“อลัน อลัน! นายเป็อะไรหรือเปล่า?”
เสียงของคุณหนูดังขึ้นปลุกผมที่หลับอยู่ผมคงจะละเมอออกมาอย่างแน่นอน ความกลัวในตอนนั้นยังไม่หายไป ทุกครั้งที่นึกถึงมันผมก็จะตัวสั่นทุกทีไม่ใช่เพราะว่าผมกลัวที่จะต้องตาย แต่เพราะกลัวว่าจะไม่สามารถปกป้องคุณหนูได้ผมมันไร้พลัง ถึงจะเคยเป็นักผจญภัยชั้นกลาง แต่ก็ไร้ซึ่งความสามารถสิ้นดี แค่คน ๆเดียวยังปกป้องไว้ไม่ได้........... ั้แ่คุณหนูยังเด็กผมก็คอยอยู่ข้าง ๆ เธอมาตลอดคอยปกป้องดูแลเธออย่างห่วงใยเสมอจนถึงเมื่อไม่นานมานี้ที่ได้รู้ถึงความไร้พลังของตัวเอง..........
พวกเรานั่งอยู่ในรถม้าของกลุ่มนักผจญภัยชั้นสูงที่ช่วยพวกเราเอาไว้พวกเขาอาสาจะพาไปส่งยังเมืองหลวงเพราะรถม้าของพวกเรามันเสียหายจนไม่สามารถใช้เดินทางต่อได้พวกเราออกจากป่ามาได้สามวันแล้วตอนนี้อยู่ระหว่างทางไปเมืองหลวงการเดินทางในป่ากับกลุ่มนักผจญภัยชั้นสูงราบรื่นไปได้ด้วยดีพวกเขามีความสามารถที่จะฝ่าป่าใหญ่มาได้อย่างง่ายดายแม้จะเจอสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งก็ไม่เคยหวาดกลัวและเอาชนะมาได้ทุกครั้ง
“จะถึงเมืองหลวงแล้วนะครับ”
เสียงของหัวหน้ากลุ่มดังขึ้น
ผมสังเกตอาการของคุณหนูมาตลอดดูท่าว่าเธอจะทำตัวเป็เข้มแข็งเพื่อให้ลืมเื่ราวนั้น ภายนอกอาจจะแสดงออกว่าไม่เป็ไรแต่ในจิตใจของเธอคงจะต้องหวาดกลัวอยู่เป็แน่ทั้ง ๆ ที่เธอพึ่งจะอายุสิบสามปีแต่กลับต้องมาเจอเื่โหดร้ายแบบนี้...........
ผมเฝ้าคอยให้ถึงเมืองหลวงเพื่อจะได้ดูแลคุณหนูและฟื้นฟูสภาพจิตใจให้กับเธอ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(เ้านั่นคงออกเดินทางมาแล้วสินะหวังว่าจะราบรื่นดีนะ เ้าบ้านั่นไม่ค่อยจะมีโชคกับเขาด้วยสิ.....ชักเป็ห่วงนิด ๆแล้วแฮะ แต่ไม่เป็ไรหรอกมั้ง....)
“มีอะไรหรือเปล่าคุณฟาลส์”
ชายหนุ่มวัยกลางคนถามผมขึ้นมาคงเป็เพราะผมนั่งเหม่อขณะคุยเื่สำคัญกันอยู่
“ทุกอย่างเป็ไปตามแผนหรือเปล่าคุณฟาลส์”
เขายังคงถามผมต่อไม่หยุด
ผมอยู่ในระวังการทำธุรกิจสำคัญกับคนๆ หนึ่ง เขานั่งอยู่ตรงข้ามผมในตอนนี้
ผมอยู่กับเขาในห้องประชุมที่เขาจัดเตรียมไว้ให้
“ครับราบรื่นดีครับไม่มีปัญหา”
ผมตอบเขาด้วยท่าทีร่าเริงเหมือนมันไม่ใช่เื่สำคัญ
“งั้นก็ดีแล้วคนของฉันใช้งานได้ดีสินะ”
“คร้าบพวกเขาขยันขันแข็ง ทำงานกันอย่างเต็มที่เลยคร้าบ”
“ก็ดีแล้วล่ะ”
คนที่ผมกำลังสนทนาด้วยในตอนนี้คือรอยาล โกลด์แชปแมน เศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวงในประเทศลองเกอร์นุสธุรกิจหลักของเขาคือการค้าขายอาวุธา แค่นั้นก็ทำให้ร่ำรวยล้นฟ้าอยู่แล้วเพราะโลกนี่ทำากันตลอดเลยนี่นาถ้านับรวมเื่ธุรกิจใต้ดินของเขาเข้าไปด้วยคงจะรวยที่สุดในประเทศนี้เป็แน่
“คนของฉันบอกมาว่ามีคนเข้ามาขัดขวางไม่ใช่หรอ?ไม่มีปัญหาใช่มั้ย”
“ทุกอย่างยังอยู่ในแผนของเราครับ~~~”
“หืมฉันเชื่อใจนายได้สินะ”
เขาถามผมด้วยสายตากดดัน
“ถ้าภารกิจเสร็จก็อย่างลืมเื่ที่ตกลงกันไว้ด้วยนะคร้าบ”
ผมยิ้มและตอบเขาไปว่าอย่างนั้น
“หึฉันรักษาสัญญาอยู่แล้ว”
เขาบอกว่าอย่างนั้นน่ะ
เรายังคงสนทนากันต่ออีกสักพักถึงเื่รายละเอียดของธุรกิจเราแล้วพ่อบ้านที่ดูเป็ตาแก่ก็ส่งเสียงบอกกับคุณรอยาล
“ใกล้ถึงเวลาที่คุณหนูจะกลับมาแล้วครับนายท่าน”
คุณรอยาลลุกขึ้นเตรียมตัวจะออกจากห้องไป
“ถ้าอย่างนั้นก็ดำเนินแผนการขั้นต่อไปได้เลย”
พอพูดจบเขาก็เดินออกไปผมหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกหนึ่งครั้งก่อนลุกตามคุณรอยาลไป
รถม้าคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าคฤหาสน์ของคุณรอยาลเด็กผู้หญิงคนหนึ่งและพ่อบ้านของเธอลงมาจากรถคันนั้น
“กลับมาแล้วค่ะ”
ผมอยู่มองจากทางด้านหลังของคุณรอยาล
นั่นคือลูกสาวของตระกูลแชปแมนสินะลูกสาวของคุณรอยาล
พอกล่าวคำทักทายเสร็จเธอก็รีบเดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจคนอื่นที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย
“ขอโทษครับนายท่านคุณหนูเจอเื่ร้ายมาครับ ผมจะเล่ารายละเอียดให้ฟังเองครับ”
พ่อบ้านพูดด้วยสีหน้าซีดเซียวยิ่งกว่าคุณหนูคนเมื่อกี้ที่เดินเข้าไป
“หืมงั้นตามไปเล่ารายละเอียดที่ห้องทำงานของฉัน ส่วนพวกนั้นคือ....”
“นักผจญภัยที่ช่วยพวกเราไว้ครับ”
ตรงนั้นมีกลุ่มนักผจญภัยยืนอยู่ด้วยพวกเขาดูทำตัวไม่ถูกหรือยังไงถึงได้ยืนทำตาล่อกแล่กแบบนั้น
“ฉันคงต้องตอบแทนพวกเขาสินะ”
ว่าแล้วคุณรอยาลก็สั่งให้คุณพ่อบ้านของเขาไปหยิบถุงใบหนึ่งมาในนั้นคงจะเป็เหรียญทองหลายสิบเหรียญแน่ ๆ
“รับไว้สิคำขอบคุณที่ช่วยลูกสาวฉัน”
กลุ่มนักผจญภัยทำตัวไม่ถูกพร้อมกับปฏิเสธว่ามันมากเกินไปแต่คุณรอยาลยืนยันว่ายังไงพวกเขาก็ต้องรับไว้พวกนักผจญภัยเลยไม่มีทางเลือกและรับเงินไว้อย่างช่วยไม่ได้หน้าตาพวกเขาดูดีใจนิดหน่อย หรือ...ดีใจมากก็ไม่รู้
พวกนักผจญภัยกำลังนั่งรถม้าออกไปจากคฤหาสน์คุณรอยาลมองส่งพวกเขาจนถึงหน้าประตูและหันหลังกลับเข้าไปไหนคฤหาสน์พร้อมกับพ่อบ้านของคุณหนู
ผมมองตามพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งจึงออกมาจากตรงนั้น
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(คนเมื่อกี้เป็ใครกัน? คงจะเป็คนที่ทำธุรกิจกับคุณรอยาล? แต่ทำไมเขาถึงมองผมมาั้แ่เมื่อกี้แล้วนะ?)
อลันคิดอยู่เงียบๆ ในใจขณะเดินตามรอยาลไปยังห้องทำงาน
1K
