"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..."
เสียงหอบหายใจรุนแรงดังประสานกับเสียงประตูห้องสโมสรนักศึกษาที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างเล็กของลินลดาแทบจะทรุดกองลงกับพื้นพรมหน้าประตูสภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับผู้ประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติ
ผมเผ้าที่เคยรวบเป็มวยยุ่งเหยิงหลุดลุ่ยเหงื่อเม็ดเป้งเกาะพราวเต็มกรอบหน้าไหลย้อยลงมาตามลำคอระหงจนเสื้อนักศึกษาเปียกชุ่มแนบเนื้อไปบางส่วนสองมือชูถุงก๋วยเตี๋ยวและแก้วกาแฟขึ้นเหนือหัวราวกับกำลังถวายเครื่องสักการะแด่สิ่งศักดิ์สิทธิ์
"ทะ... ทันไหม"
เธอกัดฟันถามเสียงกระท่อนกระแท่นพยายามปรับลมหายใจให้เป็ปกติ
อาร์คละสายตาจากจอสมาร์ตโฟนราคาแพงพลิกข้อมือดูนาฬิกาเรือนหรูช้าๆ ด้วยท่วงท่าที่จงใจกวนประสาทที่สุดในสามโลก
"สิบเก้านาทีสี่สิบแปดวินาที" เขาประกาศผลด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก
"เกือบไปแล้วนะอีกนิดเดียวฉันจะได้คิดดอกเบี้ยเพิ่ม"
"โหย... พี่" ลินโอดครวญขาแข้งอ่อนแรงจนต้องเดินโซเซเอาของไปวางบนโต๊ะ "ลิ้นห้อยขนาดนี้ไม่มีคำชมสักหน่อยเหรอคะ"
"ทำดีเสมอตัวทำชั่วโดนทบต้นทบดอก" เ้าหนี้หน้าเืตอบหน้าตายก่อนจะบุ้ยใบ้ไปที่ถุงอาหาร
"แกะสิ รอใครมาตัดริบบิ้น?"
ลินถอนหายใจเฮือกใหญ่(แอบเบะปากใส่ตอนเขาก้มหน้า)แล้วลงมือจัดการเทเกาเหลาใส่ชามเซรามิกที่วางเตรียมไว้ จัดแจงวางช้อนส้อมและเสียบหลอดกาแฟให้อย่างรู้งาน ทั้งที่เพิ่งเริ่มงานวันแรก
กลิ่นหอมของน้ำซุปร้อนๆและหมูสับลอยฟุ้งเตะจมูก ทำเอากระเพาะน้อยๆของลินส่งเสียงร้องประท้วงโครกครากขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
โครก...
เสียงนั้นดังชัดเจนในห้องที่เงียบกริบ
มือที่กำลังเลื่อนชามชะงักกึกอาร์คเงยหน้าขึ้นมองเธอ เลิกคิ้วสูงเป็เชิงถาม
ลินหน้าร้อนวูบรีบยกมือมากุมท้องแก้เก้อ
"ขอโทษค่ะ คือเมื่อเช้าหนูรีบยังไม่ได้กินอะไรเลย"
"อ้อ..."อาร์คพยักหน้าทำความเข้าใจ ก่อนจะก้มลงตักหมูสับชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจสายตาละห้อยของลูกหนี้แม้แต่น้อย
"อร่อย" เขาพึมพำ"ป้าอ้วนมือไม่ตกจริงๆ น้ำซุปหวาน หมูนุ่ม อยากกินไหม"
ลินกลืนน้ำลาย ดวงตาเป็ประกายมีความหวัง
"พี่จะแบ่งหนูเหรอคะ"
อาร์คตักหมูอีกชิ้นขึ้นมา เป่าเบาๆแล้วยื่นมาจ่อที่ปากเธอ ลินอ้าปากเตรียมงับตามสัญชาตญาณ
วูบ!
วินาทีที่ฟันเธอกำลังจะงับหมูช้อนนั้นก็ถูกชักกลับไปเข้าปากคนถืออย่างรวดเร็ว
"อื้ม! สุดยอด!"อาร์คเคี้ยวโชว์หน้าตาเฉย
ลินอ้าปากค้างกลางอากาศความหวังพังทลายกลายเป็ความแค้นฝังหุ่น
"พี่อาร์ค! คนใจดำ!หลอกให้อยากแล้วจากไป นิสัยไม่ดี!"
"ฉันไม่ได้บอกว่าจะให้"เขายักไหล่ หน้าตายียวนกวนประสาทสุดขีด "ฉันแค่ถามว่า 'อยากกินไหม'เธอก็บอกว่าอยาก ก็แค่นั้น เป็ประโยคคำถามไม่ใช่ประโยคเชิญชวน"
"ฮึ่ย!" ลินกำหมัดแน่นถ้าไม่ติดว่าติดหนี้สองแสนสี่ เธอคงะโงับหูเขาไปแล้วจริงๆ
"ไปนั่งรอที่โซฟา"อาร์คสั่งพลางชี้ไปที่ชุดรับแขก "กินเสร็จแล้วค่อยเริ่มงานจริง"
"งานจริง?" ลินทวนคำ "นี่ยังไม่ใช่งานจริงอีกเหรอคะ"
"นี่แค่ 'วอร์มอัพ'การเป็เบ๊มันไม่ได้มีแค่การซื้อข้าวซื้อน้ำหรอกนะ เด็กน้อย"
สายตาเ้าเล่ห์ที่ส่งมาทำให้ลินขนลุกซู่เธอรีบเดินหนีไปนั่งเจียมตัวที่มุมโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถแก้หิวพยายามไม่มองภาพคนใจร้ายที่นั่งโซ้ยเกาเหลาอย่างมีความสุข
เวลาผ่านไปสิบห้านาที ประตูห้องสโมฯก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวายของผู้มาใหม่
"เฮ้ยอาร์ค! มึงเห็นโพสต์ในเพจ CuteBoy & Girl ยังวะเด็กถาปัตย์ที่ไหนไม่รู้วิ่งหอบกาแฟมาส่งตึกเรา เชี่ย!"
ชายหนุ่มผู้เข้ามาใหม่สองคนชะงักกึกเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมนั่งหัวโด่กลางห้อง
คนแรกตัวสูงใหญ่ ผิวเข้มหน้าตาคมเข้มดุดันแบบไทยแท้ สวมเสื้อช็อปเลอะคราบน้ำมันนิดๆดูดิบเถื่อนแต่เท่ะเิ เขาคือ 'กาย'เฮดว้ากภาควิชาโยธา
คนที่สองตัวเล็กกว่าหน่อย(แต่ก็ยังสูงกว่าลินมาก) ใส่แว่นตากรอบเงิน ผิวขาวจัดดูเป็หนุ่มเนิร์ดเ้าสำอางแต่แววตาแพรวพราว เขาคือ 'โยฮัน' มันสมองของกลุ่มจากภาควิชาคอมพิวเตอร์
ทั้งสามสายตาประสานกันโดยมิได้นัดหมายอาร์ค (ที่กินเสร็จแล้ว) ผู้มาใหม่ทั้งสอง และลิน (ที่กำลังเลิ่กลั่ก)
"ไอ้อาร์ค"กายหรี่ตามองเพื่อนสลับกับมองหญิงสาว
"นี่มึง... ซุกเด็ก?"
"ไอ้เสือซุ่ม!"โยฮันผิวปากหวือ แล้วเดินเข้ามาวนรอบตัวลินเหมือนกำลังพิจารณาสินค้า"น้องแว่น ตัวเล็ก สเปกมึงเปลี่ยนไปั้แ่เมื่อไหร่ ปกติต้องนมโต หน้าเฉี่ยวเอวเอสนี่หว่า"
ลินหน้าแดงจัดทั้งอายทั้งโกรธที่โดนวิจารณ์ระยะประชิดแบบนี้ เธอขยับตัวถอยหนีจนชิดพนักโซฟา
"ไม่ใช่เด็กซุก"อาร์คพูดเสียงเรียบ หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก "นั่น 'ลูกหนี้'กู"
"ลูกหนี้?" สองหนุ่มประสานเสียง
"เออ ทำรถกูเป็รอยแต่ไม่มีเงินจ่ายเลยต้องมาขายแรงงานขัดดอก"
คำอธิบายสั้นห้วน แต่ได้ใจความ(ในแบบของอาร์ค) ทำให้เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มสายตาที่มองลินเปลี่ยนจากความสงสัยเป็ความเห็นใจปนขบขัน
"โถ... น้องเอ๊ย" กายส่ายหัว"เวรกรรมอะไรของหนู ดันมาวิ่งชนตออย่างไอ้อาร์ค"
"ทำบุญเก้าวัดก็ไม่รู้จะหมดเคราะห์ไหมนะ"โยฮันเสริมพลางตบไหล่ลินเบาๆ เป็เชิงปลอบใจ (ที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย)
"เลิกพล่าม"อาร์คลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าลิน "อิ่มแล้วหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน"
เขาเดินมาทิ้งตัวลงนอนราบไปกับโซฟาตัวยาวที่ลินนั่งอยู่โดยเอาศีรษะหนุนตักเธออย่างถือวิสาสะ!
"เฮ้ย! พี่!"ลินสะดุ้งสุดตัว จะขยับหนีแต่ก็โดนท่อนแขนหนักๆ ของเขาล็อกเอวไว้แน่น
"อยู่นิ่งๆ"อาร์คสั่งเสียงดุ หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ
"หมอนใบนี้แข็งไปหน่อย แต่ก็พอใช้ได้"
"พะ... พี่อาร์ค!นี่มันลวนลามนะ!"
"ลวนลามตรงไหน นี่มันหน้าที่"เขาเถียงทั้งที่ยังหลับตา
"ในสัญญาข้อ 2บอกว่าต้องดูแลความเรียบร้อยส่วนตัวการนอนกลางวันของฉันคือเื่ส่วนตัวที่สำคัญมาก"
"แต่เพื่อนพี่อยู่กันเต็มห้อง!"
"พวกมันเป็อากาศธาตุอย่าไปสนใจ"
กายกับโยฮันมองหน้ากันแล้วกลอกตามองบนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"ไอ้นี่มึงจะโชว์พาวข่มเด็กหรือจะอ้อนเมีย เอาดีๆ" กายแซว
"กูไม่ได้อ้อน กูใช้งาน"อาร์คตอบเสียงแข็ง แต่ลินแอบเห็นว่ามุมปากเขากระตุกยิ้มนิดๆ
"งานต่อไป..."อาร์คพูดต่อโดยไม่สนใจเสียงแซว "นวดหัวให้หน่อย ปวดหัวเื่โปรเจกต์"
"หนูนวดไม่เป็!"
"ก็ลองดู ถ้าไม่หายปวดเพิ่มหนี้พันนึง"
คำขู่ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่ากฎหมายลินจำใจต้องวางมือลงบนขมับทั้งสองข้างของเขา แล้วเริ่มออกแรงนวดคลึงเบาๆนิ้วมือนุ่มนิ่มัักับเส้นผมหนานุ่มและผิวหน้าร้อนผ่าวของชายหนุ่ม
ััใกล้ชิดที่เกินความจำเป็ทำให้หัวใจของลินเต้นไม่เป็จังหวะยิ่งมองใบหน้าหล่อเหลาระยะประชิดแบบนี้ ยิ่งปฏิเสธไม่ได้เลยว่า 'เ้าหนี้' ของเธอหน้าตาดีจนน่าหมั่นไส้ขนตายาวเป็แพ จมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากหยักได้รูปที่ชอบพ่นคำพูดร้ายๆ ออกมา
"แรงอีกนิด"อาร์คครางฮือในลำคอเบาๆ
"ตรงนั้นแหละ... อื้ม..."
เสียงครางต่ำๆ ของเขาในห้องเงียบๆมันชวนให้คิดดีไม่ได้เลยจริงๆ!
"ไอ้อาร์ค... กูขอล่ะมึงช่วยอย่าทำเสียงเหมือนกำลัง..." โยฮันทำหน้าสยอง "กูขนลุก"
"เื่ของกู" อาร์คตอบเพียงสั้นๆแล้วหันหน้าซุกเข้าหาหน้าท้องแบนราบของลินมากขึ้น เหมือนเด็กที่กำลังหาไออุ่น
ลินตัวแข็งทื่อ นั่งเกร็งจนตะคริวจะกินขาลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผ่านเนื้อผ้าเสื้อนักศึกษาเข้ามาััผิวหน้าท้องทำให้เธอรู้สึกวาบหวามแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
นี่มันการทรมานรูปแบบใหม่ชัดๆ!ทรมานด้วยความเขินและความใกล้ชิด!
"ตกลงน้องชื่ออะไรนะ"กายที่นั่งดูละครฉากเด็ดอยู่บนโต๊ะทำงานถามขึ้น
"ลินค่ะ" เธอตอบเสียงเบา ขณะที่มือยังคงนวดขมับให้คนที่นอนหนุนตักไม่หยุด
"อยู่สถาปัตย์เหรอ ปีไหน"
"ปีสองค่ะ"
"อ๋อ มิน่า หน้าตาง่วงๆเหมือนคนอดนอนตลอดเวลา" กายหัวเราะ
"อย่าไปคุยกับมันเยอะ ลิน"อาร์คพูดแทรกขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ยังหลับตา "เดี๋ยวติดเชื้อบ้า"
"อ้าว ไอ้นี่ หวงก้างซะด้วย"โยฮันแซว
"กลัวเพื่อนจีบลูกหนี้เหรอครับ"
อาร์คลืมตาขึ้นข้างหนึ่งั์ตาสีรัตติกาลตวัดมองเพื่อนด้วยแววตาดุๆ ที่แฝงความจริงจังวูบหนึ่ง
"ของกู ห้ามยุ่ง"
คำประกาศสิทธิ์ที่ชัดเจนและหนักแน่นทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ ลินรู้สึกหน้าร้อนฉ่าจนแทบะเิ คำว่า 'ของกู' ของเขามันอาจจะหมายถึง 'ลูกหนี้ของกู' หรือ 'ของเล่นของกู'ก็ได้
แต่ทำไม...หัวใจเธอถึงเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย!
"เออๆ รู้แล้วครับพ่อหวงก้างจริ๊ง" กายยกมือยอมแพ้
"งั้นพวกกูไปหาไรกินกันก่อนดีกว่าไม่อยู่เป็ก้างขวางคอคนจะสวีท เอ้ย คนจะทวงหนี้"
เพื่อนทั้งสองลุกขึ้นตบไหล่กันหัวเราะร่าก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลินอยู่กับอาร์คสองต่อสองอีกครั้งในท่าทางที่ล่อแหลมสุดๆ
ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องแต่คราวนี้มันเป็ความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกแปลกประหลาด
"พี่อาร์ค เพื่อนพี่ไปแล้วลุกได้ยังคะ" ลินกระซิบถามขาเธอเริ่มชาจนไร้ความรู้สึกแล้ว
"ยัง" เขาตอบสั้นๆขยับหัวหามุมสบายบนตักเธออีกครั้ง "ยังนอนไม่เต็มอิ่ม"
"แต่หนูเมื่อย"
อาร์คลืมตาขึ้น ค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นมา ลินหลับตาปี๋นึกว่าเขาจะดีดหน้าผากหรือแกล้งดึงแก้ม
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ นิ้วมือเรียวยาวของเขาเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของเธอออกให้อย่างเบามือััแ่เบาที่อ่อนโยนจนน่าใ ขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง
"ทนหน่อย"เขาพูดเสียงนุ่มกว่าปกติเล็กน้อย สายตาทอดมองใบหน้าตื่นๆของเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัว
"เป็เบ๊ฉัน ต้องอดทน"
"..."
"เพราะต่อไปเธอจะต้องเจอหนักกว่านี้เยอะ"
มุมปากเขายกยิ้มร้ายกาจอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง เข้าสู่ห้วงนิทราแบบจริงๆ ทิ้งให้ลินนั่งหัวใจเต้นโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ
ลินก้มมองคนที่หลับปุ๋ยคาตักเธออย่างหมั่นไส้อยากจะบีบคอให้ตายคามือ แต่พอมองหน้าหล่อๆ ตอนหลับที่ดูไร้พิษสงนั่นแล้วเธอก็ทำไม่ลง
"ไอ้พี่ว้ากบ้าอำนาจไอ้คนฉวยโอกาส"
เธอได้แต่บ่นพึมพำ และยอมทำหน้าที่ 'หมอนข้างมนุษย์' ต่อไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่านี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของ 'หน้าที่' ที่จะผูกมัดหัวใจเธอไว้กับเขาตลอดไป
594
