“นี่คือเื่จริง?” เก๊บพึมพัมกับตัวเองขณะมองเข้าไปในกระจกเบื้องหน้าตน เขาเพิ่งตื่นนอน
สีหน้าของเขาแสดงอาการสับสนอย่างชัดเจนเมื่อเขาตื่นขึ้นมาภายในห้องที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้ง ใช่แล้วอีกครั้ง!! เพราะนี่คือครั้งที่สองที่เขาตื่นขึ้นมาในห้องที่เขาไม่รู้จักแห่งนี้
เพื่ออธิบายให้ทุกคนเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น เมื่อวานนี้เก๊บตื่นขึ้นมาอย่างสับสนในห้องที่แปลกประหลาดและสถานที่ที่แปลกประหลาดแห่งนี้ เขาไม่เคยเห็นหรือรู้สึกคุ้นเคยใดๆหลังจากมองไปรอบๆห้อง เทคโนโลยีต่างๆรอบตัวเขานั้นทันสมัยและล้ำหน้ากว่าเทคโนโลยีใดๆที่เขารู้จัก แต่เมื่อพิจารณาว่าเขาเพิ่งเข้านอนไป ดังนั้นนี่คงเป็แค่ความฝันของเขาเท่านั้น เขาจึงรู้สึกสบายใจขึ้น
เมื่อคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเดี๋ยวเขาก็คงตื่นขึ้นเอง เก๊บจึงสำรวจสถานที่แห่งนี้ด้วยความสนใจ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากัักับความฝันสุดไซไฟนี้ เขาอาจจะลืมมันด้วยซ้ำเมื่อตื่นขึ้น เขาใช้เวลาสำรวจไม่นาน เพียง 3 นาทีเท่านั้น เหมือนดั่งกับว่าเขาคุ้นเคยกับมันอย่างแปลกประหลาด เขาก็เข้าใจเกือบทุกอย่างในห้องแห่งนี้ได้ไม่ยาก
เขาพบว่าตนอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่มีโทรทัศน์รูปทรงล้ำยุคเหมือนในนิยายหรือภาพยนต์ไซไฟที่เขาเคยเห็นผ่านตา และเมื่อเขาสำรวจมันเขาก็พบว่ามันสามารถแสดงความละเอียดถึง 8K ได้อย่างสบายๆ ทำให้โทรทัศน์ในโลกความจริงของเขาเป็เหมือนเศษเหล็กโง่ๆอย่างไรอย่างนั้น
“นี่เป็เพียงสิ่งของสมมติในโลกแห่งความฝันเท่านั้น เก๊บ นายไม่ควรอิจฉามัน” เขาคิดกับตัวเองในใจขณะมองไปรอบๆเพื่อสำรวจสิ่งอื่น
ห้องครัวเป็สถานที่ที่คุ้นเคยมากสำหรับเขา ไม่ว่าเขาจะอยู่โลกไหนก็ตาม มันทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่าเขารู้จักที่แห่งนี้ เขาเข้าใจโดยปริยายว่าของแต่ละชิ้นภายในห้องคืออะไร แต่เขากลับไม่รู้ว่าเขาต้องใช้งานมันยังไง ซึ่งทำให้เขานึกถึงข้อเท็จจริงบางอย่างที่เขาเคยอ่านผ่านตา
“สมองของมนุษย์ไม่สามารถสร้างบางสิ่งบางอย่างหรือฉากที่เหนือจิตนาการของตนเองได้ ดังนั้น สำหรับฉันที่ฝันถึงสิ่งเหล่านี้ แสดงว่าฉันคงเคยเห็นบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายกันมาก่อน ซึ่งสมองของฉันได้เปลี่ยนรายละเอียดของมันจนดูเหมือนสิ่งใหม่” เขาพูดกับตัวเองขณะดูสิ่งของเหล่านี้เบื้องหน้า
ส่วนที่เหลือภายในสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ดูน่าสนใจนักสำหรับเขา สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาจริงๆก็คือโต๊ะพร้อมคอมพิวเตอร์ และก็อย่างที่เขาจิตนาการไว้ในเบื้องต้น คอมพิวเตอร์เบื้องหน้าของเขานั้นล้ำยุคกว่าโลกแห่งความเป็จริงหลายเท่า มันแสดงหน้าจอโฮโลแกรมพร้อมกับระบบแสงสีแสงที่ดูสวยงามและไฮเทคมาก
“ลองััหาขอบเขตของความฝันนี้ดูดีกว่า” เก๊บกล่าวด้วยความสงสัยพร้อมกับนั่งลงและเริ่มใช้คอมพิวเตอร์เบื้องหน้า
ระบบปฏิบัติการคล้ายกับ s มาก ดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหาในการใช้งานเบื้องต้นและสำรวจสิ่งต่างๆ เก๊บพบว่ามีบางสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจ แม้ว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คล้ายกันกับโลกแห่งความเป็จริงก็ตาม และภายในอินเทอร์เน็ตในความฝันนี้มีสิ่งที่น่าสนใจสำหรับเขาไม่น้อย และหลายสิ่งหลายอย่างเป็สิ่งที่เขาไม่เคยพบไม่เคยรู้มาก่อน
ในฐานะนักเล่นเกมสุดฮาร์ดคอร์เก๊บชอบที่จะเล่นเกมทุกประเภท โดยเฉพาะเกมที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Game Awards มันเป็ธรรมเนียมของเขาไปแล้วที่จะต้องเล่นเกมยอดเยี่ยมแห่งปีเหล่านี้ให้จบหมดทุกเกม หลังจากนั้นเขาจะทำการรีวิวโดยละเอียดสำหรับแต่ละเกมและเผยแพร่ความคิดเห็นของเขาบนโลกอินเทอร์เน็ต ว่าเกมนั้นสมควรได้รับรางวัลดังกล่าวหรือไม่
เขาทำสิ่งเหล่านี้ด้วยใจรักและความหลงใหล มันจึงไม่แปลกที่ชื่อของเขาก็ถูกเผยแพร่ไปอย่างรวดเร็วบนโลกอินเทอร์เน็ต จนถึงจุดที่เขากลายเป็หนึ่งในนักวิจารณ์เกมที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดจากเหล่าผู้เล่น แต่สิ่งที่เขากำลังเห็นอยู่ในขณะนี้กลับทำให้รู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก กับเกมต่างๆในโลกแห่งความฝันนี้ มันมีดีแค่กราฟิกความสมจริงแต่ส่วนที่เหลือในด้านคุณภาพนั้นแย่มาก
เมื่อเขาเลื่อนดูเว็บไซต์เกมและข่าวต่างๆ เขาเห็นว่าในขณะนี้กำลังมีการประกวดการพัฒนาเกมของมหาวิทยาลัย และสิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือเกมที่มีการคลิกมากที่สุดคือเกมที่มีชื่อว่า “Spear throwing training” หรือเกมฝึกการขว้างหอกนั่นเอง
มันเป็สิ่งที่เก๊บไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อเขาดูตัวอย่างเกมเพลย์แล้วมันทำให้เขาถึงกับกุมขมับ มันทำให้เขารู้สึกแย่มาก โดยพื้นฐานของเกมแล้ว ผู้เล่นจะต้องยืนอยู่บนเรือแคนูท่ามกลางทะเลลึก และจะมีปลามากมายะโขึ้นมาจากผิวน้ำรอบตัวเพื่อให้ผู้เล่นได้ขว้างหอกไปที่มัน ยิ่งผู้เล่นตีปลาได้มากเท่าไหร่ ความชำนาญในการขว้างหอกของพวกเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นมากเท่านั้น
สิ่งเหล่านี้มีคุณสมบัติเป็เกมั้แ่เมื่อไหร่? นั่นคือความคิดของเก๊บ
แม้แต่เกมคลิกเบตในโลกแห่งความเป็จริงก็ไม่ได้แย่ขนาดนี้ เพราะแม้แต่เกมคลิกเบตโง่ๆก็อาจจะทำให้ผู้เล่นติดงอมแงมได้โดยไม่รู้ตัว เพียงแค่อาศัยเทคนิคง่ายๆอย่าง การพัฒนาของตัวละครภายในเกม เช่น ผู้เล่นสามารถพัฒนาหอกและเรือแคนูของพวกเขาผ่านแต้มสะสมในขณะที่ขว้างหอกโดนปลา หอกได้รับเอฟเฟกต์เรืองแสงเมื่อผู้เล่นทำคะแนนได้ดี หรือไม่ก็มีอาวุธเสริมอื่นๆที่ดูดีกว่าหอกโง่ๆนี่
แต่จากสิ่งที่เก๊บเห็น ไม่มีสิ่งเหล่านี้ภายในเกมดังกล่าวเลยแม้แต่น้อย ผู้เล่นยังคงต้องยืนอยู่บนเรือและขว้างหอกไปอย่างไร้จุดหมาย
“นี่ดูเหมือนจะเป็เกม VR ใครมันจะไปอยากเล่นเกมแบบนี้กัน!!” เก๊บพยายามหาเหตุผลที่น่าเชื่อถือผ่านการวิเคราะห์ฟุตเทจของเกม แต่ก็ไม่มีอะไรเลยที่ทำให้เกมนี้ได้รับยอดคลิกอันดับหนึ่ง
เก๊บจึงได้ไล่ดูความคิดเห็นของเกม และนั่นทำให้เขาถึงกับโกรธเป็ฟืนเป็ไฟที่เกมดังกล่าวได้รับคำชมอย่างถล่มทลาย
[ฉันต้องขอบคุณผู้สร้างเกมนี้!! ในฐานะที่เคยเป็ผู้ใช้หอกแรงค์ F เกมนี้มีหน้าที่หลักในการช่วยให้ฉันพัฒนาสู่แรงค์ E]
[แม้ว่าฉันจะเป็นักรบที่ใช้หอกแรงค์ E อยู่แล้ว แต่เกมนี้กลับช่วยฉันได้มาก ในการต่อสู้ครั้งล่าสุดที่ฉันเข้าร่วม สหายของฉันกำลังถูกฆ่าโดยก๊อบลินที่โจมตีจากด้านหลัง แต่โชคดีที่ฉันใช้ทักษะที่ได้เรียนรู้จากเกมนี้ ขว้างหอกใส่ก็อบลินและช่วยชีวิตสหายของฉันได้สำเร็จ!!]
[น่าแปลกที่เกมนี้สร้างโดยนักศึกษามหาวิทยาลัย การมองการณ์ไกลโดยใช้คลื่นทะเลเพื่อช่วยในการฝึกการทรงตัว ในขณะที่ผู้เล่นต้องเล็งปลาที่มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ มันเป็ความคิดที่ฉลาดมาก เกมนี้สมควรได้รับอันดับ 1 อย่างแน่นอน!!]
[คุณลักษณะที่โดดเด่นที่สุดในเกมนี้คือการออกแบบปลา และสิ่งที่นักศึกษาคนนี้ทำให้ฉันทึ่งยิ่งขึ้นไปอีกคือมันมีปลามากกว่า 20 ชนิด บางตัวมีเกล็ดหนาพอๆกับมอนสเตอร์แรงค์ E! ผู้สร้างเกมนี้ต้องเป็อัจฉริยะอย่างแน่นอน!]
[บลาๆๆๆ….]
จากความคิดเห็นมากกว่า 50 รายการที่เก๊บอ่าน มีความคิดเห็นด้านลบเพียงอันเดียวเท่านั้น ที่ผู้เล่นบ่นว่าเขาไม่สามารถทรงตัวยืนบนเรือแคนูได้ และกล่าวโทษผู้สร้างเกมสำหรับสิ่งนี้ ซึ่งเป็สิ่งที่ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม ความคิดเห็นส่วนใหญ่ก็ยกย่องผู้สร้างเกมว่าเป็อัจฉริยะที่คิดวิธีฝึกฝนแบบนี้ได้ หรือวิธีที่เขาสร้างปลาให้มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงและบางตัวถึงกับมีเกล็ดหนาทนทาน
เมื่อย้อนกลับไปดูฟุตเทจของเกมแล้ว เก๊บไม่สามารถแยกความแตกต่างของปลาได้มากนัก ดูเหมือนว่าความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดคือลักษณะพื้นผิวของมัน เมื่อนึกถึงเกม man eater ที่เขาเคยเล่นเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ซึ่งมีฉลามหลากหลายสายพันธุ์ให้ผู้เล่นพัฒนา การเปรียบเทียบกับเกมนี้เหมือนดั่ง์และโลก
“ทำไมคนเหล่านี้ถึงได้ยกย่องเกมนี้นัก?” เก๊บรู้สึกสับสนและเริ่มค้นหาข้อมูล
ไม่นานเขาก็ได้รับคำอธิบายที่ค่อนข้างสมเหตุสมผล ในที่สุดเก๊บก็เข้าใจว่าทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความคิดสร้างสรรค์ของสมองของเขา ในการสร้างโลกความฝันที่ลึกซึ้งเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่าเกมเมอร์ในดินแดนแห่งความฝันของเขาสามารถเล่นเกมและได้รับทักษะต่างๆในชีวิตจริง และมีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่จะได้รับพร์ในอาชีพนักพัฒนาเกม โดยคิดเป็ 5% ของประชากรโลกเท่านั้น นั่นหมายความว่าอีก 95% คือเกมเมอร์ที่จะเข้ามาแสวงหาทักษะประสบการณ์ในโลกของผู้สร้างเกม โดยนักพัฒนาเกมก็จะได้รับพลังส่วนหนึ่งจากผู้เล่นที่เข้ามาในโลกเกมของพวกเขาด้วย
อาชีพนักพัฒนาเกมเป็อาชีพที่ได้รับเกียรติเป็อย่างมากจากผู้คนทั้งหมด เนื่องจากเกมที่พวกเขาสร้างสามารถพัฒนาฝึกฝนมนุษยชาติให้รอดพ้นวิกฤต จากการรุกรานของเหล่ามอนสเตอร์ต่างมิติได้ ทำให้มนุษย์สามารถต่อกรและฆ่าเหล่ามอนสเตอร์ที่เข้ามายังโลกของพวกเขา
นักพัฒนาเกมถูกแบ่งระดับเป็ F ถึง S โดย F คือระดับต่ำสุด และ S คือสูงสุด และผู้พัฒนาเกมระดับ S เพียงแค่ 10 คนบนโลกเท่านั้น ในทำนองเดียวกัน เกมเมอร์ก็ถูกแบ่งระดับเช่นเดียวกันกับผู้พัฒนาเกม
เมื่อเข้าใจว่าผู้เล่นเหล่านี้เข้าเกมเพื่อฝึกฝน เก๊บก็รู้แล้วว่าทำไมเกมขว้างหอกโง่ๆนี้ถึงได้รับคำชม เนื่องจากเป็วิธีการฝึกขว้างหอกที่ใช้งานได้จริง แม้ว่าเก๊บจะยังเห็นข้อบกพร่องมากมายภายในนั้น รวมถึงหลายๆอย่างที่เกมนี้สามารถพัฒนาให้มีความน่าดึงดูดและความสนุกได้โดยไม่เสียผลลัพธิ์ดังกล่าว และเมื่อเขาไล่ดูเกมอื่นๆก็พบว่าเกมขว้างหอกนี้ดีกว่าเกมอื่นที่เหลือจริงๆ นั่นทำให้เก๊บรู้สึกแย่มากขึ้น
“ถ้าฉันจะสร้างเกมเพื่อฝึกฝนทักษะนี้ ฉันคงทำบางอย่างเช่นคลิกเกอร์เ่าั้ ซึ่งผู้เล่นเริ่มต้นด้วยหอกไม้ ผู้เล่นจะได้รับเหรียญจากการฆ่าปลา เหรียญเหล่านี้สามารถใช้แลกเปลี่ยนหอกที่ดีกว่าได้ รวมถึงรูปลักษณ์เอฟเฟกต์ที่ดีกว่าทรงพลังกว่า ทำให้ผู้เล่นสามารถฆ่าปลาที่ทรงพลังกว่าตอนเริ่มต้น และได้รับเหรียญมากขึ้น หอกดีขึ้น วนลูปไม่รู้จบ สิ่งเหล่านี้สามารถทำให้ผู้เล่นเสพติดได้ง่ายๆ แย่จังที่โลกแห่งนี้เป็แค่ความฟัน ไม่เช่นนั้นฉันคงกลายเป็ผู้พัฒนาเกมชั้นนำได้ไม่ยาก” เก๊บพูดขณะที่เขานั่งดูเกมอื่นๆ
แม้ว่าเขาจะเห็นส่วนที่เป็ประโยชน์ในเกมส่วนใหญ่ของโลกนี้ แต่เก๊บก็ไม่สามารถรู้สึกได้ว่าเกมเหล่านี้คือเกมในความคิดของเขาจริงๆ
“ทำไมไม่สร้างเื่ราวให้ผู้เล่นได้ผจญภัยในโลกแห่งเกม เพื่อให้ผู้เล่นได้รู้สึกเบื่อน้อยลง?” เก๊บได้แต่บ่นในใจ
เขาเองก็ยังเบื่อหน่ายกับการดูตัวอย่างของเกมเหล่านี้ เก๊บจึงเริ่มมองหาเท็บอื่นๆในบราวเซอร์ของเขา และที่น่าประหลาดใจคือเขามีโปรไฟล์ของตัวเองในนั้น
[กาเบรียล ฮาวเวิร์ด อายุ 22 ปี]
“มันคือชื่อและอายุของฉัน” เขาพูดพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย โดยคิดว่ามันเป็เื่ธรรมดาที่จะคิดเช่นนั้น ในเมื่อมันเป็โลกความฟันในสมองของเขา
และเมื่อพิจารณาถึงข้อมูลอื่นๆในนั้น เขาก็พบว่าเขาเป็นักศึกษาสาขาการพัฒนาเกม และกำลังอยู่ในกำหนดเส้นตายของการพัฒนาเกมสำหรับโปรเจคจบของมหาวิทยาลัย ซึ่งเขาควรจะแสดงให้เห็นว่า เขาสามารถสร้างเกมที่มีประโยชน์ต่อมนุษยชาติได้อย่างแท้จริงเพื่อเป็ game developer ตัวจริงเสียงจริง
เกมถูกแบ่งออกเป็ประเภทต่างๆ เช่น “เกมฝึกอาวุธระยะประชิด” “เกมฝึกอาวุธระยะไกล” “เกมฝึกร่างกาย” และอื่นๆ สุดท้ายเข้าได้เลือกโปรเจคของเขาในหมวดหมู่ “เกมฝึกยิงปืน”
ในหมวดหมู่นี้เก๊บได้เห็นคำอธิบายของมัน
[-งานของนักพัฒนาเกมภายใต้หมวดหมู่นี้คือ การสร้างโลกที่เกมเมอร์สามารถฝึกฝนการใช้อาวุธปืนได้ เนื่องจากประโยชน์ของอาวุธประเภทนี้ ต่อมอนสเตอร์ที่ทรงพลังนั้นต่ำมาก ขอแนะนำให้ผู้พัฒนาเกมคำนึงถึงสิ่งนี้เมื่อออกแบบเกม และประโยชน์ของการฝึกทักษะจะได้รับการประเมินด้วย
-อย่าลืมว่าการเคลื่อนไหวแบบเดิมซ้ำๆไม่ใช่วิธีเดียวในการพัฒนาทักษะดังกล่าว]
เมื่ออ่านคำอธิบายดังกล่าว เก๊บก็นึกถึงเกมหลายเกมที่เหมาะสมกับหมวดหมู่นี้ โดยคิดถึงมอนสเตอร์ที่อ่อนแอเป็หลัก เขาคิดว่าเกมแนวนี้น่าจะเป็ที่นิยมสำหรับการฝึกกองกำลังตำรวจ ที่จะเป็ต้องจัดการกับมนุษย์คนอื่นๆ หรือมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์
เกมเวอร์วังอย่าง Doom จะถูกละทิ้งทันทีจากการพิจารณานี้ เนื่องจากสัตว์ประหลาดในเกมนี้อาจจัดอยู่ในมอนสเตอร์ที่ทรงพลังมาก เขาควรเน้นไปที่มอนสเตอร์ที่ดูอ่อนแอเท่านั้น
“ฉันเดาว่าซอมบี้ควรจัดอยู่ในหมวดหมู่มอนสเตอร์ที่อ่อนแอใช่ไหม?” เก๊บพึมพัมกับตัวเองอย่างไม่มั่นใจ เขานึกถึงเกมซอมบี้เพียงไม่กี่เกมในหัว โดยเฉพาะเกมที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล game of the year 2021
เก๊บต้องยอมรับว่าถึงแม้เกมนี้จะไม่ได้สมบูรณ์แบบแต่ resident evil village ก็เป็เกมที่ดีมากที่เปลี่ยนจากธีมที่น่าเบื่ออื่นๆในแฟรนไชส์ resident evil ภาคหลังๆ ในเกมนี้ผู้เล่นต้องจัดการกับสัตว์ประหลาดที่อ่อนแออย่างซอมบี้ และเมื่อเขาคิดถึงบรรทัดสุดท้ายของคำอธิบายที่กล่าวว่ามีวิธีอื่นในการฝึกฝนทักษะ เกมนี้จึงเหมาะสมอย่างมาก
เก๊บพบว่ายิ่งผู้เล่นมีอารมณ์ที่รุนแรงมากขึ้นเท่าไร ร่างกายของพวกเขาก็จะสามารถดูดซับทักษะภายในโลกแห่งเกมได้มากขึ้นเท่านั้น และเขาจำได้ว่า เขารู้สึกกลัวและตื่นเต้นมากแค่ไหนเมื่อเล่น resident evil village ดังนั้นเขาจึงเดาได้ไม่ยากว่าผู้เล่นที่เข้ามาในโลกของ resident evil village จะมีอารมณ์ที่รุนแรงมากแค่ไหน ซึ่งอาจจะทำให้เขาได้รับคะแนนพิเศษ
มีเกมอื่นที่สามารถทำให้ผู้เล่นกลัวได้มากกว่าอย่างเช่น Outlast แต่เมื่อคิดว่าผู้เล่นใช้เวลาส่วนใหญ่กับกล้องในมือแทนที่จะเป็อาวุธที่พวกเขา้าฝึกฝนแล้ว เก๊บรู้สึกว่า resident evil village เหมาะสมกว่าอย่างเห็นได้ชัด
“การสร้างเกมเช่นนี้ในความฝันนั้นง่ายไหม?” เก๊บกล่าวด้วยความสนใจ
เขาเคยพยายามสร้างเกมในโลกแห่งความเป็จริงแล้ว แต่กระบวนการสร้างเกมนั้นซับซ้อนมากเกินไป และเพื่อสร้างเกมให้ดีอย่างที่เขาจิตนาการไว้ ไม่เพียงแต่เขาต้องเชี่ยวชาญในการเขียนโค้ดเท่านั้น เขายัง้าทีมงานและวัสดุอื่นๆอีกมากมายจนน่าปวดหัว
แต่เมื่อเก๊บอ่านเครดิตเกมในโลกแห่งความฝันนี้ เขาพบเพียงผู้พัฒนาเกมแค่คนเดียวเท่านั้นในทุกๆเกม นี่เป็สิ่งที่ทำให้เก๊บพิจารณาว่าบางทีในโลกแห่งความฝันนี้ การสร้างเกมอาจจะไม่ยากเท่าโลกความเป็จริง หรืออาจจะง่ายกว่าโลกจริงหลายเท่าก็เป็ได้
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความพยายามในการค้นหาของเขา เก๊บก็พบว่านักพัฒนาเกมทุกคนต้องใช้สิ่งที่เรียกว่า “เมล็ดพันธุ์โลก” ในการสร้างเกมๆหนึ่งขึ้นมาก มันเปรียบเสมือน pen drive ขนาดเล็กที่ผู้พัฒนาเกมต้องใช้มานาในการเปิดใช้งานมัน หลังจากที่เมล็ดพันธุ์โลกหรือเรียกย่อๆ seed ได้รับจำนวนมานาที่้าแล้ว seed จะเกิดการสลายตัวและผสานเข้ากับจิตสำนึกของผู้พัฒนาเกม และอนุญาตให้เขาสร้างโลกใบเล็กๆขึ้นมาจนกลายเป็เกมในที่สุด
สิ่งที่เก๊บพบว่าน่าสนใจมากที่สุดคือหลังจากการผสานระหว่างจิตสำนึกของผู้พัฒนาเกมกับ seed ถึง 100% แล้ว ผู้พัฒนาเกมสามารถควบคุม seed ให้ปรากฏออกมาหรือหายเข้าไปในร่างกายของตนก็ได้ แถมยังสามารถใช้ Seed เพื่ออัปโหลดเกมของตนลงบนอินเทอร์เน็ตได้อีกด้วย
“ช่างเป็วิธีการที่น่าสนใจจริงๆ” เก๊บแสดงความคิดเห็นอย่างตื่นเต้นเมื่อเขาอ่านเจอสิ่งนี้
เมื่อคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจไปมากกว่านี้ในโลกแห่งความฝันแล้ว เก๊บก็เริ่มหา seed ของเขาภายในห้อง 5 นาทีต่อมาเขาก็พบว่ามันอยู่ใต้หมอนของเขา
ด้วยความตื่นเต้นเก๊บเริ่มใช้วิธีที่เขาอ่านเจอบนอินเทอร์เน็ต ในการส่งมานาเข้าไปยัง seed เพื่อให้มันผสานเข้ากับจิตสำนึกของเขา แต่ทันทีที่เขาสามารถควบคุมมานาในร่างของเขาได้ เก๊บก็เริ่มรู้สึกปวดหัว ข้อมูลจำนวนมากกำลังเข้ามาในจิตสำนึกของเขา ความทรงจำที่เขาไม่เคยมี ผู้คนที่เขาไม่เคยเห็น ความสามารถที่เขาไม่รู้ว่าเขามี สิ่งต่างๆที่เขาไม่รู้จักเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในความคิดของเขา
ไม่ใช่ว่าเขากำลังได้รับความทรงจำจากที่อื่น แต่ราวกับว่าเขากำลังจำได้ ข้อมูลที่เขาได้รับมีจำนวนมากเกินไป เก๊บล้มลงบนเตียงก่อนที่สติของเขาจะดับไป
หลังจากหลับไปหลายชั่วโมงเก๊บก็ตื่นขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า มันเหมือนกับว่าเขาทำงานตลอด 30 ชั่วโมงโดยได้นอนพักเพียง 2 ชั่วโมงเท่านั้น เมื่อเก๊บรู้สึกตัวเขาก็กังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นและลุกขึ้นจากเตียง
สีหน้าของเขาแย่มาก โดยเฉพาะเมื่อเขารู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่ไหน
“นี่เป็เื่จริง…ไม่ใช่ความฟัน…” เก๊บถอนหายใจขณะมองหน้าตัวเองบนกระจก
โลกที่เขาคิดว่าเป็แค่ความฝัน ตอนนี้กลับกลายเป็โลกแห่งความจริงที่เขาต้องเผชิญ…
---------------------------------------------------------
ติดตามได้ที่เพจ FB : อักขระจิตปีศาจน้อยผู้เมามาย IOTD
ช่องทางโดเนทผู้แปล พร้อมเพย์ และ true wallet : 0939639931
---------------------------------------------------------