เฉียนว่านพาซานชิงมาถึงที่บ้านพักของอสูรจิ้งจอก
“ถึงแล้ว ตื่นได้แล้ว”เฉียนว่านเรียกทั้งๆที่ยังไม่ได้วางนางลง
“อีกหน่อยนะ ศิษย์พี่ ข้าง่วง” ซานชิงละเมอ
“พานางไปนอนที่เตียงก่อนเถิด ท่านเฉียนว่าน” อสูรจิ้งจอกกล่าว
เฉียนว่านพานางไปที่เตียง และให้นางไปนอนบนเตียงดีๆพร้อมกับห่มผ้าให้
เฉียนว่านกำลังจะเดินออกไปนอกห้องแต่ทว่าเขาหันกลับไปก็เห็นจิ้งจอกกำลังจะไปนอนข้างๆซานชิง
เขาจึงรีบเดินไปโขกหัวเ้าจิ้งจอก
“โอ๊ย! ท่านทำร้ายข้าทำไม” จิ้งจอกจับไปที่หัวที่ปูดโน
“เ้าจะทำอะไรไม่ทราบ” เฉียนว่านกล่าว
“ก็นี่เป็เตียงของข้า ข้าก็จะนอนบ้างไง” อสูรจิ้งจอกกล่าว
“นางเป็ผู้หญิง ห้ามแตะต้องตัวนาง อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” เฉียนว่านโชว์เล็บที่งอกยาวขึ้น เตรียมพร้อมที่จะตะปบเพื่อเป็การข่มขู่
“555ข้าก็แค่ล้อเล่น” อสูรจิ้งจอกกล่าว
เฉียนว่านจึงอุ้มจิ้งจอกไปนอนนอกห้องด้วยกัน
“เดี๋ยวสิ ท่านจะพาข้าไปที่ไหน” อสูรจิ้งจอกโวยวาย
“ไปนอนนอกห้อง” เฉียนว่านอุ้มจิ้งจอกน้อยไปนอนด้วยกัน
******************************************************
ซานชิงตื่นขึ้นมาในยามเช้า นางก็รีบทำธุระส่วนตัวก่อนที่จะไปร่วมรับประทานอาหารพร้อมกับอสูรจิ้งจอกและเฉียนว่าน
“มาถึงแล้ว ทำไมไม่ปลุกข้าล่ะ”ซานชิงสงสัย
“เ้านอนขี้เซาจะตายไป ปลุกยังไงก็ไม่ยอมตื่น” เฉียนว่านกล่าว
“แล้ววันนี้อสูรหมาป่าอันธพาลจะมาแน่ใช่มั้ย” ซานชิงรีบเปลี่ยนเื่เพราะไม่อยากทะเลาะ
“พวกมันมาเก็บค่าคุ้มครองทุกวันขอรับ” อสูรจิ้งจอกกล่าว
“ว่าแต่ จะเอาทรัพย์สมบัติจำนวนมากไปทำอะไรนักหนา” ซานชิงสงสัย
“แย่แล้ว แย่แล้ว อสูรหมาป่ากำลังจะฆ่าจิ้งจอกที่ไม่ยอมจ่ายอัฐ” อสูรจิ้งจอกตัวเล็กตัวหนึ่งชะงักค้างเมื่อเห็นเฉียนว่าน “นี่เ้ากำลังถูกขู่กรรโชกอยู่ใช่มั้ย เ้าเล่นเจอเข้ากับหัวหน้าพวกมันเลยนี่”
“ข้าไม่ได้เป็ผู้บงการ” เฉียนว่านกล่าวอย่างโมโห
“เอ่อ พวกอันธพาลนั่นแอบอ้างชื่อของท่านเฉียนว่านน่ะ”อสูรจิ้งจอกข้างกายเฉียนว่านกล่าว
“ข้าไม่เชื่อ แน่จริง ท่านก็ไประงับเหตุการณ์ให้พวกเราดูสิ” อสูรตัวเล็กท้า
“รีบนำทางไปสิ ข้าจะไปดูน้ำหน้าผู้แอบอ้างชื่อของข้า” เฉียนว่านอยากเห็นหน้ามัน
เฉียนว่านและซานชิงเดินตามอสูรจิ้งจอกสองตนไปที่บ้านหลังหนึ่ง แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียง
“ทำไมเ้าไม่เตรียมค่าคุ้มครองห๊า อยากตายหรืออย่างไร” อสูรหมาป่ากำลังบีบคอจิ้งจอกสองผัวเมีย
“พวกเราไม่มีจริงๆท่าน ชาวบ้านที่เราไปปล้นชิงทรัพย์ก็แทบจะสิ้นเนื้อประดาตัวอยู่แล้ว” จิ้งจอกตัวเมียกล่าว
“เพื่อไม่ให้เป็เยี่ยงอย่าง ข้าจะเชือดไก่ให้ลิงดู” อสูรหมาป่าจะฆ่าสองผัวเมียโชว์ให้ดู
อสูรหมาป่าอันธพาลง้างดาบ แต่ถูกเฉียนว่านเข้าขัดขวางได้ทันเวลาพอดี
“เฉียนว่านเ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” อสูรหมาป่าตัวหนึ่งใ
“ทำไมถึงแอบอ้างชื่อข้า และเ้าจะนำทรัพย์สินไปทำอะไรไม่ทราบ” เฉียนว่านรีบถาม
“ข้าไม่จำเป็ต้องบอกเ้า” อสูรหมาป่าไม่เคยเคารพตระกูลผู้นำอย่างเขาเลย
“คงต้องใช้กำลังสินะ” เฉียนว่านไม่รอช้ารีบเข้าโจมตี
เฉียนว่านจึงเข้าปะทะกับอสูรหมาป่าสามตน แต่ด้วยที่เฉียนว่านนั้นฝึกตนเป็นักรบเก่งกล้ามาั้แ่เด็กเพื่อเจริญรอยตามพ่อเฉียนฟงทำให้เฉียนว่านนั้นสามารถเอาชนะทั้งสามได้อย่างง่ายดายและสามารถจับกุมตัวทั้งสามไว้ได้
“จะบอกได้หรือยังว่าใครบงการ และเอาอัฐหรือทรัพย์สินจำนวนมากไปทำอะไร” เฉียนว่านตะคอกและคาดคั้น
“พวกข้าไม่บอก” อสูรหมาป่าทั้งสามยังคงปากแข็ง
“ดีล่ะ ข้าจะจับพวกเ้าไปให้หัวหน้าเผ่าเฉียนฟุไต่สวนคงรู้ความจริงได้ไม่ยาก” เฉียนว่านมั่นใจว่าท่านลุงต้องมีวิธีคาดคั้นหาความจริงจากปากพวกเขาได้แน่
สักพักทั้งสามก็ร่ายมนตร์ ทำให้ยาลูกกลอนในขวดที่พกติดตัวลอยเข้าปากทั้งสามเองและนั่นก็ทำให้ทั้งสามถึงแก่ความตาย
“แย่แล้วมันกินยาพิษฆ่าตัวตาย” ซานชิงใในการกระทำของพวกเขา
“ข้าต้องรู้ให้ได้” เฉียนว่านไม่ยอมแพ้
“งั้นเอาอย่างนี้สิ ให้อสูรจิ้งจอกแปลงกายเป็อสูรหมาป่าอีกทั้งร่ายมนตร์ให้พวกเรากลายเป็อสูรหมาป่าด้วย เพื่อแทนพวกมันที่ตายไปแล้วแล้วเข้าไปรวมตัวกับอสูรหมาป่าตนอื่นๆ พวกเราก็จะสามารถรู้ความจริงได้เองโดยที่ไม่จำเป็ต้องบีบคั้นหาความจริงจากใคร” ซานชิงเสนอ
“เ้าทำได้หรือไม่” เฉียนว่านหันไปถามอสูรจิ้งจอก
“ข้าทำได้ แต่ข้าไม่อยากให้แม่นางซานชิงต้องตกอยู่ในอันตราย” อสูรจิ้งจอกกล่าว
“ข้า เอ่อ ข้าดูแลตนเองได้ ไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอก” ซานชิงกล่าว
“เ้าคอยติดตามมาอยู่ห่างๆเถิด เผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเ้าจะได้มาช่วยข้าทัน ดีมั้ย” เฉียนว่านเสนอ
“ก็ได้ ระวังตัวด้วยนะเฉียนว่าน” ซานชิงเผลอกล่าว
ดังนั้นอสูรจิ้งจอกจึงร่ายมนตร์ให้เฉียนว่านกลายเป็อสูรหมาป่าอันธพาลตนหนึ่งส่วนตัวเองและเพื่อนอสูรจิ้งจอกก็แปลงกายเช่นกันตอนนี้อสูรหมาป่าจำแลงทั้งสามได้ไปรวมตัวกับกลุ่มอสูรหมาป่าที่สามารถเก็บค่าคุ้มครองมาได้
พอติดตามพรรคพวกไปพวกเขาก็เห็นว่ากลุ่มอสูรหมาป่าได้เดินเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งที่ตั้งไม่ห่างจากค่ายหมาป่าตอนใต้มากนัก
และแล้วทั้งสามก็เห็นกองกำลังอสูรหมาป่าจำนวนมากรวมตัวกันเพื่อฝึกสู้รบสักพักก็มีเสียงะโให้ทุกคนเตรียมชุมนุม
ทุกคนทยอยเดินเข้าไปในห้องประชุมสักพักผู้บงการก็ปรากฏตัว
“อีกสามวัน พวกเราจะยึดอำนาจท่านเฉียนฟุเขาเป็ผู้นำที่อ่อนแอเกินไปยอมให้ครึ่งอสูรอยู่เท่าเทียมกับพวกเราซึ่งเป็อสูรแท้ต่อไปข้าสัญญาว่าจะขับไล่เหล่าบรรดามนุษย์และครึ่งอสูรให้ออกไปจากดินแดนอสูรหมาป่าให้จงได้”โจวเฉินกล่าว
“ข้าเองก็จะส่งกองกำลังมาสนับสนุนด้วย” หยางกู่ปรากฏตัว
ระหว่างที่ฟังประกาศเฉียนว่านก็คิดในใจว่า “แย่แล้วหัวหน้าฝ่ายเหนือจะสนับสนุนโจวเฉินยึดครองฝูงหมาป่าตอนใต้ ข้าต้องรีบแจ้งข่าวให้ท่านลุงทราบ”
พอเลิกประชุมเฉียนว่านแปลงกายกลับคืนสู่ปกติและรีบแบกตัวซานชิงไปพบท่านลุงอย่างเร่งด่วน
“จะมีการก่อการฏในไม่ช้านี้งั้นหรือ”ซานชิงถามย้ำ
“ใช่ ข้าต้องรีบไปเตือน ท่านลุงกับท่านพ่อจะได้หาทางป้องกันทัน” เฉียนว่านกล่าว
“แต่ข้าเห็นกองกำลังฝ่ายโจวเฉินมีมหาศาลไม่ใช่หรือ แถมหยางกู่จะเข้ามาสมทบอีก”ซานชิงกังวลแทน
“ข้าคิดว่าหยางกู่แค่หลอกใช้โจวเฉินเท่านั้นความจริงหยางกู่้าล่าอาณาเขตเข้ายึดครองทั้งฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือต่างหาก”
******************************************************
เมื่ออสูรจิ้งจอกรู้ความจริงก็เลยไปแจ้งข่าวให้พรรคพวกรับทราบและพากันเข้าไปรวมตัวกับอสูรหมาป่าฝ่ายใต้ที่จงรักภักดีต่อท่านเฉียนฟุพวกเขาคิดอยากแก้แค้นโจวเฉินที่สั่งให้ลูกน้องมาข่มเหงขู่กรรโชกเอาทรัพย์สินเพื่อที่จะได้นำไปใช้จ่ายซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียงมาเลี้ยงทหารหมาป่า
เฉียนว่านไปถึงห้องทำงานของเฉียนฟุก็รีบแจ้งข่าวที่รู้มาทันที
“อะไรนะโจวเฉินกำลังจะร่วมมือกับหยางกู่เพื่อทรยศข้าอย่างนั้นหรือ” เฉียนฟุรู้สึกโกรธเกรี้ยวกับข่าวที่ได้ยิน
“ที่หลานพูดเป็เื่จริงขอรับ หลานเห็นกับตาเื่นี้อสูรจิ้งจอกทั้งฝูงเป็พยานให้หลานได้” เฉียนว่านยืนยัน
“แล้วจะทำอย่างไรดี กองกำลังของฝ่ายเรามีน้อยกว่า แถมฝั่งนั้นส่วนใหญ่เป็อสูรแท้”เฉียนฟุประเมินสภาพการณ์
“ท่านพี่อย่าได้กังวลข้ากับเจินหลินจะช่วยกันคิดค้นกับดัก” เฉียนฟงกล่าว
“ลูกและซานชิงจะช่วยกันสร้างค่ายกลนะท่านพ่อ” เฉียนว่านอยากช่วย
“ขอบคุณพวกเ้ามาก ข้าดีใจที่ข้าตัดสินใจปรองดองกับครอบครัวของเ้านะเฉียนฟง” เฉียนฟุซึ้งใจ
“ข้าเองก็เช่นกันท่านมีจิตเมตตายอมรับความมีตัวตนของครึ่งอสูรและเหล่ามนุษย์ที่อยู่บนดินแดนของท่าน”เฉียนฟงเคารพและนับถือพี่ชายมาก
“งั้นรีบดำเนินการเถิด” เฉียนฟุกล่าว
ดังนั้นแผนการจึงดำเนินไปอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น
ทุกคนที่จงรักภักดีต่อท่านเฉียนฟุสามัคคีช่วยกันสร้างค่ายกลและกับดักและผลิตอาวุธเพื่อเตรียมรับมือฝ่ายฏ
แต่ผลสุดท้ายท่านเฉียนฟุกับเฉียนฟงก็ร่วมมือกันลอบเข้าไปจับกุมตัวโจวเฉินและหยางกู่ได้สำเร็จเพื่อไม่ให้เสียกำลังหมาป่าไปมากมาย แม้ทั้งสองนักรบอสูรจะอายุมากแล้วแต่พละกำลังและชั้นเชิงการสู้รบก็ยังคงอยู่ไม่เสื่อมไปไหน ทำให้จับกุมตัวผู้บงการได้สำเร็จและสามารถต่อรองให้ทหารฝ่ายเหนือและฝ่ายฏยอมจำนนแต่โดยดี
นับว่าครั้งนี้หัวหน้าฝ่ายใต้สามารถปราบปรามอสูรแท้ที่ทรยศโดยไร้ซึ่งการสูญเสียชีวิต
“เ้ามีอะไรจะพูดอีกมั้ยโจวเฉิน” เฉียนฟุคาดคั้น
“เจ็บใจนัก อีกนิดเดียว ข้าก็จะได้ยึดอำนาจกลายเป็หัวหน้าเผ่าอยู่แล้วเชียว”โจวเฉินเจ็บใจที่เสียท่าผู้าุโกว่า
“และคิดหรอว่าหยางกู่จะมอบอำนาจให้เ้า เขาแค่หลอกใช้เ้าเท่านั้น” เฉียนฟงกล่าว
“ท่านปล่อยเราเสียเถิด ไม่เช่นนั้นพรรคพวกของเราจะก่อา ท่านรอการสูญเสียกำลังพลได้เลย”หยางกู่ขู่
“เสียใจด้วยนะหลานหยางกู่ ภายในฝ่ายเหนือเองก็เกิดการจลาจลมนุษย์และครึ่งอสูรรวมตัวกันชิงอำนาจเ้าไปแล้ว เ้ามัวมาอยู่กับโจวเฉินทำให้เ้าไม่ได้ป้องกันาภายในค่ายฝ่ายเหนือเลย และถ้าข้าคาดการณ์ไม่ผิด ทหารที่จงรักภักดีต่อเ้าก็ยอมจำนนต่อหัวหน้าฝ่ายเหนือคนใหม่ไปแล้ว”เฉียนฟุกล่าว
“ไม่จริง! ไม่มีใครแย่งอำนาจไปจากข้าได้” หยางกู่ใกับเื่ราวที่ได้ยิน
“นั่นไง หัวหน้าฝ่ายเหนือคนใหม่มานั่นแล้ว”เฉียนฟุชี้
“เจียงฟาง นี่เ้าทรยศข้างั้นหรือ” หยางกู่ใเมื่อเห็นผู้นำคนใหม่
“อสูรที่แบ่งแยกชาติกำเนิดอย่างท่านไม่สมควรได้เป็ผู้นำพวกเรารู้มั้ยว่าการที่ท่านกดขี่ข่มเหงครึ่งอสูรและมวลมนุษย์ ได้สร้างความเกลียดชังมากแค่ไหนความเกลียดชังก่อเกิดพลังรวมตัวโค่นอำนาจท่านไงล่ะ” เจียงฟางกล่าว
“ข้าไม่ยอม ข้าจะชิงอำนาจคืนให้ได้” หยางกู่รู้สึกเจ็บแค้น
“สายไปแล้ว ทหารที่จงรักภักดีต่อท่านยอมจำนนทั้งหมดแล้วพวกเขาอยากกลับบ้านไปหาลูกเมียเต็มแก่แล้วด้วย” เจียงฟางกล่าวอย่างมีชัย
“แล้วท่านจะเอายังไง จะรับตัวหยางกู่ไปหรือไม่” เฉียนฟุถาม
“รบกวนท่านลงโทษตามสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันเถิด”เจียงฟางยกให้เป็ธุระของเฉียนฟุไปเลย
เฉียนฟุจึงสาปให้โจวเฉินและหยางกู่เป็หินและจองจำอยู่ภายในคุกหลวงเป็เวลา 20 ปี
“ตราบใดที่ข้ายังไม่ตายข้าจะชิงอำนาจให้จงได้” ก่อนถูกสาป หยางกู่ก็ะโ
“ความลุ่มหลงในอำนาจของเ้าได้บังตาเ้าไปเสียแล้วโจวเฉิน หยางกู่” เฉียนฟุส่ายหน้าให้กับความหลงผิดของชนรุ่นลูก
เฉียนฟุซึ้งใจในตัวหลานชาย “ขอบใจเ้ามากนะเฉียนว่านหากไม่ได้เ้า ฝ่ายใต้คงถูกยึดครองไปแล้ว”
“ต้องขอบคุณอสูรจิ้งจอกด้วยขอรับ” เฉียนว่านกล่าว
“ข้าจะตอบแทนน้ำใจพวกเขาอย่างงาม ว่าแต่เ้าจะพักอยู่ที่นี่ก่อนมั้ย”เฉียนฟุกล่าว
“ข้าต้องเดินทางไปกำจัดอสูรปรสิตต่อขอรับ”เฉียนว่านใจร้อนอยากกำจัดอสูรชั่ว
“เ้าช่างเหมือนพ่อเ้าไม่มีผิด ลุงอวยพรให้เ้ากำจัดมันได้สำเร็จก็แล้วกัน”เฉียนฟุกล่าว
“ขอบคุณขอรับ งั้นข้ากับซานชิงขอตัว” เฉียนว่านจูงมือหญิงสาวออกไปด้วยกัน
ซานชิงจึงขี่หลังเฉียนว่านเดินทางต่อไป
“พวกเรามุ่งหน้าไปอดีตสำนักของเ้าเลยใช่มั้ย” เฉียนว่านรีบถาม
“พวกเราไปเมืองเพียงฝานกันก่อนเถอะ” ซานชิงรู้สึกไม่ดี
“ทำไมล่ะ” เฉียนว่านสงสัย
“ข้าเป็ห่วงจูหลินยังไงชอบกล” ซานชิงตอบไมได้
“เ้าเป็ห่วงเพื่อนจนคิดมากไปเองหรือเปล่า” เฉียนว่านกล่าว
“ไม่รู้เหมือนกัน” ซานชิงคิดว่าตนมีเซ้นส์
“ว่าแต่พอไปถึงโรงเตี๊ยม เ้าต้องซักเสื้อผ้าให้ข้าด้วยนะ” เฉียนว่านออกคำสั่ง
“ทำไมข้าต้องทำอย่างนั้นด้วย ข้าไม่ใช่เมียเ้านะ” ซานชิงแย้ง
“น้ำลายเ้าเลอะหลังข้า เ้าต้องรับผิดชอบ”เฉียนว่านกล่าว
“วางข้าลงสิ ข้าเดินเองได้” ซานชิงกล่าว
“ไม่! พวกเราต้องรีบเดินทางไม่ใช่หรือ” เฉียนว่านยังคงแบกนางต่อไป
“ข้าจะพยายามไม่หลับก็แล้วกัน” ซานชิงกล่าวคำมั่น
แต่แล้วสามชั่วยามผ่านไป คำมั่นนั้นก็ไร้ผลเสียงกรนของหญิงสาวก็ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ
“เ้าช่างไม่เปลี่ยนไปเลยนะซานชิงเ้าเหมือนเดิมทุกอย่างยกเว้นความทรงจำของเ้า” อสูรหมาป่าพูดพึมพำเบาๆ
8K
