลูกจับมือกันเดิน ตลอดทางมีแต่เสียงเจื้อยแจ้วของเฟยฮวา
“เราจะกินอะไรกันดี”
“ลูกอยากกินอะไร”
“เมื่อถึงเรือนลูกต้องอาบน้ำใหม่อีกรอบนะ จากนั้นแม่จะทำของอร่อยให้กิน ดีหรือไม่”
“ขอรับ ท่านแม่” ไม่ว่าท่านแม่พูดอะไรเขาล้วนตอบรับที่นางพูด ท่านแม่พูดอะไรล้วนดีทุกอย่าง เรียกเขาว่าลูกแทนตนเองว่าแม่ ปกติจะได้ยินแค่ตอนที่ท่านพ่อกลับจากกองทัพ
ข้าชอบคำว่า ‘เรา’ ยิ่งนักเพราะมันหมายถึงข้ารวมกับท่านแม่
ท่านแม่พูดเสียงเบา ไม่ได้เสียงดังเหมือนก่อน ช่างไพเราะเหมือนเขาได้ฟังนกร้องเพลง
ตลอดการเดินกลับเรือน เด็กชายเหลือบมองท่านแม่เป็ระยะ แล้วกระชับจับมือแน่นขึ้น เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าอะไร แต่อยากเดินจับมือกับท่านแม่แบบนี้ไปทุกวันเลย
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
ห่าวอู๋ = จักรวาลกว้างใหญ่
2 เค่อ = 30 นาที
1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง
1 ลี้ = 500 เมตร
7K
