“ดีๆ เอาละเดี๋ยวฉันจะส่งเธอกลับไปแล้วเพราะความดีของเธอที่คอยทำมาตลอดและทั้งที่รู้ว่าจะกลับไปยังอดีตแต่เธอก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรนอกจากขอเพียงแค่ได้กลับไปหาครอบครัวเท่านั้นฉันมีขอจะให้เมื่อไปถึงที่นั้นเธอจะรู้เอง”
หลังจากสิ้นเสียงปริศนาิญญาของโมลี่ก็หายวาปไปจากที่แห่งนั้นทันทีก่อนจะปรากฎร่างๆหนึ่งเดินออกมาซึ่งมีรูปร่างหน้าตาสวนหยาดฟ้าก่อนจะค่อยๆจางหายไปพร้อมเสียงกระซิบเบาๆ ว่าขอให้โชคดี
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ
ร่างบางที่นอนหลับอยู่ภายในบ้านค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะกระพริบตาสองสามทีแล้วค่อยๆปรับสายตาโฟกัสมองเพดานที่กำลังมองอยู่จากนั้นโมลี่ค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะรูปสึกแสบๆ ตรงบริเวณข้อมือ
โมลี่จึงเอานิ้วถูๆ ตรงที่บริเวณแสบก่อนจะเห็นว่าเป็ผืนแดงๆเป็รูปพระจันทร์เล็กๆอยู่ตรงข้อมือแต่โมลี่ที่เคยอ่านนิยายแนวย้อนยุคมาบ้างทำให้เธอรูปว่านี้คือมิติก่อนจะพูดออกไปเบาๆว่าเข้ามิติ
เมื่อเข้ามาในมิติสิ่งที่อยู่ด้านในมีทุกอย่างเหมือนในคอนโดของเธอหมดเลยจะแตกต่างก็คือระเบียงด้านนอกกว้างมากขึ้นกว่าเดิมนอกจากมีโต๊ะไว้มองดูวิวแล้วยังมีทางเชื่อมไปร้านยาจีนของเธอและร้านขนมของเธอแค่เพียงไม่มีอยู่ในสถานที่แห่งนี้นอกจากเธอ
“โอ้โหเหมือนยกทั้งสามที่มาอยู่ที่เดียวกันเลยดีเลยแบบนี้ฉันจะได้ช่วยเหลือสามีของฉันและลูกน้อยของฉันได้แล้วกลับมาครั้งนี้ฉันจะปกป้องครอบครัวของฉันให้ดีที่สุด”
โมลี่ได้เดินสำรวจสถานที่ทั้งสามแห่งที่จะแตกต่างไปจากเดิมเพียงเล็กน้อยก็คือทุกอย่างเหมือนเดิมเพียงแค่สามารถนำมาใช้ในยุคนี้ได้ไม่ดูเป็สิ่งของที่แปลกไปทำให้โมลี่ยิ่งดีใจมากขึ้นไปกว่าเดิมแล้วเธอก็นึกขึ้นได้แล้ววิ่งเข้าไปในคอนโดอีกครั้ง
ก่อนจะค่อยๆมองหาตู้เซฟที่อยู่ภายในตู้เสื้อผ้าซึ่งเมื่อเปิดออกเธอก็ยิ้มกว้างออกมาที่เห็นตู้เซฟได้ตามมาด้วยก่อนจะเปิดออกทำให้เห็นทองคำจำนวนหนึ่งแต่ในยุคนี้ทองยังถือว่าเป็ของต้องห้ามส่วนเงินก็ได้เปลี่ยนเป็เงินที่ใช้ได้ในยุคนี้เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงยิ้มอย่างดีใจก่อนจะเดินไปทานข้าวอาบน้ำเสร็จก็ออกจากมิติทันที
โมลี่เมื่ออกมาด้านนอกเธอได้เดินสำรวจรอบๆบ้านของเธอทันทีทุกอย่างยังเหมือนเดิมเนื่องจากพ่อแม่ของเธอตอนที่ย้ายมาทั้งสองคนได้สร้างบ้านอยู่ริมแม่น้ำรอบๆบ้านได้ล้อมรั้วด้วยอิฐอย่างดีบ้านมุงหลังคาด้วยกระเบื้องนับว่าบ้านของเธอดูดีเป็อันดับรองจากบ้านของครอบครัวผู้ใหญ่บ้าน
ในหมู่บ้านแห่งนี้เป็ครัวเรือนที่มีอยู่เพียงไม่กี่หลังคาเรือนแต่เนืองจากประเทศเริ่มเปิดให้ทำการค้าได้หลายๆอย่างทำให้ความเป็อยู่ของทุกคนเริ่มขึ้นทำให้ทุกบ้านต่างมีรั้วล้อมรอบบริเวณพื้นที่บ้านของตัวเองบางบ้านได้เริ่มแยกครอบครัวมาอยู่กันเองแล้วบ้างเป็บางส่วน
บางบ้านก็ทำจากโคลนบางบ้านก็ปูหลังจาด้วยกระเบื้องนับว่าความเป็อยู่ในหมู่บ้านนี้ถือว่าดีมากและตัวหมู่บ้านเองก็อยู่ไม่ไหมจากตัวเมืองเท่าไหร่สามารถเดินไปก็ถึงแล้วแต่อาจจะใช้เวลานานไปหน่อยนอกจากนี้ใกล้ๆ สถานที่ทำงานของหัวหน้าหมู่บ้านลานประชุมหมู่บ้านอยู่
เมื่อโมลี่สำรวจรอบบ้านเสร็จทำให้รู้ว่าเธอควรตัดหญ้าภายในบ้านและบริเวณรอบบ้านของเธอก่อนเพื่อความปลอดภัยนอกจากนี้เดี๋ยวเธอค่อยไปจ้างสองพี่น้องที่อาศัยในบ้านร้างมาตัดหญ้า
202
