ณิชาคิดว่าเื่ระหว่างเธอกับพฤกษ์น่าจะจบลงที่คาเฟ่ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมให้เป็แบบนั้น เพราะหลังจากวันนั้น พฤกษ์ก็เริ่มแวะเวียนมาที่ร้านบ่อยขึ้น
บางวันเขานั่งอ่านหนังสือพิมพ์เฉย ๆ บางวันก็จงใจสั่งกาแฟจากเธอโดยตรง
“อเมริกาโน่ ไม่หวาน เหมือนเดิม”
ณิชาถอนหายใจ ทุกครั้งที่เขามา เธอรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา
"คุณไม่มีที่อื่นให้ไปหรือไงคะ?" เธอถามตรง ๆ
"ก็มี แต่ที่นี่...มันมีอะไรน่าสนใจ" พฤกษ์ตอบ พร้อมมองหน้าเธออย่างเจาะจง
ณิชากัดริมฝีปาก เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่ และเธอเองก็ไม่มีเวลามาสนใจเขามากนัก เพราะปัญหาที่เธอต้องเผชิญในชีวิตจริงนั้นหนักหนากว่ามาก
เย็นวันนั้น ขณะที่ณิชากำลังนั่งคิดบัญชีอยู่หลังร้าน โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
“ณิชา แม่อาการไม่ดีเลย หมอบอกว่าอาจต้องผ่าตัดเร็ว ๆ นี้” เสียงพี่สาวโทรมาบอก
หัวใจของณิชาหล่นวูบ เธอไม่มีเงินมากพอจะจ่ายค่ารักษา เพราะแม้จะทำงานหนักแค่ไหน ก็ยังเก็บเงินได้ไม่มากพอ
เธอพยายามหาทางออก แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ก็ดูเหมือนทางเลือกจะตีบตัน
และนั่นคือ่เวลาที่พฤกษ์ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้ง
“เธอดูเครียด มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
ณิชาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “ไม่ใช่เื่ที่คุณต้องมาใส่ใจหรอกค่ะ”
พฤกษ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดบางอย่างที่ทำให้ณิชาต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที
“ฉันช่วยเธอได้นะ”
เธอจ้องตาเขาอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน “ช่วยอะไร?”
“เื่เงิน ถ้าเธอ้า ฉันสามารถจ่ายให้ได้”
ณิชารู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ นี่เธอกำลังถูกดูถูกหรือแค่ถูกหยิบยื่นโอกาสกันแน่?
“ฉันไม่้าเงินของคุณ”
พฤกษ์ยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่ได้บอกว่าจะให้ฟรี ๆ”
“หมายความว่ายังไง?”
“มาเป็ผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน ฉันจะจ่ายให้มากพอที่เธอจะไม่ต้องกังวลเื่เงินอีกเลย”
ณิชาอึ้งไปทันที มันเหมือนเป็ข้อตกลงกับปีศาจ เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเข้าไปพัวพันกับผู้ชายคนนี้มากขึ้น ชีวิตของเธออาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แต่เธอมีทางเลือกอื่นหรือเปล่า?
1K
