第14集
สองพ่อลูกยืนเหม่อมองคนที่เดินจากไปด้วยจนคำพูดที่จะกล่าว เลี่ยงเอ๋อร์นั้นนางถูกสอนสั่งมาให้เชื่อว่า ตนเองจะกลายเป็พระชายาของเ้าภพมาแต่เล็กแต่น้อย ด้วยสองเผ่าต่างถ้อยทีช่วยเหลือกันมาตลอด และมีสัมพันธ์อันดีต่อกันมาเนิ่นนาน อดีตเ้าภพหลายองค์มีพระชายาที่มาจากเผ่าปักษานี้เช่นกัน ดังนั้นจึงมิแปลกที่นางคาดหวังเอาไว้ อีกทั้งยังได้รับการอบรมจากเหล่าเซียนหญิง ที่นายหญิงมาขอร้องให้สั่งสอนการวางตัวเยี่ยงสาวในวัง์ พอรู้ว่าอี๋ซูกลายเป็พระยาชาแทนที่ นางจึงได้แต่เสียอกเสียใจ กล่าวโทษอี๋ซูที่ทำให้เื่กลับตาลปัดเป็เช่นนี้มิหยุดหย่อน
"ท่านพ่อดูสิ มันกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร อีกอย่างมันเป็บุรุษหาใช่สตรีไม่ เหตุใดท่านเ้าภพจึงทำเช่นนี้ หรือเ้าภพวิปลาศไปเสียแล้ว"
"เบาๆหน่อย อย่าได้เอ่ยเื่รนหาที่ตายเช่นนี้ เ้าใจเย็นก่อนเถิดลูกรัก"เขาตบหลังลูบหลังบุตรสาวตนเองเบาๆ
"ท่านแม่ถึงกับต้องล้มป่วยเพราะมัน อย่างนี้จะให้ใจดีกับคนได้อีกหรือเ้าคะ"
"เื่นี้พ่อหานิ่งนอนใจไม่ เอาเถอะพ่อจะหาทางออกให้เ้าเองอย่าได้รีบร้อน วันนี้พวกเรากลับกันก่อน รอถึงพรุ่งนี้พ่อคงคิดแผนการออก"เขาเองทั้งเอาอกเอาใจ ทั้งปลอบใจบุตรตน ที่จริงแล้วนั้นเขาเองก็สงสารบุตรชายรองอย่างอี๋ซูมิใช่น้อยเช่นกัน แต่เพราะนางผู้เป็ภรรยานั้นมีนิสัยโเี้ดุดันเขาจึงมิกล้าต่อปากต่อคำด้วย จึงจำใจยอมตกเป็เบี้ยล่างดั่งเช่นทุกวันนี้ เขาได้แต่ทอดถอนใจคิดมิตกว่าจะทำเช่นไรดี
"ท่านแม่ ท่านแม่เ้าคะ ท่านทราบเื่แล้วหรือไม่"เลี่ยงเอ๋อร์ปราดเข้าไปหาผู้เป็มารดา ที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในศาลาดอกไม้เขย่าแขนไปมาไม่หยุด มีทหาร์สองนายเฝ้าอยู่มิห่างเพื่อไม่ให้นางขยับกายไปไหนได้
"เื่ใด มีเื่อันใดอีก"นางร้อนรุ่มรีบเอ่ยปากถามบุตรี
"ก็อี๋ซูสิเ้าคะ มันได้เป็พระชายา พรุ่งนี้เ้าภพถึงกับจะส่งสินสอดไปให้แล้ว"เลี่ยงเอ๋อร์ฟูมฟายมิหยุด
"ไฮ้! เื่เหลวไหล เด็กนั่นเป็บุรุษเหตุใดองค์หลิงไท่จึงตัดสินพระทัยเช่นนี้"
"เป็เพราะวิหค์เ้าค่ะ มันไปโขมยมา นางเฒ่าเซิ่งหนิงหลังจากถูกทุบตีถึงพึ่งเอ่ยปาก ชั่วช้าจริงๆ"เลี่ยงเอ๋อร์ข่มเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเอง
"แม่ต้องลงโทษให้หลาบจำ เื่นี้สามารถแก้ไขได้หรือไม่ตาเฒ่า"นางหันไปตวาดใส่ผู้เป็สามี
"ใจเย็นๆก่อนได้หรือไม่ เ้าดูสถานที่เสียก่อนเถอะ จะเอะอะสิ่งใดก็ให้กลับเผ่าปักษาก่อนจะได้หรือไม่"เขาถึงกับกุมหน้าผากกับภรรยาและบุตรตนเอง
"ได้ ได้ เื่นี้ต้องมีคนรับผิดชอบ ตามพื้นชะตาแล้ว ั้แ่ลูกเลี่ยงเอ๋อร์เกิดมาก็จะได้ครองตำแหน่งพระชายา เหตุใดถึงพลิกกลับนี่มันตลกเกินไปแล้ว เ้าเด็กเหลือขอคนนั้นต้องรับผิดชอบเกี่ยวกับเื่นี้ มันกล้าขโมยวิหค์ นิสัยเหมือนมารดาของมันจริงๆ เป็เพราะท่านใฝ่ต่ำจึงเกิดเื่นี้ขึ้น หากท่านไม่มักมากในกาม มีหรือเ้าเด็กนรกนั่นจะถือกำเนิดได้หรือ"นางสะบัดแขนเสื้อด้วยความโมโห ปล่อยให้เลี่ยงเอ๋อร์ประคองนางเดินจากไป เ้าปักษาถึงกับทิ้งลมหายใจอีกครา ก่อนจะเดินตามหลังพวกนางด้วยความเศร้าสร้อย
กล่าวถึงเผ่าปักษา หลังจากกลุ่มของอี๋ซูลักลอบหนีออกไป แม่เฒ่าเซิ่งหนิงกลายเป็ผู้รับเคราะห์แทน นางทั้งถูกทรมานด้วยการอดข้าวอดน้ำและถูกทุบตีทุกๆสองชั่วยาม หากสลบก็ถูกสาดน้ำเย็นเฉียบลงบนใบหน้าให้ฟื้นคืน วนเวียนอยู่เช่นนี้
"ตื่นแล้วรึนางตัวดี แก่แล้วมิรู้จักเจียมสังขารตนเอง กล้าทรยศข้าที่ให้ข้าวให้น้ำ ให้ที่อยู่ที่ซุกหัวนอนเชียวรึ"
"นายหญิง ข้าผิดไปแล้วเ้าค่ะ"เซิ่งหนิงได้แต่ร่ำไห้ เนื้อตัวมีาแจากการทุบตีไปทุกที่
"ผิด รู้จักผิดแล้วรึ ใช่ว่าสายเกินกาลแล้วหรือไม่ เ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดเื่เสียหายจนยากจะแก้ไขแล้ว เ้าจะรับผิดไหวรึยายเฒ่า"นายหญิงตวาดเสียงดัง เลี่ยงเอ๋อร์ยื่นไม้ขนาดใหญ่ส่งให้นางทุบตีอีกครั้ง นางออกแรงได้เพียงครู่ก็ยกไม้ให้ทหารเป็ผู้จัดการแทน
"แฮ่ก ยายเฒ่าหนังเหนียว สลบไปแล้วรึ ดีส่งข่าวของยายเฒ่าเซิ่งหนิงไปให้ถึงมือเ้าเด็กฉวยโอกาสนั่นเดี๋ยวนี้"นางถึงกับสั่งทหารของตนที่ทำหน้าที่โบยตีแม่เฒ่าไม่หยุด ทหารผู้หนึ่งเดินตามนายหญิงกลับไปนำสารเพื่อไปยัง์ส่งต่อให้กับอี๋ซู
"เด็กน้อย เ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่"หลิงไท่ถามเมื่อเห็นอี๋ซูทำสีหน้าไม่สบายใจ หลังจากบิดาและนายหญิงพร้อมเลี่ยงเอ๋อร์จากไปแล้ว สองคนกำลังเล่นอยู่บริเวณสวน์ เขาปล่อยให้อี๋ซูใช้เวลากับความคิดตัวเองตามลำพัง พอนานเข้าก็เริ่มทนไม่ไหวเพราะเด็กน้อยของเขาใช้เวลากับตนเองนานเกินไปแล้ว
"ข้ากลัว อันที่จริงแล้วข้าก็เห็นว่าเื่นี้เป็เื่ผิดพลาด เ้าว่าจริงหรือไม่ ลองคิดดูสิเหตุใดพระชายาของเ้าจึงกลายเป็ข้า หากวันนั้นข้าไม่ซุกซนไปหยิบเอาไข่ของเลี่ยงเฟิ่งมามันก็ไม่เกิดเื่นี้"
"เหลวไหล ชะตาฟ้าลิขิตเ้าคิดว่าจะมีผิดพลาดง่ายๆหรือ ในเมื่อเ้าเป็คนถูกเลือกนั่นก็แสดงว่าเขาลิขิตขีดเส้นเอาไว้แล้ว มานี่เถอะข้ามีอะไรให้เ้าดู"หลิงไท่เรียกให้อี๋ซูขยับเข้ามาใกล้ พอมาถึงเขาจึงแบมือออกมาให้เห็นสิ่งที่วางอยู่บนนั้น
"เ้าชอบหรือไม่"อี๋ซูมองก้อนกลมมีแสงแวววาวเป็สีรุ้งงดงามเหลือจะกล่าว
"นี่คืออะไร"
"สิ่งนี้เรียกว่าหินผูกพัน มันคือดวงจิตส่วนหนึ่งของเราสองคน ยิ่งนานวันมันจะยิ่งเปล่งแสง ถ้าใครคนหนึ่งเกิดเื่ขึ้นมันจะเปล่งแสงบอกเราทันที ถ้าหากเ้าเป็หญิงมันจะกลายเป็ที่ฟูมฟักพระโอรสของผู้นั้น แต่เ้ามิใช่อสตรีข้าจึงไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็สิ่งใดให้เ้ากันแน่"อี๋ซูพอได้ยินก็ตาวาว รีบคว้ามันมาไว้ในมือจากนั้นยกมือขึ้นชูเหนือศรีษะเพื่อส่องด้านใน
"สวยมากข้าชอบที่สุดเลย"เมื่อเห็นว่ามีสิ่งของมาหลอกล่อให้อี๋ซูหายหงอยเหงา เขาจึงใช้แขนใหญ่โอบคนเข้ามาชิด
"อื้อทำอะไร"สิ้นคำปากหนาก็ประกบปิดปากแสนน่ารักเอาไว้ อี๋ซูปรามเอาไว้ไม่ทันได้แต่ปล่อยให้เลยตามเลย หลิงไท่เองช่ำชองทั้งสนามรบและสนามรัก ได้แต่หลอกล่อหยอกเย้าให้อีกฝ่ายหลงลืมไปกับรสััที่ตนเองบรรจงสร้างขึ้น สองมือเล็กโอบคล้องลำคอหนาเอาไว้ สองเท้าเขย่งขึ้นตอบสนองจูบแสนหวาน หลิงไท่เห็นอีกฝ่ายต้องฝืนกายหยัดตัวจึงใช้แขนข้างหนึ่งสอดใต้สะโพกดันขึ้นมา และบังคับให้อีกฝ่ายใช้สองขาตวัดรัดบั้นเอวตนเองเอาไว้
"อืออ หลิงไท่"อี๋ซูครางเสียงสั่น เมื่อเขายอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้สูดเอาลมเข้าปอด น้ำสีใสยืดเป็สาย ดวงหนาขาวบัดนี้เปลี่ยนสีกลายเป็สีชมพู ดวงตาซุกซนหยาดเยิ้มจากการจูบดุดัน ริมฝีปากบวมแดงยิ่งมากขึ้นกว่าเดิม
"เรียกข้าต้องมีค่าตอบแทน เ้าเรียกข้าทำไมเด็กน้อย"หลิงไท่ถามเสียงแหบต่ำ เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่แข็งขึงกำลังดุนดันหน้าท้องของตนเองอยู่ ยิ้งเติบโตมากขึ้น
"ว่าอย่างไรเด็กน้อย"อี๋ซูพูดไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ความรู้สึกแปลกประหลาดเช่นเมื่อคืนก่อตัวขึ้นมาจนยากจะควบคุม หลิงไท่ยกมุมปากยิ้มน้อยๆ
"บอกมาสิว่าเ้า้าสิ่งใด ข้าหลิงไท่จะหาให้เ้าได้ทั้งนั้น"เขากระเซ้าคนดวงตาเหม่อลอย สองแขนยิ่งรัดหลังคอเขาแน่นมากขึ้น เบียดกายจนแทบจะจมหายไปกับอกของเขา
"ข้า ข้า"อี๋ซูอับจนคำพูด หลิงไท่เอ็นดูคนที่มิอาจตอบคำ เขาเดินไปยังด้านหลังก้อนหินประดับสวนสวย และยังคงแบกคนเอาไว้ด้านหน้า
"จะไปที่ใด"
"ข้าจะปลดปล่อยเ้าให้หายอึดอัด ดีหรือไม่"
"ข้าไม่อึดอัดปล่อยข้าลงเถอะ"อี๋ซูพยายามปล่อยขาตนเองออกจากบั้นเอวหนา แต่ดูเหมือนว่ากองไฟได้จุดติดแล้วมีหรือหลิงไท่จะยินยอมง่ายดาย
"เด็กน้อย เ้ารู้หรือไม่ว่าหากเ้าไม่ยอมปลดปล่อย ร่างกายของเ้าจะเกิดพิษขึ้นได้"เขาค่อยทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทั้งยังมีอี๋ซูครอบคล่อมอยู่บนตัก สองแขนหนาโอบรัดร่างเล้กเอาไว้แน่น อี๋ซูได้ยินว่าตนเองจะเกิดอันตรายก็ร้อนใจ
"จริงรึ แล้วข้าต้องทำอย่างไร"
"เื่นี้ง่ายมาก มาให้ข้าได้ช่วยเ้าจัดการเื่นี้เถอะ"หลิงไท่เอ่ยปากเอนอีกฝ่ายลงนอนบนพื้นหญ้า โถมตัวเองลงทับเรือนร่างเล็กเอาไว้ ไม่ยอมให้สองขาที่เกาะก่ายหลุดจากสะโพกตน ปากหนาประกบกับปากได้รูปอีกครั้ง ส่งลิ้นหนาเข้าไปตวัดกวาดเอาน้ำหวานในโพรงปาก ฟันคมขบกัดริมฝีปากอวบอิ่ม สองมือจับหัวเล็กเอาไว้มั่นไม่ยอมให้ถอยห่าง เสียงครางแ่เบาดังออกมาจากทั้งคู่ หลิงไท่เลียนแบบท่าร่วมรักขยับโยกบนตัวอี๋ซูช้าๆแต่หนักแน่นทั้งที่เสื้อผ้าอาภรณ์ยังอยู่ครบ อี๋ซูหลับตาแน่นเปิดรับััที่เขาบรรจงมอบให้
"ฮ่าห์ อือ ข้ารู้สึกไม่ดีเลย"อี๋ซูหอบพลางพูดพลาง
"รู้สึกเช่นไร"
"ทั้งปวดร้าวทั้งร้อนรุ่ม"อี๋ซูบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"อ่าห์ เด็กน้อยให้ข้าช่วยเ้าเถอะ"หลิงไท่ยามนี้ดวงตาวาววับในดวงตาเริ่มมีเส้นเืสีแดงกระจาย
"ตรงนี้หรือ"
"อืมแปลกตรงไหน ที่นี่ล้วนเป็ของข้า"หลิงไท่ใช้นิ้วตนเองเกลี่ยนน้ำลายสีใสที่เปรอะเลอะมุมปากของอี๋ซูออก ก่อนจะก้มลงดูดปลายลิ้นเล็กนั่นอีกครั้งด้วยความรุนแรง อี๋ซูนิ่วหน้าหากไม่ดิ้นรนออกหากทั้งยังยอมเปิดปากให้หลิงไท่สอดลิ้นเข้าไปข้างในเต็มที่ มือหนาค่อยลากจากใต้ซอกแขนลงมาจนถึงบั้นเองเล็ก ก่อนจะสอดมือเข้าไปกอบกุมแท่งหยกสีสวยเอาไว้ในมือ อี๋ซูรีบลืมตาขึ้นทั้งที่ริมฝีปากยังประกบติดกันแน่น
"อื้อ อือ อ๋อย"อี๋ซูร้องค้านพยายามใช้อีกมือดันมือใหญ่ให้พ้นตัวตนของตนเอง
"ชู่ว์ ชู่ว์ ไม่ต้องใ ให้ข้าช่วยเ้าก่อน"
"ตะ แต่ว่า ตรงนี้มัน"อี๋ซูเขินอายเกินกว่าจะทำใจได้กับการสนิทชิดเชื้อกันด้านนอก หลิงไท่โบกสะบัดมือครั้งหนึ่งก็ปรากฎม่านหมอกหนาปกปิดสวนสวยเอาไว้
"ครานี้ไม่ต้องเกรงว่าผู้ใดจะมาเห็นเ้ากับข้าแล้วดีหรือไม่"หลิงไท่จ้องสบตาหวานเยิ้ม อี๋ซูสติหลหุดลอยไปเสียแล้วจึงมิอาจต่อคำ ปล่อยให้หลิงไท่ทำตามอำเภอใจ เขาเมื่อเห็นอี๋ซูไม่ขัดขืนจึงค่อยปลดกางเกงตัวในดึงลงมาเพียงครึ่งสะโพกปล่อยให้แท่งหยกขนาดพอดีมือได้พบเจออากาศ เขาเห็นท่าทีของอี๋ซูแล้วอดยิ้มไม่ได้
"เด็กน้อย เ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าน่ารักมากแค่ไหน"
#โอ๊ยน๊อ! ตอนหน้า Nc นะจ๊ะ
1K
