"แม่คะ ตุ่นไม่อยากไปเรียนที่กรุงเทพฯเลยค่ะ"
ศศิกาญจน์หรือที่ใครต่อใครเรียกเธอเล่นๆว่าหนูตุ่นบอกกับผู้เป็แม่ เธอต้องย้ายไปเรียนมหาลัยที่กรุงเทพฯ ในสาขาบริหารทั้งที่ก่อนหน้านี้ศศิกาญจน์สอบติดครูในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งของลำปางแล้วแท้ๆ
"ตุ่นไม่อยากทิ้งแม่ไปเลย" หนูตุ่นเสียงเศร้า
"โธ่ยัยตุ่น ไม่ต้องห่วงแม่หรอกน่า คุณตาคุณยายของลูกก็ยังอยู่แถมยังแข็งแรง"
"รีบไปเถอะนะ เดี๋ยวคุณไอศูรย์จะรอนาน"
รัมภาบอกลูกสาวเพราะเกรงใจไอศูรย์ อีกอย่างหนูตุ่นก็อิดออดร่ำลาอยู่กับนางนานมากแล้ว
"ไปอยู่ที่นั่น ลูกต้องเป็เด็กดี ห้ามดื้อกับคุณพ่อและแม่ใหญ่นะรู้มั้ย" นางกำชับลูกสาวอีกครั้งในขณะที่หนูตุ่นได้แต่พยักหน้าเศร้าๆ
"น้าฝากหนูตุ่นด้วยนะคะคุณไอศูรย์"
รัมภาหันไปบอกกับเด็กหนุ่มรุ่นลูกที่มารอรับหนูตุ่นไปกรุงเทพฯอยู่ ในขณะที่หนูตุ่นได้แต่ปาดน้ำตาด้วยความใจหาย
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับคุณน้า ยังไงหนูตุ่นก็เป็น้องสาวของผม" ไอศูรย์บอกปรียาพลางขยี้ผมของหนูตุ่นด้วยความเอ็นดู
"ผมจะช่วยดูแลน้องสาวคนนี้แทนคุณน้าเอง"
ไอศูรย์ให้คำมั่นกับนางแล้วก็พาหนูตุ่นที่กำลังเช็ดน้ำตาเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นก็ขับออกไปมุ่งหน้าไปสนามบินเพื่อต่อไปบ้านใหญ่ที่กรุงเทพฯทันที.
.
.
"กลัวเครื่องบินหรอ?"
ไอศูรย์ถามขึ้นเพราะเพิ่งทราบจากน้าพิมพ์พาว่าเธอเพิ่งนั่งเครื่องบินเป็ครั้งแรก
"เปล่าค่ะ ตุ่นไม่ได้กลัวเครื่องบิน"
หนูตุ่นปฎิเสธ แต่เธอกังวลบางอย่างมากกว่า อีกอย่างถึงจะเป็พี่น้องกันก็จริง แต่ไอศูรย์ก็เป็พี่ชายคนละแม่กับเธอ
ใช่แล้วล่ะ! เธอเป็แค่ลูกเมียน้อยและอยู่แค่กับแม่ กับคุณตาคุณยายมาั้แ่จำความได้ แต่หนูตุ่นก็ไม่นึกโทษแม่ที่ทำให้ตัวเองถูกตราหน้าว่าเป็ลูกเมียน้อยเลยหรอก ถ้าไม่มีท่านเธอก็คงไม่ได้เกิดมาเป็หนูตุ่นอยู่บนโลกใบนี้เช่นกัน.
"งั้นก็คงกลัวพี่สินะ" ไอศูรย์เดาออก
"ทำตัวตามสบาย ใช่ว่าเราสองคนจะเจอกันครั้งแรกนี้" ไอศูรย์พูดต่อ
"ค่ะ" หนูตุ่นพยักหน้า
จริงอยู่ที่เธอเคยเจอกับไอศูรย์และทุกคนในครอบครัวใหญ่ของพ่อรวมถึงคุณหญิงปรียางฃซึ่งเป็ภรรยาหลวงและไอยเรศพี่สาวต่างอีกคนของหนูตุ่น แต่นั่นมันก็ตั้งนานมาแล้วั้แ่เธอยังเป็เด็กตัวเล็กๆ แต่หญิงสาวก็จำทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้ดี.
วันนั้นตรงกับวันพ่อ เ้าสัวอำนวยพาลูกเมียหลวงทั้งสองคนมาเที่ยวลำปางพอดีโดยมีคุณหญิงปรียาเมียหลวงตามมาด้วย ตอนนั้นพ่อมาขออนุญาตคุณครูด้วยตัวเองเพื่อพาเด็กหญิงศศิกาญจน์หรือเธอไปเที่ยวด้วยกัน หนูตุ่นดีใจมากเพราะนี่เป็ครั้งแรกั้แ่เกิดมาที่เธอจะได้มีโอกาสอยู่กับพ่อในวันพ่อเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ เหมือนกับเพื่อนๆในโรงเรียนของเธอ.
"เราแวะรับแม่ไปเที่ยวด้วยกันได้มั้ยคะคุณพ่อ"
เด็กหญิงหนูตุ่นถามพ่อของเธอพร้อมกับความฝันว่าจะได้ไปเที่ยวด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก แต่ทว่าพ่อกลับปฎิเสธเธอโดยให้เหตุผลว่าชวนแม่แล้ว แต่แม่ติดธุระไปเที่ยวด้วยไม่ได้ซึ่งเธอในตอนนั้นก็เชื่ออย่างสนิทใจพลางคิดว่าไม่เป็ไรเพราะอย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้อยู่กับพ่อแล้ว.
วันนั้นหนูตุ่นเดินจูงมือพ่อออกมาจากโรงเรียนด้วยความภูมิใจ ในที่สุดเพื่อนๆจะได้เลิกล้อกันสักทีว่าเธอเป็ลูกไม่มีพ่อ แต่ทว่าพอมาถึงในรถเด็กหญิงตัวน้อยกลับพบว่ามันไม่ได้มีแค่เธอกับพ่อที่จะได้เที่ยวด้วยกัน แต่ยังมีเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายที่ตัวโตกว่าเธอนั่งอยู่ในรถตู้คันหรูด้วยและมองกำลังหนูตุ่นมาด้วยความสงสัยในขณะที่พ่ออุ้มเธอเขามานั่งในรถให้นั่งใกล้กับเด็กสองคนนั้น แล้วหนูตุ่นก็ได้เห็นผู้หญิงแต่งตัวดีซึ่งน่าจะอายุมากกว่าแม่ของเธอไม่กี่ปีนั่งเชิดหน้าอยู่ในรถด้วย.
"พี่สองคนนี้เป็ใครคะ"
"แล้วคุณป้าคนนั้นเป็ใครหรอคะคุณพ่อ"
หนูตุ่นมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความสงสัยพลางถามผู้เป็พ่อ แต่ทว่าพอหนูตุ่นถามคำถามนั้นออกไปผู้หญิงคนนั้นก็หันขวับมามองเด็กน้อยทันทีด้วยด้วยสายตาที่เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบััได้ว่านางไม่ชอบตน.
"นั่นพี่ไอศูรย์กับพี่ไอย์ พี่ชายกับพี่ชายของลูก"
เ้าสัวอำนวยบอกกับเด็กน้อย แล้วหันไปพูดกับลูกทั้งสอง
"ไอศูรย์ ยัยไอย์ นี่หนูตุ่นน้องสาวของเราสองคน"
"สวัสดีค่ะพี่ไอศูรย์ สวัสดีค่ะพี่ไอ"
หนูตุ่นส่งยิ้มทักทายให้พี่ชายพี่สาวหมาดๆของเธอ ซึ่งไอศูรย์ก็ส่งยิ้มเอ็นดูให้เธอ ซึ่งต่างจากพี่สาวที่กลับทำหน้าบึ้งตึงใส่หนูตุ่นเช่นเดียวกับคุณป้าคนนั้นที่นั่งคู่กับคุณพ่อของเธอ
"แล้วคุณป้าคนนั้นล่ะคะ" หนูตุ่นยังคงสงสัย.
"นี่แม่ใหญ่" พ่อบอกเธอ
"แม่ใหญ่?" หนูตุ่นเกาหัวแกรกๆเพราะเธอไม่เข้าใจคำว่าแม่ใหญ่
"แม่ใหญ่คืออะไรหรอคะคุณพ่อ เหมือนแม่รัมภาของหนูตุ่นมั้ย" หนูตุ่นไม่เข้าใจจริงๆ
"อย่าเอาฉันไปเทียบกับนังผู้หญิงหน้าด้านแม่ของแกนะ!"
คุณหญิงปรียาเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจทันทีที่ได้ยินชื่อรัมภาและนั่นก็ทำให้หนูต่นใและหน้าจ๋อยไปเพราะกลัวนางอยู่แล้ว
"คุณหญิง!"
แต่คุณหญิงปรียาก็ถูกสามีตำหนิเข้าจนได้ นั่นแหละนางจึงเงียบและกลับไปนั่งเชิดหน้าอยู่ดังเดิม.
"นั่งให้เรียบร้อยเหมือนพี่ๆได้แล้ว พ่อจะได้สั่งคนให้ออกรถ" เ้าสัวอำนวยหันมาพูดกับหนูตุ่น.
"ค่ะคุณพ่อ"
หนูตุ่นพยักหน้าหงึกๆ พร้อมกับนั่งเงียบมาตลอดทางจนกระทั่งมาถึงสวนสนุก เ้าสัวอำนวยพาทุกคนลงจากรถโดยให้ไอศูรย์คอยจูงมือไอยเรศกับหนูตุ่นไว้
ตลอดทั้งวันเด็กๆได้นั่งเครื่องเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะหนูตุ่นเพราะเพิ่งได้เล่นเป็ครั้งแรก
"ชอบมั้ยหนูตุ่น" พี่ไอศูรย์ถามเธอ
"ชอบค่ะพี่ศูรย์ วันนี้หนูตุ่นสนุกที่สุดเลย"
หนูตุ่นบอกอย่างอารมณ์ดี ในขณะเ้าสัวอำนวยกำลังลุกขึ้นไปคุยโทรศัพท์อีกมุมหนึ่ง.
"พี่ศูรย์ น้องไอย์อยากกินไอศครีม" หนูไอยเรศกระตุกแขนพี่ชาย
"อื้ม เดี๋ยวพี่เดินไปซื้อให้" พี่ไอศูรย์พยักหน้าแล้วหันไปถามหนูตุ่น.
"หนูตุ่นล่ะอยากกินไอศกรีมมั้ย อยากกินรสอะไรเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้"
"หนูตุ่นชอบกินรสชาเขียว รสทุเรียน แล้วก็ช็อคโกแลตค่ะ" หนูตุ่นบอกไอศกรีมรสชาติที่ตัวเองชอบกินไป
"โอ้โห กินเยอะเหมือนกันนะเรา" พี่ไอศูรย์เอ่ยขึ้นแล้วก้มลงมองพุงกลมๆของหนูตุ่น.
"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวหนูตุ่นเล่นกับหนูไอย์ตรงนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปซื้อมาให้ทั้งสามรสเลย"
"ค่ะ"
.......................
209
