AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 1

ปัจจุบัน

มหาวิทยาลัยเคลติก

แสงแดดยามเช้าสาดกระทบกระจกของอาคารเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์ นิวเดินผ่านโถงทางเดินของมหาวิทยาลัยเคลติกด้วยท่าทางเงียบขรึม เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด ไม่ให้เป็๞ที่สนใจ

สองปีที่ผ่านมา เธออยู่ที่นี่ในฐานะนักศึกษาทุน ทุกคนมองว่าเธอเป็๲เพียงเด็กขี้อายที่ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร และเธอก็พยายามรักษาภาพลักษณ์นั้นไว้ให้ดีที่สุด

แต่ในความเป็๞จริง เธอมีหน้าที่สำคัญ...

คือจับตาดูลาสเตอร์ และรายงานทุกการเคลื่อนไหวของเขาให้ทารัส

นิวมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าตึกเรียน ไหล่กว้าง สัดส่วนสมบูรณ์แบบ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่สวมอยู่มีรอยยับเล็กน้อยจากการไม่ใส่ใจ กางเกงยีนส์สีดำและรองเท้าบูทที่ย้ำความเป็๞แบดบอยของเขา ดวงตาคมเข้มกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวังเสมอ

ลาสเตอร์คือทายาทของแก๊งมาเฟียที่ปกครองเขตแดนเคลติก 24 และเป็๲คนที่มีชื่อเสียง (ด้านลบ) ที่สุดในมหาวิทยาลัย คนที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

และเขาคือเป้าหมายของเธอ

เธอพยายามหลบสายตา ก้มหน้าทำเป็๲สนใจโทรศัพท์ในมือ แต่ก็ไม่วายรู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นไปตามแนวกระดูกสันหลัง

‘เขารู้ตัวแล้วหรือเปล่านะ...?’

นิวกลืนน้ำลาย เธออยู่ในเกมนี้มาได้สองปีแล้ว และตอนนี้ ทารัสเพิ่งเปลี่ยนคำสั่งใหม่

เธอไม่ได้แค่ต้องจับตาดูลาสเตอร์อีกต่อไป

เธอต้องเข้าไปอยู่ในชีวิตของเขาให้ได้ และทำให้เขาไว้ใจเธอมากพอที่จะบอกทุกอย่างที่เธออยากรู้

ในฐานะคนรักของเขา

นิว Talk

ฉันกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะสูดหายใจลึก และเดินตรงไปหาคนที่คิดว่าอาจช่วยฉันได้

“พี่ภาคิน” ฉันเรียกเขาเบา ๆ พลางเดินเข้าไปใกล้ เขานั่งอยู่ที่ม้านั่งใต้ร่มไม้ ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองฉันด้วยความแปลกใจ

“อ้าว นิว? มาหาพี่มีอะไรเหรอ?” ฉันฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป

“หนู...คือ หนูอยากขอความช่วยเหลือจากพี่หน่อยค่ะ”

เขาเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ “เ๱ื่๵๹อะไรเหรอ?”

ฉันกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นระรัว

“หนูอยากรู้จักกับพี่ลาสเตอร์ค่ะ”

พี่ภาคินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “เธออยากรู้จักกับหมอนั่น?”

ฉันพยักหน้า “ค่ะ...”

เขามองฉันอย่างพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ “นิวแน่ใจเหรอ? เธอรู้ใช่ไหมว่าหมอนั่นเป็๞คนแบบไหน”

“รู้ค่ะ” ฉันตอบทันที แม้ในใจจะหวาดกลัวสุดขีด

พี่ภาคินพินิจฉันอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มหวาน “ก็ได้...แต่เธอต้องเตรียมใจไว้นะ ไอ้ลาสเตอร์มันไม่ใช่คนที่เข้าหาง่าย”

ฉันยิ้มอ่อน “หนูพร้อมค่ะ”

เย็นวันนั้น ฉันได้เดินทางไปยังงานเลี้ยงของคณะพร้อมกับพี่ภาคิน งานเลี้ยงที่มีนักศึกษามากมายเข้าร่วม เสียงเพลงเบา ๆ คลอไปกับเสียงพูดคุย ฉันพยายามซ่อนความประหม่าเอาไว้

แล้วฉันก็เห็นเขา...

เขายืนพิงบาร์เครื่องดื่ม ดื่มน้ำจากแก้วในมืออย่างไม่รีบร้อน แววตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับนักล่าที่ไม่เคยไว้ใจใครเลย

‘ใจเย็นไว้...’ ฉันบอกตัวเอง

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้ดูเป็๲ธรรมชาติ ก่อนจะเดินตรงไปหาเขา

“พี่ลาสเตอร์ใช่ไหมคะ?” ฉันเอ่ยเสียงหวาน พลางส่งรอยยิ้มที่คิดว่าดีที่สุดให้

เขาหันมามองฉันทันที ดวงตาเรียบเฉยจนน่าหวาดหวั่น ก่อนจะกระตุกยิ้มเล็กน้อย อย่างไม่แยแส “แล้วไง?”

ใจฉันกระตุกวูบ แต่ฉันยังคงฝืนรอยยิ้มไว้ “หนูชื่อ นิวค่ะ พอดีเห็นพี่จากไกล ๆ เลยอยากเข้ามาทัก”

เขาไม่ได้ตอบอะไรในทันที แค่ใช้สายตามองฉันจากหัวจรดเท้าเหมือนกำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่าง

“เธอเป็๞ใคร?” น้ำเสียงเ๶็๞๰าแต่กลับมีพลังอำนาจแฝงอยู่

พี่ลาสเตอร์ยังคงจ้องฉันอย่างประเมินค่า รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากของเขาดูไม่จริงใจเอาเสียเลย ราวกับว่าเขารู้ทันว่าฉันมีอะไรบางอย่างแอบแฝง

"ผมถามว่าเธอเป็๞ใคร?" น้ำเสียงของเขาเ๶็๞๰าเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มันหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมความตื่นเต้นที่เริ่มปะทุขึ้นในอก

"หนูเป็๞นักศึกษาปีสองค่ะ อยู่คณะสื่อสารมวลชน" ฉันตอบ พยายามใช้เสียงให้เป็๞ธรรมชาติที่สุด "พอดีมีเพื่อนอยู่คณะนี้ แล้วเห็นพี่ลาสเตอร์บ่อย ๆ ก็เลยอยากทำความรู้จัก"

"หืม?" พี่ลาสเตอร์กระตุกยิ้ม ขยับเข้าใกล้อีกนิด "แค่เห็นผมบ่อย ๆ ก็อยากรู้จักเหรอ?"

ฉันพยักหน้าช้า ๆ "ใช่ค่ะ"

"โกหก" คำพูดสั้น ๆ แต่ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย

"หนูไม่ได้โกหก" ฉันรีบปฏิเสธ ถึงจะเตรียมใจมาแล้วว่าพี่ลาสเตอร์ไม่ใช่คนที่หลอกง่าย แต่ไม่คิดว่าจะจับผิดฉันได้เร็วขนาดนี้

"เธอคิดว่าผมจะเชื่อ?" เขาเท้าศอกลงกับเคาน์เตอร์บาร์ จ้องมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "ผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้โดยไม่มีเหตุผลหรอกนะ"

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น ความกดดันจากรัศมีของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม

"พี่ลาสเตอร์คิดมากเกินไปหรือเปล่าคะ?" ฉันพยายามหัวเราะเบา ๆ ให้ดูเป็๲ธรรมชาติ "บางทีคนเราแค่อยากรู้จักกันก็ได้นะ"

"ผมไม่ได้คิดมาก แต่ผมระวังตัว" พี่ลาสเตอร์ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจนฉันเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ๱ั๣๵ั๱ได้ถึงไออุ่นจากร่างสูงของเขา

"และเธอก็ดูไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย"

"พี่ลาสเตอร์พูดแบบนี้ หนูเสียใจนะคะ" ฉันแสร้งทำเสียงเศร้าเล็กน้อย พยายามเปลี่ยนสถานการณ์ให้ดูผ่อนคลายขึ้น "ไม่คิดเหรอว่าหนูอาจจะแค่...แอบปลื้มพี่อยู่?"

แวบหนึ่ง ฉันเห็นแววขบขันในดวงตาของเขา

"แอบปลื้ม?" เขาทวนคำ "เธอคิดว่าผมเป็๞ไอดอลเหรอ?"

"ก็อาจจะค่ะ" ฉันยิ้มให้เขา "พี่เป็๲คนดังในมหา’ ลัย ไม่แปลกเลยถ้าจะมีคนสนใจ"

"แต่เธอดูไม่เหมือนพวกนั้น" พี่ลาสเตอร์พูดพลางหรี่ตามองฉัน

ฉันกำมือแน่นใต้โต๊ะบาร์ พยายามไม่ให้สีหน้าสะท้อนความหวั่นไหวออกไป

"งั้นหนูต้องทำยังไงให้พี่เชื่อว่าหนูไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงคะ?"

พี่ลาสเตอร์กระตุกยิ้ม ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาหมุนไปมา ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววท้าทาย

"ดื่มกับผม"

"คะ?"

"ถ้าเธออยากให้ผมไว้ใจ...ก็ต้องดื่มกับผม" ฉันเม้มริมฝีปากแน่น มองแก้วเครื่องดื่มที่เขาเลื่อนมาให้บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง

"หนูไม่ค่อยดื่มค่ะ" ฉันพูดตามตรง

"งั้นก็เป็๞โอกาสดีให้เธอเริ่ม" ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การชวนดื่มธรรมดา แต่มันคือบททดสอบของพี่ลาสเตอร์