นอร่าเงยหน้าขึ้นมองผู้รับใช้อย่างประหลาดใจเพราะตัวเธอเองยังไม่รู้เลยสักนิด ว่าดาเนียลเป็อย่างไรบ้างแต่...ก็ไม่เห็นจำเป็อะไรที่จะต้องรู้ เพราะถ้ามีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นแม่ของเธอก็พร้อมจะบอกให้เธอรู้อยู่แล้ว
นอร่ารู้สึกวุ่นวายใจและพาลขุ่นเคืองเอากับคนรับใช้มีความรู้สึกว่าชาร์ลส์ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะมาถาม แม้เขาจะถือว่าตัวเองเป็คนเก่าแก่ของครอบครัวนี้ก็ตามแต่แล้วเธอก็ตอบออกไปอย่างอัตโนมัติว่า
“ก็...ไม่เป็ไรหรอก”
ชาร์ลส์จ้องมองเธอเหมือนจะรอคำพูดต่อ
“เห็นคุณแม่บอกว่าแกยังหลับอยู่นี่”นอร่ารีบพูดต่อทันทีเมื่อเห็นสายตาคู่นั้น เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังโกหกแล้วก็เกิดโกรธตัวเองขึ้นมา โกรธที่หาคำตอบที่ดีกว่านี้ไม่ได้ดูเหมือนชาร์ลส์กำลังทำตัวเป็คนสำคัญขึ้นมาอีกคนหนึ่งแล้ว เธอคิดอย่างหงุดหงิดใจ
“ไปบอกไวโอเล็ตให้เตรียมน้ำอาบให้ฉันทีเถอะไป๊”
“ครับผม”
ประตูปิดตามหลังคนรับใช้นอร่าดื่มกาแฟจนหมดถ้วยแล้วจึงได้ลุกขึ้นจากเตียงเติมกาแฟจากในเหยือกให้ตัวเองอีกถ้วยหนึ่ง...กระจกบานใหญ่ในห้องสะท้อนภาพของเธอขณะกำลังถือถ้วยกาแฟอยู่ในมือเธอจึงเดินเข้าไปใกล้กระจกบานนั้นและเริ่มพิจารณาตัวเอง
เธอสำรวจทุกตารางนิ้วบนใบหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนแม้ว่าขณะนี้เธอจะอยู่ในวัย 38 ปีแล้ว แต่ก็ยังดูสาวกว่าอายุมากร่างกายยังสมสัดส่วน ไม่มีส่วนเกินตรงสะโพก ทรวงอกยังเคร่งครัดสง่างาม
เธอยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบเพ่งพินิจรูปเงาของตัวเองในกระจกต่อไป...รู้สึกเหมือนความสดชื่นจากผิวกายส่องผ่านเสื้อคลุมนอนผ้าไหมสีขาวประกอบลูกไม่ละเอียดยิบจนดูบางเบานั้นออกมาเธอชะโงกตัวเข้าไปเกือบชิดกระจกตรวจตราใบหน้าอีกครั้ง
มีรอยเขียวคล้ำเกิดอยู่รอบดวงตานอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนักดวงตาของเธอยังคงแจ่มใสไม่มีริ้วเส้นเืฝอยแก้มยังผ่องผุดไม่มีริ้วรอยเหี่ยวย่นปรากฏที่หางตาเลยแม้แต่น้อย
นอร่ารู้สึกดีขึ้นมา...แม้แต่ทุกวันนี้ใครก็ตามที่ได้พบเห็นเธอครั้งแรก จะแทบไม่เชื่อเลยว่าเธอมีลูกสาวโตแล้วอย่างดาเนียล
เสียงน้ำไหลลงอ่างดังมาจากในห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องนอนเธอดื่มกาแฟรวดเดียวหมด วางถ้วยลงบนโต๊ะเครื่องแป้งและเดินเข้าไปในห้องน้ำ
หญิงรับใช้ชาวนิโกรหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นจากอ่างอาบน้ำ
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
“สวัสดี ไวโอเล็ต”
“เมื่อคืนนี้คุณผู้หญิงนอนพอไหมคะ?”
“หลังจากหมอบอนเนอร์ฉีดยานอนหลับให้แล้วก็หลับเป็ตายไปเลย”นอร่าตอบ
“แต่ดิฉันกลับนอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะตำรวจกักตัวดิฉันไว้สอบสวนจนเกือบค่อนคืนแน่ะค่ะ”
นอร่าหันขวับไปมองสาวใช้
“แล้วเธอบอกอะไรเขาไปบ้าง?”
“จะบอกอย่างไรล่ะคะ”ไวโอเล็ตตอบขณะลุกขึ้นเผชิญหน้ากับนายสาว “ดิฉันก็ตอบไปตามที่เห็น... หมายถึงตอนที่ดิฉันเข้าไปในสตูดิโอน่ะคะ”หล่อนเอื้อมมือไปหยิบเกลือหอมบนหิ้งโรยลงในอ่างอาบน้ำ
“ดิฉันก็ตอบไปว่าตอนที่ดิฉันเข้าไปในสตูดิโอนั้น ก็เห็นคุณผู้หญิงกำลังให้ความช่วยเหลือคุณ
ริคชิโออยู่ส่วนคุณหนูยืนอยู่ข้างผนังห้อง...ก็เท่านั้นแหละค่ะ”
นอร่าถอนหายใจเบาๆ...
“ฉันไม่อยากพูดถึงเื่นี้อีก”
“ค่ะ คุณผู้หญิงดิฉันก็เหมือนกันไม่อยากจะคิดถึงมันเสียด้วยซ้ำ”
ไวโอเล็ตปิดขวดเกลือเก็บกลับคืนไว้บนหิ้ง กลิ่นหอมของมันกระจายไปทั่วห้องน้ำ
“คุณผู้หญิงต้องรออีกสักครู่นะคะให้น้ำเต็มอ่างเสียก่อน...อยากให้ดิฉันนวดให้สักหน่อยไหมคะ จะได้รู้สึกสบายขึ้น
นอร่าพยักหน้าเงียบๆมีท่าทีครุ่นคิด เธอถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก ไวโอเล็ตรีบเข้ามาช่วยอย่างรวดเร็วหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาพับอย่างเรียบร้อย เอาไปวางลงบนเก้าอี้ขณะที่นอร่าขึ้นไปนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนวดเล็กๆ ในห้องน้ำนั้น
เธอเกยคางไว้บนท่อนแขนที่ประสานกันรู้สึกสบายเหลือเกินที่ได้นอนอยู่ในท่านี้ ถ้าไม่มีความวิตกกังวลใดๆผ่านเข้ามาในความคิด เธอสูดลมหายใจลึกและหลับตาลง...
หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเอื้อมมือไปกดปุ่มเครื่องติดต่อภายใน
“ชาร์ลส์”
“ครับ คุณผู้หญิง
“ไปเอารถออกจากโรงทีนะ...เออ...แล้ววันนี้ช่วยขับรถให้ด้วยฉันไม่อยากขับเอง”
“ครับผม คุณผู้หญิง”
นอร่ากลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายก่อนจะก้าวออกจากห้องเธอสำรวจตรวจตราความเรียบร้อยอีกครั้งหนึ่งต่อหน้ากระจก แฮริสกอร์ดอนพูดถูกเขารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่และขณะนี้ครอบครัวกำลังตกอยู่ในสภาวะอย่างไรความประทับใจครั้งแรกสำหรับผู้ที่เธอจะต้องได้พบหรือพบเห็นเธอในวันนี้ย่อมเป็สิ่งสำคัญที่สุด
วันนี้เธอจึงเลือกสวมเสื้อชุดสีดำที่ปกปิดมิดชิด สีดำทำให้รูปร่างของเธอเพรียวระหงขึ้นเสื้อคลุมแบบเรียบๆ ที่จะใช้สวมทับเสื้อชุดที่ใส่อยู่คล้องอยู่บนแขนใบหน้าได้รับการตกแต่งเพียงบางเบาดูอ่อนเยาว์และมีแววซื่อตรงปรากฏออกมาให้เห็น...แต่ว่านั่นคือสิ่งที่เธอแต่งขึ้นเพื่อให้คนดูเท่านั้น...เมื่อคิดมาถึงตรงนี้นอร่าก็ยิ้มให้กับตัวเอง
ด้วยท่าทางที่บังคับให้กระฉับกระเฉงเธอหยิบถุงมือที่สาวใช้จัดเตรียมไว้ให้ขึ้นมาสวม เอากระเป๋าถือคล้องเข้าที่แขนเท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อยเป็ที่น่าพอใจแล้ว เธอจึงก้าวออกจากห้อง
เสียงส้นรองเท้าส้นเรียวเล็กกระทบพื้นดังเป็จังหวะขณะเธอก้าวลงบันไดหินอ่อนเดินไปตามทางที่เข้าสู่ห้องโถงกลางมองผ่านผนังกระจกที่กรุไว้รอบห้องไปตามเส้นทางที่ทอดออกไปยังประตูใหญ่พบว่าชาร์ลส์ยังไม่ได้เอารถออกตามที่เธอสั่ง
เธอไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดชาร์ลส์จึงไม่ทำตามคำสั่งแต่แล้วเหมือนมีอะไรมาสะกิดใจ มันมีบรรยากาศแปลกๆ อยู่ล้อมรอบกายเธอเหลียวมองไปตามทางเดินแคบๆที่ไปจบลงตรงหน้าห้องสตูดิโอที่เกิดเหตุ...นายตำรวจหนุ่มน้อยผู้หนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าห้องนั้น
พอเขาเห็นเธอเข้าก็ลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับยกมือขึ้นแตะกระบังหมวก
“สวัสดีครับคุณผู้หญิง”
“สวัสดีค่ะ” นอร่าตอบออกไปโดยอัตโนมัติแต่มีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง “ฉันชื่อเฮย์เดน”
“ผมทราบแล้วครับผมเพราะผมมาอยู่ที่นี่ั้แ่เมื่อคืนนี้แล้วครับ”
“อยู่ทั้งคืน...อย่างนั้นหรือคะ?”น้ำเสียงที่ถามบอกความประหลาดใจด้วยเช่นกัน “คุณนั่งอยู่อย่างนี้ทั้งคืนโดยไม่ได้มีการพักผ่อนเลยหรือคะ?”
“ครับ คุณผู้หญิง”
“อ้าว...แล้วคุณทานอาหารเช้าแล้วหรือยัง...ถ้ายังก็คงหิวแย่เลย”
“ไม่เป็ไรครับผมขอบคุณครับ คนของคุณเอากาแฟมาให้ผมแล้วครับ”
“ถ้าเช่นนั้นให้ฉันเข้าไปในสตูดิโอหน่อยได้ไหมคะ?”เธอถาม
นายตำรวจหนุ่มมีท่าทางลังเลได้แต่มองหน้านอร่า...เขาไม่ตอบ
“คิดว่าคงไม่ทำให้อะไรเสียหายแน่ค่ะฉันรับรอง” และทันใด สำนึกในความเป็เ้าของสถานที่เคยมีแต่ผู้ใต้บังคับบัญชา ทำให้เธอย้ำออกไปว่า
“เพราะว่า...ถึงยังไงมันก็เป็ห้องทำงานส่วนตัวของฉัน”
“ผมทราบครับ คุณผู้หญิง”นายตำรวจตอบอย่างสุภาพ “แต่ผู้หมวดสั่งไม่ให้ผมอนุญาตให้ใครก็ตามเข้าไปในห้องนี้เพราะไม่้าให้มีการเคลื่อนย้ายสิ่งของในนั้นครับผม”
“ฉันไม่ได้เข้าไปย้ายอะไรนี่คะ”นอร่าพูดอย่างชาเย็น “คุณจะตามฉันเข้าไปด้วยก็ได้”
นายตำรวจทำท่าลังเลไม่แน่ใจอีกครั้งแต่แล้วเขาก็ตัดสินใจ
“ถ้าคุณผู้หญิงแน่ใจอย่างนั้นก็คงไม่เป็ไรหรอกครับ”
นอร่ายังคงยืนนิ่งเฉยอยู่กับที่ทั้งเธอและนายตำรวจต่างประสานสายตากันอยู่เหมือนจะหยั่งท่าทีของแต่ละฝ่ายแต่แล้วนายตำรวจก็เป็ผู้เดินไปเปิดประตูห้องให้
“ขอบคุณค่ะ” นอร่าพูดด้วยน้ำเสียงเป็มิตรขึ้นขณะเดินหลีกนายตำรวจเข้าไปภายใน
6K
