ตอนนี้สองคนพี่น้องเดินออกจากสำนักงานฐานข้อมูลประชากร ลิสามองไปรอบๆเห็นห้างใหญ่อยู่กลางใจเมือง ลิสาคิดในใจคงจะเป็ห้างแห่งนี้สินะที่เธอได้ข้อมูลมาก่อนหน้านี้ว่าในเมืองจะมีห้างใหญ่ๆอยู่หนึ่งห้าง ลิสาถามแทนไทว่าแทนไทเดินไหวหรือเปล่าถ้าหากพวกเราจะเดินกันไปตรงนู้น เธอชี้ไปทางห้างสรรพสินค้าให้น้องชายของเธอดู ก่อนออกจากสำนักงานมาเธอได้ถามกับพนักงานในนั้นว่าเราสามารถนำเงินจากอุปกรณ์มิติลงไปในชิปโดยไม่ผ่านธนาคารได้หรือไม่ พนักงานบอกว่าสามารถทำได้เพราะเธอเปิดใช้งานชิปขั้นสูงสุดเรียบร้อยแล้ว และขั้นนี้เป็ขั้นเดียวที่สามารถทำแบบนี้ได้
พนักงานสอนเธอกดไปตรงข้อมือขวาของเธอมันจะมีจอโปร่งแสงเด้งขึ้นมาและมันจะมีช่องใส่เงิน แถมเธอยังเห็นเหมือนเป็ช่องๆที่มีอย่างไม่จำกัดจำนวน เธอมารู้ทีหลังว่าตรงนี้เป็ช่องเก็บของของชิป เธอสามารถนำเงินหรือสิ่งของอื่นๆจากอุปกรณ์มิติใส่เข้ามาด้วยการสั่งการผ่านทางความคิด โอ้วมันล้ำมากเธอคิด ลิสาลองทำตามที่พนักงานบอก เธอคิดว่าจะใส่เงินลงไปในชิปสองแสนล้านจีจีที่เธอสุ่มได้ในวันนี้ เธอตาโตเมื่อเห็นช่องของเงินแสดงตัวเลขออกมาเป็สองแสนล้านกว่าจีจีเพราะเธอมีเงินค้างอยู่ในชิปเล็กน้อย เธอยิ้มอย่างพอใจกับการทำงานของชิประดับนี้
“แทนเดินไหวครับ”
น้องชายบอกอย่างน่ารัก ลิสาเห็นว่าเดินไปอีกไม่ไกลมากเท่าไหร่แต่เธอกลัวว่าสำหรับเด็กมันจะไกลเกินไปและเหนื่อยเกินไป เมื่อเธอเห็นว่าน้องของเธอยืนยันว่าตัวเองไหว ลิสาเลยพยักหน้าแล้วเดินต่อไป ทั้งสองคนเดินมาเรื่อยๆตามทางเดิน ลิสาเห็นว่าข้างหน้ามีอาคารที่สวยมากเหมือนกับเป็โชว์รูมรถที่เธอเคยเห็นจากโลกเดิม
‘รถยนต์อย่างนั้นเหรอ’
ลิสาคิดในใจพร้อมทั้งยิ้มออกมา ในโลกเดิมเธอสามารถขับรถยนต์ได้ มาโลกนี้การขับรถคงไม่ได้ยากอะไรมากสำหรับเธอ ลิสาคิดในใจแต่เท้ายังคงก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ เธอจูงมือน้องชายของเธอไม่ปล่อย ลิสาหยุดตรงหน้าอาคารหลังสวย พนักงานของร้านเห็นรีบออกมาต้อนรับเธอทันที
“สวัสดีครับคุณลูกค้า เชิญดูสินค้าด้านในได้เลยนะครับ”
พนักงานชายที่แต่งตัวสุภาพเดินออกมาเชิญสองคนพี่น้องถึงทางเดินเท้า ลิสามองอย่างพอใจ การขายของสิ่งแรกที่ควรจะมีคือรอยยิ้มและการพูดจาดีๆแบบนี้ ลิสาพยักหน้าและจูงมือน้องชายของเธอเข้าไปในอาคารทันที
“ขอโทษนะคะที่นี้มีรถแบบไหนบ้าง”
ลิสาถามออกไปเมื่อมาหยุดอยู่ตรงกลางอาคาร เธอมองบรรยากาศรอบๆและนึกไปถึงโลกเดิมที่เธอจากมา รถก็แอบคล้ายๆกันอยู่แต่ต่างกันตรงที่ลักษณะตัวรถมันแปลกไปจากเดิมที่เธอเคยเห็นมา รถที่อยู่ด้านหน้าของเธอมีรูปแบบเป็สิ่งของต่างๆที่เรารู้จักกันดี เช่นเป็รูปน้องหมาน้องแมวหรือรูปบอลลูนซึ่งมีหลากหลายรูปแบบ คือมันจะแปลกเกินไปหรือเปล่า หญิงสาวคิดคนเดียวอยู่ในใจ
“ขอแนะนำรายละเอียดรถให้ฟังนะครับ”
พนักงานชายบอกอย่างสุภาพอีกเช่นเคย ลิสาตั้งใจฟังที่พนักงานชายอธิบายให้เธอฟัง สรุปแล้วรถที่เธอเห็นอยู่ตรงนี้เป็รถที่ล้ำสมัยกว่าที่เธอเคยพบมา รถนี้สามารถบังคับเองได้ คนขับรถไม่เป็ก็สามารถใช้งานได้ สามารถบินได้กลางอากาศ เธอใมากเมื่อรู้เพราะที่เธอจากมาเธอรู้แค่ว่ามีแต่เครื่องบินที่บินอยู่บนฟ้าได้ เธอถามพนักงานว่าถ้าเป็รถยนต์ที่ดีที่สุดของที่นี่เป็รถรุ่นไหนและการใช้งานของมันมีอะไรบ้าง พนักงานชายถึงกับใกับคำถาม ถ้าลูกค้าถามแบบนี้แสดงว่ามีงบในการซื้ออย่างแน่นอน เขาเลยเชิญให้สองคนพี่น้องไปห้องรับรองที่ดีที่สุดของอาคารนี้เลยก็ว่าได้
“ขอเชิญลูกค้าทางนี้เลยครับ”
พนักงานผายมือเชิญอย่างสุภาพ ลิสายิ้มน้อยๆ เธอจูงมือน้องชายเดินตามพนักงานออกไปอย่างช้าๆ พนักงานให้เธอและน้องนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนเพราะจะไปเอาเอกสารรถมาให้เธอดูเพื่อประกอบการตัดสินใจ
“มาแล้วครับคุณลูกค้า”
พนักงานชายบอกพร้อมยื่นเอกสารมาตรงหน้าของลิสา ลิสารับมาพร้อมทั้งกวาดสายตาอ่านรายละเอียดอย่างตื่นตาตื่นใจ มันจะเกินไปมากแล้วโลกคู่ขนานแห่งนี้ ตอนนี้ที่เธออยากจะทำคือการไปหาความรู้ใส่หัวของตัวเองก่อน เธอรีบเลือกรถที่อยากได้เพราะจะได้ไปที่ห้างแล้วรีบไปที่ร้านหนังสือที่เป็แหล่งรวบรวมความรู้ทุกอย่างของโลกใบนี้เอาไว้
“ฉันขอรถรุ่นนี้ค่ะ”
ลิสาบอกกับพนักงานชายเมื่อเธออ่านดูได้สักพัก เธอชอบรถรุ่นนี้จะบอกว่ามันเป็รถยนต์รุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งจะนำเข้ามาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ความพิเศษของรถรุ่นนี้คือสามารถขับเคลื่อนได้เองโดยไม่ต้องมีคนขับ ขอแค่รู้พิกัดก็สามารถเดินทางไปได้ทันทีแถมยังไม่ต้องเติมน้ำมันเหมือนรถที่เธอเคยใช้มา มันสามารถชาร์จพลังงานในตัวเองได้โดยขอแค่ผู้ใช้รถรุ่นนี้นำรถออกมาตากแดดเป็เวลาวันละอย่างน้อย 4-5 ชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว อีกทั้งรถรุ่นนี้ยังสามารถปรับให้เป็บ้านเพื่อทำเป็ที่นอนได้ถ้าหากเราเดินทางไกลๆ จุดนี้เธอคิดเอาไว้ว่าอาจจะได้ใช้งานเพราะเธอเกิดใหม่รอบนี้ก็อยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่อยากจะไปไหนก็ได้ไป สิ่งสำคัญของระบบการทำงานตัวสุดท้ายที่เธอประทับใจมากและอยากได้มันมากๆคือ มันสามารถบินบนท้องฟ้าได้ อาการมันคงจะเหมือนที่เธอขึ้นเครื่องบินละนะ โหมดนี้เธออยากจะลองใช้งานมาก พนักงานถามความ้าของเธอว่าเธออยากจะได้สีของตัวรถเป็สีอะไรและรูปร่างของรถอยากจะได้เป็แบบไหน เธอนิ่งคิดไปเล็กน้อยเพราะเธอจะเอาสีที่เธอชอบจะได้หรือเปล่านะ ลิสาชอบสีฟ้า เธอลองถามพนักงานไปว่าถ้าชอบสีฟ้าจะทำให้ตัวรถเป็สีฟ้าได้หรือเปล่าและถ้าทำออกมาแล้วมันจะสวยไหม พนักงานบอกว่าสีอะไรก็ได้ไม่มีปัญหาเลยเพราะที่นี่มีพนักงานที่เชี่ยวชาญในการออกแบบรถอยู่แล้ว โดยเฉพาะรถรุ่นใหม่ล่าสุดแพงขนาดนี้ไม่มีปัญหาอะไรอย่างแน่นอน ส่วนรูปร่างของรถเธอคิดไม่ออกก็เลยบอกให้เอาเหมือนกับแบบดั่งเดิมของมันเลยก็แล้วกัน เธอสงสัยอีกเื่ก็เลยถามพนักงานไปอีกว่า
“ฉันจะถามว่าเราจำเป็ต้องมีบัตรในการใช้รถยนต์หรือเปล่าคะ”
ลิสาตอนแรกจะใช้คำว่าใบขับขี่แล้วแต่เธอเลี่ยงไปก่อนเพราะคิดว่าโลกนี้คงจะใช้คำพูดที่ต่างกันออกไป พนักงานชายทำหน้างงเล็กน้อยแต่เมื่อเขาทบทวนคำถามของลูกค้าดูอีกทีก็สามารถเข้าใจมันได้
“ถ้าลูกค้าหมายถึงใบรับรองในการขับขี่แล้วละก็ ต้องมีครับ”
ลิสาถึงกับทำหน้ายุ่งเพราะเธอไม่มีใบรับรอง เธอจึงถามไปว่าสามารถทำได้ที่ไหนเพราะเธอยังไม่มีมันเลยเธอมีแต่ชิป
“ลูกค้ามีชิประดับไหนครับ”
พนักงานถามเพื่อที่จะทำการแนะนำให้เธอได้
“ชิปขั้นสูงสุดค่ะ”
พนักงานอ้าปากค้างเมื่อเธอตอบคำถามเสร็จ
“อะแฮ่ม”
ลิสากระแอมในลำคอเพื่อเรียกสติของพนักงานชายตรงหน้า พนักงานชายรู้สึกตัวก็ก้มหัวขอโทษเล็กน้อยพร้อมแนะนำและอธิบายให้เธอได้ฟังต่อว่า
“ในกรณีของลูกค้าไม่จำเป็ต้องมีใบรับรองขับขี่ก็ได้ครับ”
เมื่อพนักงานบอกออกมาแบบนี้ทำให้ลิสาถึงกับต้องถามเหตุผลว่าเพราะอะไร พนักงานชายบอกว่าการที่ต้องมีใบรับรองขับขี่ก็เพราะต้องมีการยืนยันตัวตน แต่สำหรับบุคคลไหนที่มีชิปอยู่แล้วและเป็ชิปที่มีระดับสูงแบบนี้ไม่จำเป็ต้องมีเพราะมีข้อมูลในฐานระบบประชากรอยู่แล้ว ลิสาจึงเบาใจลงได้ ถ้าแบบนี้แสดงว่าเธอสามารถใช้รถยนต์รุ่นนี้ได้อย่างสบายใจและคงไม่มีใครกล้ามาจับเธอเพราะเธอมีทุกอย่างแล้ว ตอนแรกที่ถามเพราะเธอกลัวว่าจะมีตำรวจหรือทหารอย่างโลกเดิม เธออยากจะถามพนักงานออกไปซะเหลือเกินว่าโลกใบนี้มีทหารตำรวจหรือเปล่าแต่เธอก็ไม่ถามออกไปเพราะกลัวว่าพนักงานชายจะมองว่าเธอแปลกประหลาดจนเกินไปขนาดความรู้พื้นฐานแค่นี้ก็ยังไม่มี
“งั้นฉันเอารถรุ่นนี้ค่ะ”
ลิสาบอกออกไปแบบสบายๆ ตอนนี้เธอมีเงินถึงสองแสนล้านจีจีเธอจะกลัวทำไมกับรถยนต์ราคาแค่ห้าพันล้านจีจี พนักงานอึ้งไปอีกรอบกับการตัดสินใจที่รวดเร็วของลูกค้าตรงหน้า นานๆทีที่คนขายรถอย่างเขาจะเห็นว่ามีลูกค้าที่ตัดสินใจซื้อรถในเวลาอันรวดเร็วได้ขนาดนี้
“ฉันจะได้รถวันนี้เลยหรือเปล่าคะ”
ลิสาถาม พนักงานยังคงเงียบอยู่ พนักงานสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกถามอีกครั้งเขารีบตอบลูกค้ากระเป๋าหนักคนนี้ด้วยความรวดเร็ว
“ลูกค้าสามารถรับรถยนต์ได้ภายในวันนี้เลยครับ”
พนักงานบอกลิสาแต่เธอนั้นต้องรอรถอีกประมาณสามชั่วโมงเพื่อทำการปรับแต่งสีของรถ พนักงานได้เอาเฉดสีรถมาให้เธอเลือกเรียบร้อยแล้ว เธอพยักหน้าให้อย่างเข้าใจจะว่าไปแล้วมันทันใจมากถ้าเป็โลกเดิมตอนนี้เธอคงต้องรอรถก่อนอีกหลายวันเผลอๆเป็เดือนกว่าถึงจะได้
“ลูกค้าจะชำระแบบไหนดีครับ”
พนักงานถามด้วยความนอบน้อม เขาบอกว่าสามารถทำการแบ่งจ่ายได้หรือผ่อนผ่านชิปได้เลย
“ฉันจ่ายสดค่ะทั้งหมดครั้งเดียว”
ลิสาบอก พนักงานถึงกับตัวสั่นกับการจ่ายเงินที่เยอะมากขนาดนี้ในคราวเดียว
“ได้เลยครับ ผมขอตัวไปดำเนินการให้สักครู่นะครับ”
พนักงานบอกและโค้งตัวพร้อมเดินออกจากห้องไป สักพักมีพนักงานเดินมาเสริฟน้ำและขนมให้กับพวกเธอ ลิสาจึงลองชิมขนมดูก็พบว่ามันอร่อยดี เธอลองกินแล้วและมันก็สามารถกินได้เธอจึงอนุญาตให้น้องชายตัวน้อยของเธอกินขนมรอพนักงานก่อนได้เลย
“อร่อยครับ”
แทนไทบอกพี่สาว เขาชอบมากที่พี่สาวใจดีขนาดนี้ ลิสามองหน้าน้องชายขที่ตอนนี้ทานขนมอย่างเอร็ดอร่อย
ผ่านไป 10 นาที
พนักงานคนเดิมกลับมาพร้อมเอกสารในมือ พนักงานให้เธอลงลายมือชื่อเพื่อทำการยืนยันการสั่งซื้อรถยนต์ในครั้งนี้ เธอทำตามที่พนักงานชายบอกจนครบถ้วนทุกอย่าง พนักงานชายยื่นเอกสารหนึ่งชุดให้กับลิสา และอีกหนึ่งชุดทางร้านเป็คนเก็บไว้ ลิสาบอกว่าทั้งเธอและน้องชายจะไปเดินเล่นที่ห้างกลางเมืองก่อนอีกสักสามชั่วโมงเธอจะกลับมารับรถของเธอ เอกสารที่พนักงานยื่นมาให้ลิสาเธอลองใช้จินตนาการคิดว่าให้เอกสารเข้าไปอยู่ในชิปของเธอ ปรากฏว่ามันหายไปต่อหน้าต่อตาของเธอทันที เธอดีใจมากและรู้สึกดีขึ้นมาอีกหลายเท่ากับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกคู่ขนานใบนี้ ตอนนี้เธอไม่ต้องทำงานก็ยังมีเงินเหลือใช้ สองคนพี่น้องเดินไปเรื่อยๆจนถึงห้างใหญ่กลางใจเมือง เธอพาน้องชายของเธอเดินตรงไปร้านเสื้อผ้าก่อนเป็อันดับแรก อย่างน้อยตอนนี้เธอก็เห็นข้อดีของชิปที่เธอลงทุนเปิดใช้งานระดับขั้นสูงสุดไป ไม่ว่าจะเป็ที่เก็บของไร้ขีดจำกัดหรือที่เธอไม่ต้องไปทำใบรับรองการขับขี่รถยนต์
“ตัวนี้แทนไทชอบหรือเปล่าครับ”
ลิสาถามน้อง เธอเห็นว่าน้องชายของเธอยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ได้เลือกเสื้อผ้าด้วยตัวเอง
“แทนชอบทุกตัวเลยครับ”
เมื่อน้องชายพูดกับเธอแบบนี้มีเหรอที่คนกำลังเห่อน้องอย่างเธอจะทำอะไรให้กับน้องชายไม่ได้ ลิสาเอาทุกชุดที่แทนไทเลือกมา เมื่อได้ชุดของแทนไทเรียบร้อยแล้วเธอก็ไปโซนเสื้อผ้าผู้ใหญ่บ้าง ลิสาเลือกชุดของเธอในแบบที่เธอชอบ เธอหยิบทุกชุดที่คิดว่าดีเหมือนที่เธอหยิบชุดให้กับน้องชายของเธอเมื่อครู่นี้ พนักงานของห้างถึงกับมองสองคนพี่น้องที่หยิบชุดแบบไม่ได้สนใจราคาใดๆ เมื่อทั้งสองได้เสื้อผ้าแล้วอันดับต่อไปคือไปแผนกรองเท้า ลิสายังคงเลือกให้น้องชายของเธอก่อนเหมือนเดิมและของตัวเธอเองค่อยไปเลือกเอาทีหลัง ลิสาซื้อแล้วก็ซื้ออย่างไม่คิดมากจนทุกคนที่มองมาทางเธอคิดว่าอันนี้คือมาซื้อใช่ไหม? เหมือนมาเอาของที่แจกฟรีเสียมากกว่า ลิสาซื้อแหลกเหมือนแจกฟรีไปเลยทีเดียวจ้า ลิสาพาน้องชายไปซื้อของทุกอย่างที่คิดว่าต้องมีจนครบ เธอพาน้องไปซื้อของใช้ส่วนตัวพวกแปรงฟันยาสีฟันครีมต่างๆจนครบเรียบร้อย อีกทั้งยังไปโซนอาหารสดผักผลไม้นมขนมทุกอย่างเธอก็จัดเต็มให้น้องของเธอ ในที่สุดร้านสุดท้ายที่ลิสาพาน้องชายเข้าไปคือร้านหนังสือขนาดใหญ่บนห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ เธอเหมาหนังสือแทบจะหมดทุกหมวดเพื่อจะได้นำกลับไปศึกษาต่อ เธอจะได้รู้เสียทีว่าโลกคู่ขนานใบนี้มันเป็อย่างไรกันแน่
5K
