ผ่านไปไม่นานก็เกิดประกายคมกริบแผ่ออกมาจากร่างกายของตงฟางหยู นี่เป็สิ่งที่บ่งบอกว่าชายหนุ่มนั้น ได้บรรลุเจตจำนงกระบี่เรียบร้อยแล้ว
"รู้สึกเช่นไรบ้าง?"พอเห็นตงฟางหยูลืมตาขึ้นมา หยางตงเทียนก็กล่าวถามขึ้น
"เอ่อ!?.. ขอบคุณขอรับที่ช่วยชี้แนะ..."ตงฟางหยูประสานมือขอบคุณด้วยสีหน้าสับสน
เพราะว่าเขาไม่รู้จุดประสงค์ของคนตรงหน้า ว่าอีกฝ่าย้าสิ่งใดจากเขากันแน่!? หรือบางทีคนตรงหน้าอาจจะมาสังหารเขาก็ได้!
เพราะว่าเขานั้นเป็จอมยุทธ์อิสระ ไม่เข้าร่วมกับกองกำลังใดๆ เขาต้องหาทรัพยากรด้วยตนเองเพื่อมาฝึกฝน จึงทำให้เขาได้สร้างศัตรูมากมาย เหตุเพราะไปแย่งชิงทรัพยากรจากคนเ่าั้!
แต่ถึงจะอย่างไรก็ตาม คนตรงหน้าก็ทำให้เขาบรรลุเจตจำนงกระบี่ ที่คนมากมายต่างใฝ่ฝันจะไปถึงได้ แม้ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือด้วยความบังเอิญก็ตาม แต่เขาก็ต้องขอบคุณอีกฝ่ายอยู่ดี!?
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะบรรลุเจตจำนงกระบี่แล้วก็ตาม หากอีกฝ่าย้าจะสังหารเขา เขาก็ไม่สามารถตอบโตอีกฝ่ายได้อยู่ดี เพราะเขาไม่มีกำลังมากพอ!
ตอนนี้สีหน้าของตงฟางหยูที่หยางตงเทียนเห็นนั้นเป็สีหน้าของคนกำลังขบคิดอย่างหนัก! เขาดูสับสน? ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไปดี?
"เ้าไม่ต้องขบคิดอะไรไม่เข้าท่าหรอก! ข้าไม่ได้้าจะมาเอาชีวิตเ้า..."หยางตงเทียนกล่าวออกมา เพื่อดึงสติของตงฟางหยูให้กลับมาอยู่กลับเนื้อกลับตัว
"เช่นนั้น? ท่าน้าสิ่งใดจากข้ากัน? หรือว่าท่าน้าป้ายไม้แผ่นนั้น!?"พอได้ยินเสียงของหยางตงเทียน ตงฟางหยูก็ได้สติขึ้นมา ชายหนุ่มจึงกล่าวถามออกไปด้วยความระมัดระวัง
สายตาของเขาจ้องมองไปที่แผ่นป้ายไม้ที่อยู่ในมือของหยางตงเทียน ยิ่งมองเขาก็ยิ่งขมวดคิ้วขึ้นหนักกว่าเดิม ป้ายไม้แผ่นนี้เขาได้มาจากโบราณสถานแห่งหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน เขาพยายามตรวจสอบดูแล้วแต่เขาก็ไม่พบสิ่งใด
แม้กระทั้งจ้างวานให้หอหมื่นสมบัติตรวจสอบให้! พวกเขาก็ไม่พบสิ่งใดเช่นกัน!? มันเป็เพียงแค่แผ่นไม้โง่ๆแผ่นหนึ่งเพียงเท่านั้น! แต่ที่เขายังเก็บมันไว้กลับตัวนานถึงเพียงนี้นั้น มันเป็เพราะว่าเขาใส่มันไว้ในแหวนมิติ แล้วทิ้งมันไว้ในถ้ำแห่งหนึ่งที่เขาใช้เป็แหล่งกบดาน หลังจากที่แย่งชิงทรัพยากรมาได้
สาเหตุที่เขานำมันกับเคล็ดวิชาสองเล่มนี้ออกมาขายในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ไม่นำพวกมันไปเปิดประมูลก็เพราะว่า เขากำลังหลบซ้อนจากสำนักเชิดศพอยู่!
สาเหตุที่เขาต้องาเ็สาหัสเช่นนี้ ก็เพราะว่าเขาต่อสู้กลับเซียนสามคนของสำนักเชิดศพ พวกมันหวังว่าจะสังหารเขาและนำศพของเขาไปสร้างเป็หุ่นเชิด!
โชคดีที่เขาสามารถฝ่าวงล้อมและหลบหนีออกมาได้ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ต้องเสียแขนไปข้างหนึ่ง! เส้นลมปราณฉีกขาดแทบหมด! ตันเทียนก็แตกร้าว แถมแขนข้างที่ขาดของเขาก็มีแหวนมิติสวมอยู่ที่นิ้วด้วย! ทรัพยากรเกือบทั้งหมดของเขาก็อยู่ภายในนั้น ถึงเขาจะหลบหนีออกมาได้ แต่ก็ต้องจ่ายด้วยราคาที่มหาศาล
นับว่ายังโชคดีที่ในถ้ำของเขานั้นยังมีแหวนมิติอีกหนึ่งวง แม้ว่าในนั้นจะมีของอยู่เพียงเล็กน้อย แต่มันกลับเป็ของที่เขากำลัง้าที่สุด! สิ่งนั้นก็คือโอสถสร้างกระดูก และโอสถรักษาอาการาเ็
โอสถสร้างกระดูกนั้นเป็สิ่งที่ผู้คน้าเป็อย่างมาก เพราะว่านอกจากมันจะเป็ถึงโอสถระดับเก้าขั้นต่ำแล้ว สรรพคุณของมันก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน! เพราะว่ามันสามารถสร้างแขนขาที่ขาดให้งอกกลับคืนมาใหม่ได้!
โอสถเม็ดนั้นเขาได้มันมาพร้อมกับแผ่นป้ายไม้ประหลาดแผ่นนี้ เมื่อรักษาอาการาเ็ภายนอกและสร้างแขนที่ขาดขึ้นมาใหม่ได้แล้ว เขาจึงตัดสินใจออกมาสู่โลกภายนอกอีกครั้ง
เพื่อที่จะหาทางรักษาเส้นลมปราณและตันเถียนของตนเอง! แต่ก็ต้องพบว่าตามสถานที่สำคัญๆต่างๆ ทั้งวังเทพโอสถและหอหมื่นสมบัติ ทั้งสถานที่ตั้งหลักและสาขาขนาดใหญ่ที่พอจะมีสมุนไพรและโอสถที่สามารถบรรเทาและรักษาเส้นลมปราณและตันเถียนเขาได้นั้น มีคนของสำนักเชิดศพคอยจับตามองอยู่ตลอดเวลา
คนของสำนักแห่งนี้นั้น พวกเขาเป็คนที่ชั่วร้ายเป็อย่างมาก เพราะว่าพวกเขามักจะออกมาไล่ล่าสังหารเหล่าจอมยุทธ์ไปสร้างเป็หุ่นเชิด แต่ก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรพวกเขาได้ เพราะว่าสำนักแห่งนี้เป็ขุมกำลังขั้นหนึ่ง
และพวกเขาก็จะไม่โจมตีคนของขุมกำลังขั้นหนึ่งด้วยกัน ขุมกำลังเ่าั้จึงไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะทำอะไร เพราะว่ามันไม่ได้กระทบต่อตนเอง ซึ่งขุมกำลังที่ต่ำลงมาและจอมยุทธ์อิสระก็ทำอะไรสำนักเชิดศพไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่มีความแข็งแกร่งที่มากพอ
ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงต้องหนีมาอยู่ที่เมืองนภาสาดแสงแห่งนี้ และเข้าไปหาสมุนไพรในป่าหมื่นอสูร เพื่อที่จะรวบรวมสมุนไพรให้ครบและลักลอบเข้าไปไหว้วานให้นักหลอมโอสถในขุมกำลังต่างๆ หลอมโอสถให้เขา โดยแรกกับการติดค้างน้ำใจหนึ่งครั้ง
"ใช่! ข้าตกการแผ่นป้ายนี้ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด! สิ่งที่ข้า้าที่สุดก็คือตัวเ้า!..."หยางตงเทียนกล่าวตอบตงฟางหยูออกไปด้วยรอยยิ้ม
"หนะ! หน่ะ!! นี่ท่าน!!!.."ตงฟางหยูใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาด้วยความเขินอาย กล่าวขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก ท่าทางลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก
เพราะสิ่งที่คนตรงหน้านี้้ากลับเป็ตัวเขา! ซึ่งเขาไม่คิดว่าคนผู้นี้ จะกล้ากล่าวเื่หน้าอายเช่นนี้ออกมาได้ด้วยใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสาเช่นนี้! เขายังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง! อยู่ๆกับมีคนมาบอกว่า้าตัวเขา!? จะให้เขารู้สึกอย่างไร!!...
ตอนนี้หัวใจของตงฟางหยูต้นระส่ำแทบจะทะลุออกมาจากทรวงอก ใบหน้าที่แสนงดงามและไร้เดียงสาที่เขาพบเจออยู่ตอนนี้ หากบุรุษใดได้พบเจอ แม้ว่ามันจะเป็เพียงภาพมายาหรือกับดักก็ตาม! พวกเขาก็พร้อมที่จะะโเข้าไป! ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน!
ซึ่งมันก็ไม่ผิดเพี้ยนไปจากที่ตงฟางหยูคิดเท่าไรนัก เพราะหากบุรุษคนใดที่หลงใหลในความงามนี้ คนผู้นั้นก็คงจะต้องโดนหยางตงเทียนจับกด! อย่างแน่นอน....
"นี้เ้าคิดไปไกลถึงไหนแล้วววว... ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น! แม้ว่ารูปโฉมของเ้าจะหล่อเหลา กำยำล่ำสัน สมชายชาตีก็เถอะ! แต่ว่าตอนนี้ข้ายังไม่พร้อมที่จะคิดเื่เช่นนี้หรอกน่ะ!? ข้ายังมีขุมกำลังที่ต้องฟื้นฟูให้มันกลับมายิ่งใหญ่กว่าในอดีตอยู่!!"
พอหยางตงเทียนเห็นท่าทางที่ตงฟางหยูแสดงออกมา เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าตงฟางหยูคิดอะไรอยู่ เขาจึงกล่าวขึ้นมาเพื่อขัดความคิดของอีกฝ่าย
"เอาหล่ะ! เล่นมามากพอแล้ว เ้าจงตั้งใจฟังดีๆ!! หากเ้าเขาร่วมกับูเาเทพเซียนของข้า! ไม่เพียงแต่ข้าจะช่วยรักษาเส้นลมปราณที่ฉีกขาดและตันเถียนที่แตกร้าวของเ้าเพียงเท่านั้น!"
"แต่ข้ายังจะมอบตำแหน่งผู้าุโใหญ่! ให้แก่เ้าอีกด้วย! หากเ้ายินดีที่จะเข้าร่วมขุมกำลังของข้า เ้าก็นำแก่นโลหิตของเ้าออกมาแล้วหยดมันลงไปในลูกแก้วนี้เสีย....."
หยางตงเทียนกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง พร้อมกับเรียกลูกแก้วนิจนิรันดร์ออกมาจากกำไลมิติ จากนั้นก็บังคับให้มันลอยไปตรงหน้าของตงฟางหยู
“นี้ท่านจะให้ข้าเป็ทาสของท่านรึ!?...”ตงฟางหยูกล่าวออกมาด้วยความใ
เพราะว่าการที่นำแก่นโลหิตให้คนอื่นนั้น หมายความว่าคนผู้นั้นต้องถูกควบคุมไปตลอดชีวิต ผู้ที่แก่นโลหิต สามารถสังหารเ้าของแก่นโลหิตได้ตลอดเวลา เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่หยางตงเทียนกล่าวออกมา จะไม่ให้เขาใได้อย่างไร?
"มันไม่เหมือนกัน นี้ไม่ใช่สัญญาทาส แต่ใครก็ตามที่หยดแก่นโลหิตลงบนลูกแก้วนิจนิรันดร์แล้ว คนผู้นั้นจะไม่สามารถทรยศต่อขุมกำลังได้รวมไปถึงจะไม่สามารถสังหาร หรือทำร้ายคนในขุมกำลังเดียวกันจนพิการหรือล้มตายได้!"
หยางตงเทียนกล่าวอธิบายออกมา แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายออกไปทั้งหมดว่า! ยกเว้นเขาเพียงคนเดียว ที่สามารถสังหารทุกคนที่หยดแก่นโลหิตลงไปในลูกแก้วนิจนิรันดร์ได้!
พอตงฟางหยูได้ฟังสิ่งที่หยางตงเทียนกล่าวอธิบายออกมา เขาก็ต้องแสดงสีหน้าขบคิดอย่างหนัก! รู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง!
"ตอนนี้เ้าไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าแล้ว! ในอดีตเ้าเป็ถึงเซียนชั้นเจ็ด! แต่กลับตกต่ำถึงเพียงนี้! ข้าไม่รู้หรอกน่ะว่าในอดีตเ้าเจอเหตุการณ์อะไรมา แต่ตอนนี้ นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเ้าแล้ว!!"หยางตงเทียนกล่าวขึ้นมา เพื่อกระตุ้นอีกฝ่ายให้รีบตัดสินใจ
“ข้าจะเข้าร่วมขุมกำลังขอท่านขอรับ!!” ตงฟางหยูกัดลงไปที่ปลายนิ้วตัวเอง และบังคังให้แก่นโลหิตหยดลงไปที่ลูกแก้วนิจนิรันดร์
ที่เขาตัดสินใจเช่นนี้ ก็เพราะว่าเขานั้นไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว ไม่ใช่ว่าเขาหลงใหลในรูปร่างหน้าตาของคนตรงหน้าแต่อย่างใด! จริงๆ น่ะ! ข้าไม่ได้หลงใหลคนตรงหน้าเลยจริงจริ๊ง~
"เมื่อเ้าหยดแก่นโลหิตลงไปทุกอย่างก็เป็อันว่าเสร็จสิ้น! ต่อจากนี้ไปเ้าเป็คนของูเาเทพเซียนแล้วววว...."หยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
...........................
***หมายเหตุ แก่นโลหิต กับ โลหิต นั้นไม่เหมือนกัน โลหิตคือเืปรกติทั่วไป แต่แก่นโลหิตนั้นจะเป็เืที่ออกมาจากหัวใจ ตนเองต้องยินยอมเท่านั้นจึงจะนำมันออกมาได้ คนอื่นไม่สามารถบังคับให้มันออกมาได้....
6K
