เสียงดนตรีดังกึกก้อง ดั่งงานเฉลิมฉลองก็ไม่ปาน หนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่รวมทั้งคุณชายเสเพลทั้งหลาย ต่างก็ดื่มกินชื่นชมกับความงามของบรรดาสาวงามตรงหน้า โดยไม่สนใจว่าเวลาได้ล่วงเลยค่อนคืนมานานแล้ว
แม้ชั้นล่างจะสนุกสนานครื้นเครง แต่ระหว่างทางเดินชั้นบนกลับมีร่างบางขาวนวล คล้ายคนครึ่งหลับครึ่งตื่น
ซึ่งบัดนี้ร่างนั้นถูกสตรีสองคนกึ่งลากกึ่งหิ้วไปยังห้อง ห้องหนึ่ง สติของนางเหลือน้อยเต็มที แต่นางก็ยังฝืนร้องออกมา
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ปล่อยข้านะ”
แม่นางน้อยคิดว่าตัวเองะโสุดเสียง ความจริงแล้วหาได้มีเสียงเล็ดลอดออกจากริมฝีปากอวบอิ่มของนางไม่ มันแค่ดังอยู่ในลำคอเท่านั้นเอง
“เร่งมือเข้าหากมีคนมาพบ เราสองคนลำบากแน่”
“ข้ารู้แล้ว” อีกคนตอบ
“ปล่อยข้าเถอะ ขอร้องล่ะ” เสียงพึมพำของนางไม่ได้ทำให้สตรีทั้งสองสนใจสักนิด
แอ้ดดด!!
เสียงประตูเปิดออกทำให้หัวใจของแม่นางน้อยเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ
“พวกเ้าจะพาข้าไปไหนกันแน่”
คำถามของนางกลับไม่ได้รับคำตอบใดๆ
ทั้งสองพาร่างงามไปวางไว้บนเตียง แล้วรีบออกจากห้องไป
ก่อนที่ประตูจะปิดลง หนึ่งในสองคนนั้นก็พูดขึ้นอย่างสำนึกผิด
“ข้าขอโทษด้วย แม่นางเหลียงเฟย เฟย”
มือที่ถูกมัดถึงแม้จะไม่แน่นนัก แต่สติของนางตอนนี้ ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เมื่อผ้าปิดหน้าถูกเปิดออก
นางก็ต้องใสุดขีด แม้ในห้องจะมืดจนมองไม่เห็นอะไรมาก แต่นางก็พอจะรู้ว่าผู้ที่นั่งร่วมเตียงอยู่กับนางตอนนี้ คือบุรุษผุ้หนึ่งทึ่กำลังมึนเมาเช่นกัน
สติของเขาคงไม่ต่างกับนางมากนัก แล้วใบหน้านั้นก็ค่อยๆโน้มลงมาหาแก้มขาวนวล สิ่งเดียวที่นางทำได้ในตอนนี้คือปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างสิ้นหวัง
34K
