โอวหยางฉิวกำลังดูดพลังภายในของเจียงเยียน เด็กหนุ่มตื่นตระหนกยิ่งนัก
เจียงเยี่ยนรีบชักฝ่ามือกลับ แต่ฝ่ามือเจียงเยียนแนบติดกับฝ่ามือโอวหยางฉิวราวกับถูกแม่เหล็กดูดติด เจียงเยี่ยนถามเสียงสั่น“ลุงโอวหยาง ท่านทำแบบนี้ทำไม?”
โอวหยางฉิวไม่สนใจคำพูดเจียงเยียน มันเร่งพลังลมปราณของตนดูดพลังภายในเจียงเยี่ยนไม่หยุด
“หากพ่อแม่ข้ารู้เข้า ต้องไม่ปล่อยเจ้าแน่!” เจียงเยี่ยนร้อง
โอวหยางฉิวยิ้มอย่างชั่วร้าย“หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าก็เพียงแค่บอกว่าเป็นฝีมือของปราชญ์มารบริสุทธิ์”
ที่แท้เจ้าโอวหยางวางแผนป้ายความผิดให้คนอื่นแต่แรก เจียงเยียนครุ่นคิด
เจียงเยี่ยนกล่าวต่อ“หากปราชญ์มารบริสุทธิ์รู้ว่าเจ้าโยนความผิดให้ มันต้องไม่ปล่อยเจ้าแน่”
“เหอะ หากข้าได้พลังเทพดับสูญมา ข้าเกรงกลัวปราชญ์มารบริสุทธิ์อีกทำไม”
โอวหยางฉิวกล่าวจบเร่งพลังภายในตนมากขึ้น พลังภายในของเจี่ยงเยี่ยนก็ถูกดูดออกไปมากขึ้นเรื่อยๆ เจียงเยี่ยนแม้ไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่ก็รู้สึกอ่อนแรงอย่างยิ่ง
พลังภายในเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงในร่างกาย หากน้ำถูกดูดไปหมดสิ้น เจียงเยี่ยนหากไม่ตายก็ต้องพิการแน่นอน
เจียงเยี่ยนพลันใช้วิธีที่ไป๋เหวินโจวสอน เขาพยายามรวบรวมพลังลมปราณจากนั้นถ่ายเทไปที่จุดตันเถียนใต้สะดือ
โอวหยางฉิวรู้ว่าเจียงเยี่ยนกำลังต่อต้านมัน แต่มันไม่สนใจยังคงเร่งดูดพลังภายในจากเด็กหนุ่ม
พลังภายในเทพดับสูญของเจียงเยี่ยนมีมากมายมหาศาล เจียงเยี่ยนปล่อยให้กำลังภายในส่วนหนึ่งของมันถูกโอวหยางฉิวดูดไป แต่อีกส่วนแบ่งมาทยอยสะสมไว้ที่จุดตันเถียน
พลังภายในเทพดับสูญของเจียงเยี่ยนคล้ายดังมังกรนับพันตัววิ่งวนเวียนในร่างกาย ดังนั้นเจียงเยี่ยนจึงสามารถปล่อยพลังภายในบางสายให้โอวหยางฉิวดูดไป อีกบางส่วนนำมาสะสมไว้ได้
เมื่อสะสมมากเข้าจากแอ่งน้ำเล็กๆ ก็ขยายใหญ่กลายเป็นทะเล!
“ย๊าก!” เจียงเยี่ยนร้องขึ้นจากดันนั้นดึงลมปราณจากจุดตันเถียนไปยังฝ่ามือและกระแทกออก
โอวหยางฉิวไม่คิดว่าร่างกายเจียงเยี่ยนจะมีกำลังภายในซ้อนกันสองสาย สายแรกที่มันดูดอีกสายเจียงเยี่ยนลอบสะสมไว้เพื่อโจมตีมัน
“อั่ก!” โอวหยางฉิวร้องพร้อมกับฝ่ามือมันที่หลุดออกจากฝ่ามือเจียงเยี่ยน
โอวอย่างฉิวมือสั่นสะท้านไม่หยุด เจียงเยี่ยนยืนขึ้นด้วยความพิโรธ มันตวาดก้องฟาดฝ่ามือใส่โอวหยางฉิว
โอวหยางฉิวหมายจะลุกขึ้นแต่ตอนนี้ลมปราณมันปั่นป่วนไม่อาจขยับกายได้ตามใจปรารถนาถึงกับถูกฝ่ามือเจียงเยี่ยนกระแทกใส่หน้าอกอย่างถนัดถนี่
ร่างโอวหยางฉิวไถลครูดไปกับพื้นดิน มันรีบลุกขึ้นกระอักโลหิตออกมาทันที!
เจียงเยี่ยนรู้สึกว่าชีพจรเทพดับสูญของตนถ่ายทอดพลังไปทั่วร่างกายตนไม่หยุด พลังของมันเปี่ยมล้นทำให้เจียงเยี่ยนถึงกับรู้สึกว่าสามารถดับเทพพิฆาตมารได้จริงๆ
ที่แท้การที่โอวหยางฉิวดูดพลังเจียงเยี่ยนกลับไปกระตุ้นให้ชีพจรเทพดับสูญของเจียงเยี่ยนปลดปล่อยพลังออกมา หากมิใช่เจียงเยี่ยนรู้วิธีดึงพลังลมปราณส่วนหนึ่งมาเก็บไว้ที่จุดตันเถียนก่อน มันคงถูกโอวหยางฉิวดูดพลังไปหมดสิ้น
เห็นโอวหยางฉิวค่อยๆ ทรงกายยืนขึ้น มันมองเจียงเยี่ยนด้วยความเจ็บแค้น เจียงเยี่ยนก็จ้องมองมันคล้ายพยัคฆ์ที่จ้องเล่นงานเหยื่อ
โอวหยางฉิวโบกสะบัดแขนเสื้ออย่างรวดเร็วทันใดนั้นก็เกิดกระแสลมมหาศาลพุ่งเข้าใส่เจียงเยียน
ทว่าเจียงเยี่ยนยังคงยืนอย่างมั่นคง พลังลมปราณของโอวหยางฉิวเพียงแค่ทำให้เส้นผมเด็กหนุ่มสะบัดไปตามแรงลมเท่านั้น ซ้ำยังเพิ่มความน่าเกรงขามให้เจียงเยี่ยนกว่าเดิม
โอวหยางฉิวใจหายวาบลมปราณธรรมชาติของมันฝึกปรือถึงระดับสูง ปกติหากใช้อย่างสุดกำลังเช่นนี้ อีกฝ่ายต่อให้ไม่ปลิวกระเด็นไปก็ต้องรู้สึกอึดอัดขัดข้องหายใจไม่ออก ทว่าเด็กน้อยผู้นี้กลับไม่เป็นอะไรเลย
เจียงเยี่ยนพุ่งกายดุจสายฟ้าฟาดฝ่ามือใส่โอวหยางฉิว เพลงฝ่ามือเจียงเยี่ยนแผ่วพลิ้วดุจใบไผ่ที่ปลิวไปตามแรงลม โอวหยางฉิวรีบหลบซ้ายเลี่ยงขวา
แต่เงาฝ่ามือของเจียงเยี่ยนยิ่งมายิ่งมากคล้ายใบไผ่นับพันใบครอบคลุมร่างโอวหยางฉิวทั้งหมด
โอวหยางฉิวได้แต่ใช้เพลงฝ่ามือเข้าต่อต้าน ทั้งสองต่อสู้กันไม่หยุดท่ามกลางแสงจันทร์สุกสกาวบนฟากฟ้า
เจียงเยี่ยนฟาดฝ่ามือซ้ายออก โอวหยางฉิวรีบสะบัดมือขวาตอบโต้ มิคาดเจียงเยี่ยนพลันรั้งมือซ้ายกลับฟันมือขวาใส่แขนขวาโอวหยางฉิวที่ยื่นมา
โอวหยางฉิวรีบหดมือกลับ เขาใช้เท้าเตะใส่ท้องเจียงเยี่ยนทันที
เจียงเยี่ยนรีบหงายร่างไปด้านหลัง โอวหยางฉิวเห็นเจี่ยงเยี่ยนเสียทีก็ผลักสองมือออก ใช้ลมปราณธรรมชาติก่อเกิดเป็นพายุออกจากฝ่ามือพุ่งใส่เจียงเยี่ยน
ร่างหนุ่มน้อยถูกลมปราณพายุระยะใกล้กระแทก เจียงเยี่ยนรู้สึกเจ็บปวดร่างราวกับถูกมีดนับพันเล่มกรีดใส่
เท้าเจียงเยี่ยนถอยครูดลากไปกับพื้นดิน แต่ก็หาได้ล้มลง
โอวหยางฉิวพุ่งเข้าเจียงเยี่ยนอย่างรวดเร็วราวพายุ มันฟาดสองมือใส่เจียงเยี่ยนอีกครั้ง
เจี่ยงเยี่ยนยังไม่ทันทรงกายมั่นฝ่ามือทั้งสองของโอวหยางฉิวก็ฟาดใส่หน้าอกมันแล้ว
เจียงเยี่ยนทราบว่าหลบไม่ทันมันก็ไม่ฝืน
เคล็ดวิชาสกุลเจียง ไม้ไผ่ดีดสะท้อน!
ฝ่ามือของโอวหยางฉิวกระแทกใส่หน้าอกเจียงเยี่ยนอย่างรุนแรง ร่างท่อนบนของมันถูกฝ่ามือฟาดร่างจนเอนไปด้านหลัง แต่ท่อนล่างเจียงเยี่ยนกลับยืนมั่น ไม่ล้มลง
ทันใดนั้นร่างของเจียงเยี่ยนดีดกลับขึ้นมาตั้งตรง โอวหยางฉิวตื่นตระหนกยิ่งพลังภายในของมันกำลังถูกดันกลับมาพร้อมกับกำลังภายในอันมหาศาลของเจียงเยี่ยน
เคล็ดวิชาสกุลเจียงไม้ไผ่ดีดสะท้อน คิดค้นจากหลักการที่ว่าไม้ไผ่มีความหยุ่นเหนียวเมื่อถูกจับให้โค้งงอ เมื่อปล่อยไม้ไผ่มันจะแรงดีดกลับด้วยพลังที่รุนแรง
เจียงเยี่ยนใช้เคล็ดวิชาสกุลเจียงรับพลังลมปราณของโอวหยางฉิว จากนั้นสะสมไว้พร้อมกับใช้พลังลมปราณเทพดับสูญของตนเองดีดสะท้อนกลับไป
หากไม่ใช่เจียงเยี่ยนมีพลังลมปราณมหาศาลเหนือกว่าโอวหยางฉิว เขาคงใช้เคล็ดวิชานี้อย่างสมบูรณ์ไม่ได้ อาจได้รับบาดเจ็บไม่ก็เสียชีวิต
“อ๊าก” โอวหยางฉิวร้องอย่างเจ็บปวดจากนั้นร่างเขาก็กระเด็นไปหลายฉื่อ* พร้อมกระอักโลหิตเป็นทางยาว
เจียงเยี่ยนวิ่งเข้าหาโอวหยางฉิว เขากำหมัดแน่นด้วยความแค้น แต่โอวหยางฉิวรีบคุกเข่าโขกศีรษะให้เขา
“จอมยุทธน้อย ไว้ชีวิตด้วย”
เจียงเยี่ยนรู้สึกเหนือคาดหมาย มันนึกไม่ถึงยอดฝีมืออย่างโอหยางฉิวจะไร้ศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้
ที่จริงเจียงเยี่ยนคิดจะฆ่าโอวหยางฉิว แต่พอเห็นท่าทางอันน่าเวทนาของโอวหยางฉิวกลับทำไม่ลง
กระต่ายตัวหนึ่งเขายังไม่อยากเห็นมันตาย อย่าว่าแต่คน
ที่สำคัญมันไม่เคยฆ่าคนมาก่อน
“ไป อย่าให้ข้าเห็นหน้าอีก!” เจียงเยี่ยนตวาด
เจียงเยี่ยนค่อยๆ ถอยกายไป มันจ้องโอวหยางฉิวโดยไม่คลาดสายตา มันเพิ่งหลงกลโอวหยางฉิวมาก่อน มันย่อมเกรงโอวหยางฉิวมีลูกเล่น
โอวหยางฉิวยามนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสยิ่ง มันเองก็ไม่กล้าเล่นตุกติก รีบหันกายวิ่งหนีไปทันที แต่ด้วยอาการบาดเจ็บทำให้มันวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลง ต้องรีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลค่อยๆ ทรงกายรีบเดินไป
เจียงเยี่ยนยืนรอจนโอวหยางฉิวลับสายตา มันก็คุกเข่าลงด้วยความเหน็ดเหนื่อย
เจียงเยี่ยนพยายามตั้งสติ แต่ครั้งนี้มันใช้พลังมากเกินไปไม่นานสติก็ดับวูบ สองตาเจียงเยี่ยนมองไม่เห็นสิ่งใดอีก
แสงอาทิตย์สาดส่องยามเช้าไปที่ร่างกายของเด็กหนุ่มสร้างอบอุ่นให้ร่างกาย เจียงเยี่ยนค่อยๆ มีสติลืมตาขึ้นช้าๆ
แสงอาทิตย์ที่เข้ามาชอนไชสายตามัน ทำให้มันอดหลับตาอีกครั้งไม่ได้
เจียงเยี่ยนเอามือป้องตาจากนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น เจียงเยี่ยนตื่นขึ้นมา ร่างกายรู้สึกอ่อนแรงอย่างยิ่ง มันหิวน้ำอย่างยิ่ง แต่ไม่ทราบจะหาน้ำจากที่ใด
เมื่อนึกถึงน้ำก็พลอยนึกถึงน้ำในทะเลสาบซีหูไปด้วย
เจียงเยี่ยนรู้สึกเป็นห่วงคนในสกุลเจียงยิ่ง ปราชญ์มารบริสุทธิ์ใช่จะบุกสกุลเจียงแล้วหรือไม่? ปราชญ์มารบริสุทธิ์ใช่ไป๋เหวินโจวหรือไม่? นี่เป็นสิ่งที่เขาอยากรู้
เจียงเยี่ยนพยายามข่มกลั้นความกระหาย มันพุ่งร่างอย่างรวดเร็วกลับไปที่สกุลเจียงทันที!!
บุรุษผู้หนึ่งสวมใส่ชุดขาวอย่างเรียบง่ายธรรมดา แต่ไม่อาจปิดบังความหล่อเหล่าสง่างามราวเทพจุติของมันได้
ที่จริงมันใส่ชุดขาวเนื้อผ้าไหมชั้นดี แต่น่าเสียดายชุดขาวของมันถูกกรีดขาดหลายแห่งพร้อมกับคราบเลือดหลายแผล มันจึงตัดสินใจไปซื้อชุดขาวจากชาวบ้านในหมู่บ้านริมทะเลสาบซีหู
พร้อมกันนั้นมันยังถามให้แน่ใจว่าสกุลเจียงมีชายหนุ่มอายุสิบหกปีด้วยใช่หรือไม่ ซึ่งชายหนุ่มสกุลเจียงหน้าตาหล่อเหลาน่ารัก เป็นที่รู้จักของชาวบ้านเป็นอย่างดี
บุรุษชุดขาวย่อมเป็นไป๋เหวินโจว
ไป๋เหวินโจวเดินทางถึงหน้าบ้านสกุลเจียงเพื่อตามหาบุตรชายของศัตรูที่ฆ่าบิดาของเขาเพื่อชำระแค้นให้จบสิ้น
ไป๋เหวินโจวเผยรอยยิ้ม เขาพร้อมจะเปิดศึกกับสกุลเจียงแล้ว!
จบตอนที่ 10ไป๋เหวินโจวคือปราชญ์มารบริสุทธิ์จริงๆ แต่สกุลเจียงมียอดฝีมือคับคั่งอยู่ ไป๋เหวินโจวจะเอาชนะได้หรือ? แล้วเจียงเยี่ยนจะมาช่วยเหลือทันหรือไม่ โปรดติดตาม ตอนหน้าบู๊เข้มข้นสุดๆ!! ชอบไม่ชอบยังไงก็ฝากคอมเม้นท์ได้นะคร้าบ*1 ฉื่อ ประมาณ 33.33 ซม. หรือ 1/3 เมตร
3K
