เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        เหยียนกุ้ยหรงชะงักงันทันทีหัวใจพลันรู้สึกขุ่นเคืองหญิงสาวผู้นี้เป็นถึงน้องสะใภ้ของน้องสะใภ้สี่ของบ้านเฒ่าสี่ที่แท้ก็มีดีอยู่ไม่น้อย!

        เธอแค่นเสียงหึพลางเชิดหน้าขึ้นกล่าวว่า “ฉันนี่แหละที่ทำเสียไม่ใช่แค่ห้าหยวนหรอกหรือ? ฉันจะชดใช้ให้ก็แล้วกัน”

        ช่างเหยียนใบหน้าซีดเผือดสลับแดงดูน่าเกลียดนักเมื่อนึกถึงตนเองที่เพิ่งจะตำหนิหลี่จิ้งเซียนไปอย่างไร้เหตุผลและยังไม่ยอมฟังคำแก้ตัวของอีกฝ่าย…

        “เอ่อ… จิ้งเซียนเอ๋ย ฉันเสียใจจริงๆ นะ พวกเราเข้าใจเธอผิดไปแล้วเงินนี่ไม่พอหรอก เธอกลับไปทำงานเถอะ” ช่างเหยียนกล่าว

        ทว่าหลี่จิ้งเซียนกลับส่ายหน้า“ฉันไม่ไปแล้วค่ะช่างเหยียน ฉันคิดดีแล้วว่าจะไม่เรียนต่อแล้วฉันจะกลับบ้านไปทำนา”

        เธอเรียนอยู่ที่นี่เกือบสองปีแต่ก็ไม่ได้เรียนรู้วิชาชีพที่แท้จริงเลยแม้แต่น้อย

        ช่างเหยียนไม่ได้สอนเธอหลายสิ่งหลายอย่างตลอดระยะเวลาเกือบสองปีที่เธอเรียนที่นี่ยังสู้เซียวหยวนซินที่เรียนกับซูเจียวเจียวเพียงปีเดียวไม่ได้เลย

        แต่เธอรู้ว่าซูเจียวเจียวไม่รับคนง่ายๆเธอจึงไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้ เพียงแต่คิดจะกลับบ้าน ไม่เรียนแล้วอยู่ที่นี่ต่อไปก็ถูกรังแกและถูกทำให้อับอายไม่เว้นแต่ละวัน

        ช่างเหยียนพยายามรั้งเธอไว้หลายครั้งแต่หลี่จิ้งเซียนก็ยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะกลับบ้านช่างเหยียนหมดหนทางจึงได้แต่กล่าวว่า “งั้นเธอกลับบ้านไปพักให้สบายใจก่อนก็แล้วกัน”

        จากนั้นช่างเหยียนก็จ่ายค่าแรงสามเดือนให้หลี่จิ้งเซียนเป็นเงินสิบห้าหยวน

        หลี่จิ้งเซียนเมื่อรู้ว่าซูเจียวเจียวจะกลับไปที่กองผลิตก็รีบกลับเข้าไปในห้องเพื่อเก็บข้าวของแล้วตามออกมา เธอก็ไม่มีอะไรมากนักมีเพียงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด กะละมังสองใบ และรองเท้าหนึ่งคู่เธอจึงจัดเก็บข้าวของเสร็จอย่างรวดเร็ว

        ซูเจียวเจียวเห็นว่าเธอตั้งใจจะเลิกทำงานจริงๆจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “เธอกลับบ้านไปแบบนี้ไม่กลัวแม่เธอจะด่าเอาหรือ?”

        หลี่จิ้งเซียนส่ายหน้า“แม่จะด่าหรือจะตีก็ช่างเถอะค่ะยังไงฉันก็ไม่กลับไปที่ร้านของช่างเหยียนอีกแล้ว ฉันยอมทำไร่ทำนาดีกว่า”

        ซูเจียวเจียวเห็นท่าทางดื้อรั้นของอีกฝ่ายเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆไม่รู้ว่าเมื่อหลี่จิ้งเซียนเจอหน้าแม่แล้วจะยังดื้อรั้นได้เช่นนี้หรือไม่

        หลี่จิ้งเซียนเห็นซูเจียวเจียวถือของมากมายจึงอาสาช่วยถือ อย่าได้มองว่าหลี่จิ้งเซียนตัวเล็กและผอมแห้งแต่กำลังแขนของเธอไม่น้อยเลยทีเดียว เธอถือของเต็มสองมือแต่ก็ก้าวเท้าได้ไม่ช้ากว่าซูเจียวเจียวเลยแม้แต่น้อย

        “พี่เจียวเจียวคะ วันนี้ขอบคุณพี่มากเลยนะคะถ้าพี่ไม่ได้บังเอิญแวะมาที่ร้านละก็ เงินห้าหยวนของฉันคงหายไปแน่ๆ เลยค่ะ ไปค่ะฉันจะเลี้ยงไอศกรีมพี่เอง!”

        หลี่จิ้งเซียนยิ้มกว้างตอนนี้เธอรู้สึกอารมณ์ดีอย่างมาก

        ซูเจียวเจียวเห็นเธออารมณ์ดีก็ไม่อยากขัดใจ“ดีเลย ฉันขอรสนมนะ”

        “ได้เลยค่ะ!” หลี่จิ้งเซียนหัวเราะไม่นานเธอก็ถือไอศกรีมสองแท่งกลับมาแท่งหนึ่งเป็นรสนมที่เธอซื้อให้ซูเจียวเจียวเป็นอย่างดีที่สุด ราคาหนึ่งเหมาส่วนไอศกรีมของเธอเองเป็นรสถั่วเขียวราคาเพียงสามเฟิน

        ซูเจียวเจียวพาหลี่จิ้งเซียนไปรอที่หน้าร้านอาหารรัฐสวัสดิการ

        หลี่จิ้งเซียนกัดไอศกรีมไปพลางถามไปพลางว่า “พี่เจียวเจียวกำลังรอใครอยู่หรือคะ?ใช่พี่อาหมิงหรือเปล่า?”

        ซูเจียวเจียวพยักหน้า“อืม เขากลับไปซื้อของที่ตลาดนัดน่ะ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับมา”

        ในตรอกเซียวหยวนหมิงมองหลี่ต้าเฉวียนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าบึ้งตึง“นายบอกว่ากลับบ้านแล้วไม่ใช่หรือ? นายไปเดินตลาดมืดมาใช่ไหม?”

        หลี่ต้าเฉวียนถูกจับได้จึงรีบเกาหัวด้วยความกระอักกระอ่วนและหวาดกลัว“นาย… นายก็ไปเดินตลาดมืดเหมือนกันไม่ใช่หรือ!”

        ไม่อย่างนั้นเซียวหยวนหมิงจะบังเอิญเจอเขาได้อย่างไรเล่า?

        สีหน้าของเซียวหยวนหมิงพลันมืดครึ้มลง“นายยังกล้าเถียงอีกเหรอ? นายกับฉันไม่เหมือนกันสักหน่อย?”

        เซียวหยวนหมิงมีช่องทางและเคยวิ่งไปมาหลายครั้ง ถนนทุกสายและตรอกทุกซอยที่นี่เขารู้จักเป็นอย่างดีต่อให้มีตำรวจนอกเครื่องแบบมา เขาก็ยังสามารถแยกแยะได้

        แล้วกับหลี่ต้าเฉวียนจะเหมือนกันได้อย่างไร?

        เจ้าโง่นี่ไม่ว่าจะมองยังไงก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกชัดๆ หลี่ต้าเฉวียนเดินโง่ๆตะโกนถามคนอื่นว่ามีเนื้อขายไหม กล้าทำตัวโจ่งแจ้งเช่นนี้ในตลาดมืดอยากถูกจับหรืออย่างไร?

        หลี่ต้าเฉวียนเม้มปากพลางหดคอลงด้วยความหวาดกลัว “พี่อาหมิงครับผมผิดไปแล้ว”

        เซียวหยวนหมิงจ้องมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“บอกมาซิว่า นายกำลังคิดจะซื้อเนื้อให้ใครกันแน่?”

        หลี่ต้าเฉวียนชะงัก“ผม… ผมจะซื้อกลับไปกินเองที่บ้านครับ พอดีไม่ได้กินเนื้อมานานแล้วก็เลยอยากกินมากๆ ครับ”

        เซียวหยวนหมิงเหลือบมองเขาอย่างไม่เชื่อ“โกหกชัดๆ”

        หลี่ต้าเฉวียนเห็นว่าไม่อาจปิดบังได้จึงได้แต่กล่าวว่า “ผมซื้อให้ภรรยาของตงเซิงครับ...”

        มุมปากของเซียวหยวนหมิงกระตุกเล็กน้อยจากนั้นดวงตาก็เย็นชาลง “นี่นายรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?เฉิงติ้งผิงเป็นภรรยาของหลี่ตงเซิงหลี่ตงเซิงเพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน นายคิดว่าตัวเองมีชีวิตอยู่มานานพอแล้วหรือว่าเบื่อชีวิตแล้วหรือไง?”

        หลี่ต้าเฉวียนรีบโบกมือและส่ายหน้าหัวส่ายไปมาเหมือนลูกตุ้ม “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นครับทุกคนเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว! ผมแค่อยากช่วยเพราะสงสารเธอเท่านั้นเองครับผมจะชอบเฉิงติ้งผิงได้อย่างไรกัน!”

        เซียวหยวนหมิงขมวดคิ้ว“แล้วทำไมนายถึงได้ดีกับเธอขนาดนั้น? ถึงกับไปหาเธอทุกสามสี่วัน?นายวิ่งเข้าออกบ้านผู้หญิงบ่อยขนาดนี้ เกิดเธอเข้าใจผิดไปจะทำยังไง?”

        หลี่ต้าเฉวียนกล่าวว่า“ก็เพราะตอนเด็กๆ ผมเรียนอยู่ห้องเดียวกับเฉิงติ้งผิง ตอนเด็กๆผมพูดติดอ่าง เพื่อนๆ ในห้องต่างก็หัวเราะเยาะมีเพียงเฉิงติ้งผิงที่ไม่เคยหัวเราะผม แถมยังสอนผมออกเสียงให้พูดดีๆผมก็แค่ตอบแทนบุญคุณเธอเท่านั้นเองครับ!”

        “อีกอย่าง เธอยังบอกด้วยว่าผมไม่ใช่ผู้ชายในแบบที่เธอชอบเธอมีแค่หลี่ตงเซิงในใจเท่านั้น เธอชอบผู้ชายที่สุขุมและเป็นผู้ใหญ่ส่วนผมที่เป็นแค่เด็กหนุ่มตัวเล็กๆ เธอไม่สนใจหรอกครับแล้วยังบอกอีกว่าพวกเราเป็นเหมือนพี่น้อง”

        กล่าวจบเขาก็เห็นเซียวหยวนหมิงทำท่าทางไม่ค่อยเชื่อ เขารีบยกมือขึ้น สองนิ้วชี้ขึ้นฟ้า“ผมพูดความจริงนะครับ! ผมขอสาบานต่อฟ้า! ถ้าพี่อาหมิงไม่เชื่อก็ลองไปถามเฉิงติ้งผิงได้เลยครับ เราสองคนบริสุทธิ์ใจและซื่อตรงต่อกันครับ!”

        “พอแล้ว ฉันจะเชื่อนายสักครั้งก็แล้วกัน” เซียวหยวนหมิงขัดจังหวะเขามิฉะนั้นหากปล่อยให้เขาพูดต่อไปละก็ คงไม่มีวันจบสิ้น

        หลี่ต้าเฉวียนเห็นว่าเขาเชื่อตัวเองจริงๆจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งอก ไม่รู้ทำไม... เมื่อเห็นพี่อาหมิงโกรธแล้วถึงได้น่ากลัวยิ่งกว่าตอนเห็นแม่ตัวเองโกรธเสียอีก!

        เซียวหยวนหมิงถามว่า“ต้องการเนื้อเท่าไร?”

        หลี่ต้าเฉวียนตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะตอบกลับมาว่า “พี่อาหมิงครับพี่มีวิธีหาเนื้อมาได้หรือ?”

        “อืม” เซียวหยวนหมิงมองเขาด้วยสีหน้าเฉยเมย “บอกมาว่านายต้องการเนื้อเท่าไร และยังต้องการอะไรอีกบ้าง บอกมาให้หมดฉันจะดูว่าสามารถหามาให้ได้ไหม”

        หลี่ต้าเฉวียนรีบกล่าวออกมา“เนื้อหมูสิบชั่ง น้ำตาลทรายแดงสองชั่ง ลำไยอบแห้งหนึ่งถุงพุทราจีนสองถุง…”

        “เอาล่ะ นายออกไปรอข้างนอกก่อน อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป” เซียวหยวนหมิงกล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป

        หลี่ต้าเฉวียนไปรอที่ทางแยกราวครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็เห็นเซียวหยวนหมิงแบกถุงใบใหญ่เดินเข้ามา

        หลี่ต้าเฉวียนดวงตาเปล่งประกายรีบเดินเข้าไปต้อนรับ “พี่อาหมิงครับในถุงนี่มีอะไรบ้างครับ? พี่เก่งเกินไปแล้วผมขอไปทำงานกับพี่ได้ไหมครับ…”

        ก่อนที่เขาจะพูดจบเขาก็ถูกเซียวหยวนหมิงถลึงตาใส่ด้วยความเย็นชา

        หลี่ต้าเฉวียนจึงได้แต่หุบปากเงียบสนิท