ป็อบ ใช้วิชาตัวเบาท่าเท้าท่องวายุ ค่อยๆเดินทางจากลำธารใหญ่ เหาะมาจนถึงเมือง เซียงอัน ซึ่งเป็เมืองใหญ่ ของทวีปทางทิศเหนือ และที่นั่น ป็อบต้องพบกับการผ่านเข้าเมืองที่ค่อนข้างยุ่งยาก
“ เ้าชื่ออะไร ” ทหารเฝ้าประตูเมืองกล่าว
“ ข้ามีนามว่า เซียวฟง ” ป็อบ กล่าว ก่อนแสดงตราป้ายชื่อ ที่คล้ายๆบัตรประชาชน แต่เป็แผ่นไม้
“ 10หยวน ” ทหารเฝ้าประตูเมืองกล่าว
“ อะไรนะ ” ป็อบถามอย่าง งงๆ
“ ข้าบอกว่าให้เ้าจ่ายข้ามา 10หยวนไง หรือจะจ่ายค่าผ่านประตูตรงนั้น 50 หยวน ” ทหารเฝ้าประตูเมืองกล่าวอีกครั้ง
“ แต่ว่า ปกติค่าเข้าเมืองฟรีไม่ใช่เหรอ ” ป็อบกล่าว อย่างสุภาพ
“ พวกข้าต้องเลี้ยงเมียน้อย อีกเป็สิบ ถ้าไม่จ่ายข้ามา 10หยวน ข้าจะจับเ้าเข้าคุก ข้อหาหมั่นไส้ ” ทหารเฝ้าประตูเมืองกล่าว
ป็อบค่อยๆล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกง ซึ่งมีเงินอยู่เพียง 12 หยวน และป็อบก็ต้องจ่ายทหารคนนั้นไปอย่างจำใจเพื่อเข้าเมือง
3 ก้านธูปต่อมา…ป็อบเดินท้องกิ่วเข้าไปในเมือง แม้แต่น้ำเปล่าก็ไม่มีให้ลูบท้อง ใช่แล้ว ป็อบเดิน และเดิน จนเดินผ่านหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง จู่ๆเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่อยู่ในวัยสาว ก็ร้องทัก
“ หนุ่มๆ เ้าจะเดินไปไหน ” เถ้าแก่เนี้ยกล่าว
“ ข้ากำลังจะเดินไปหาข้าวกิน ” ป็อบกล่าว
“ แหม เ้านี่ก็พูดตรงจริงๆนะ ทำไมไม่ลองไปงานประลองหาคู่ ของ แม่นาง เว่ย หยาอู่ ที่จัดอยู่กลางตลาดล่ะ ที่นั่นเขามีแจกข้าวให้กิน ” เถ้าแก่เนี้ยกล่าว
ป็อบกล่าวขอบคุณเถ้าแก่เนี้ย และรีบเดินไปกลางตลาดที่เถ้าแก่เนี้ยบอก เพื่อเข้าแถวรับข้าวต้ม กระดูกหมู
ในขณะที่ป็อบเข้าแถวรับข้าวต้ม ซึ่งแถวยาวมากอยู่นั้น ก็มีเสียงระฆัง ดังขึ้น และมีบุรุษคนหนึ่งหน้าตาดูมีอายุแล้ว เดินขึ้นเวทีประลอง แล้วกล่าวถ้อยคำที่ป็อบไม่คิดว่าจะได้ยิน
“ วันนี้ หากใครสามารถชนะข้าได้ ก็เอาลูกสาวข้าไปเลย โดยไม่ต้องจ่ายค่าสินสอดใดๆ ข้า เว่ย เหลียง จะไม่ขัดข้องใดๆ ”
เพียงแค่เวลาไม่นาน เหล่าจอมยุทธหนุ่มก็ขึ้นไปท้าประลองกับเว่ยเหลียงไม่ขาดสาย แต่ป็อบไม่สนใจ ป็อบสนใจเพียงแต่ข้าวต้มกระดูกหมู 1ชามที่อยู่ตรงหน้าที่เพิ่งรับมาหมาดๆ
ในตอนที่ป็อบกำลังจะกิน ทันใดนั้นก็มีเสียงใสๆของดรุณีน้อยที่ฟังดูคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลังป็อบ
“ ข้านึกอยู่แล้วว่าเทพแห่งโชคชะตา ต้องนำพาเรามาให้พบกันอีก ” ดรุณีน้อยคนนั้นกล่าว
ป็อบหันมาด้วยความใ จนกระดูกหมูหล่นจากปาก แล้วกล่าวเสียงสั่น “ เป็เ้า ”
“ เว่ย หยาอู่ คือนามของข้า ” ดรุณีน้อยกล่าว
“ ทำไมเ้าถึงอยู่ที่นี่ เ้าต้องชดใช้กระดูกหมูที่เ้าทำให้ข้าทำหล่นเมื่อตะกี้นี้นะ ” ป็อบกล่าวด้วยความรำคาญ
“ ฮะ ฮะ ฮะ เ้านี่ก็ตลกนะ ผู้ชายทั้งแผ่นดินต่างมางานนี้ เพื่อแต่งงานกับข้า มีเพียงเ้าที่สนใจแต่ของกิน ” เว่ย หยาอู่กล่าว
ป็อบยังคงเคี้ยวกระดูกหมูชิ้นใหม่ที่เพิ่งเอาใส่ปากต่อไปโดยไม่สนใจนาง ทว่า…
จุ๊บ!!! เว่ยหยาอู่ ได้จู่โจมด้วยการจูบไปที่แก้มป็อบอย่างแ่เบา
“จ…เ้า ” ป็อบรีบเอามือลูบหน้าอย่างว่องไวและอายมากๆ เพราะไม่เคยถูกหญิงใดจูบที่แก้มมาก่อนเลยในชีวิต
“ นี่คือรางวัลของเ้า ” เว่ยหยาอู่กล่าว แล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไป พร้อมกับฮัมเพลง หว่อ อ้าย หนี่ หยงเหวี่ยนอ้ายเจอหนี่( รักเธอ รักเธอตลอดไป )
ป็อบให้รู้สึกทั้งอาย ทั้งเสียใจ ที่อายเพราะไม่เคยโดนหญิงใดจูบมาก่อน ที่เสียใจ เพราะป็อบรักสา เพียงคนเดียว และไม่อาจรักษาแก้มไว้ให้สาจูบเพียงลำพังได้
ในตอนที่ทุกคนสนใจแต่เว่ยเหลียง บนเวทีอยู่นั้น จู่ๆ โทรลตัวหนึ่งที่ถูกพ่อค้าทาสล่ามไว้ ก็หลุดออกมาจากกรงขัง เพราะพ่อค้าทาสลืมล็อค
“ระวัง!!!” ป็อบะโ พร้อมกับขว้างจานข้ามต้มกระดูกหมู เข้าใส่โทรลที่กำลังพุ่งเข้าหา เว่ยหยาอู่ หมายทำร้ายให้ตาย
เว่ยหยาอู่ หันหน้ามามอง แต่ทำได้เพียงสงเสียงใได้เท่านั้น เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจู่โจมจากโทรล
ป็อบพุ่งทะยานเข้าใส่ โทรลอย่างกล้าหาญ และใช้ท่ามวยไทยที่คิดขึ้นเองเตะก้านคอ โทรลตัวนั้น
ปัง!!! พญาอาชาะโเตะ ป็อบะโชื่อท่า แล้วเตะโทรลตัวนั้นจนถอยไป เป็จังหวะเดียวกับเว่ยหยาอู่เสียการทรงตัว และล้มลงมาชนกับตัวป็อบ และแล้วเหมือนกับฟ้าเป็ใจ ปากของทั้งเขาและเธอ ก็ได้ประกบกันโดยบังเอิญ มันช่างเป็่วินาทีแห่งความทรงจำ แม้ว่ารอบๆของทั้งสองจะมีผู้คนมากมาย แต่ก็เหมือนมีเพียงพวกเขาและเธอ อยู่กันเพียงลำพัง
ความรักช่างวิ่งไวราวกับสายฟ้า จากที่เว่ยหยาอู่เพียงแค่ชอบพอป็อบเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอได้ตกหลุมรักป็อบแล้ว เธอเชื่ออย่างยิ่งว่าเทพแห่งโชคชะตาได้จับคู่เธอกับป็อบให้เป็คู่กัน หาไม่แล้วจะเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้ได้อย่างไร
ป็อบพยายามที่จะผลัก เว่ยหยาอู่ออกไป แต่เว่ยหยาอู่กอดป็อบไว้แน่น แล้วกล่าวถ้อยคำที่ป็อบไม่คิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะพูดออกมา
“ ข้ามาตามบัญชาของเสียงของหัวใจ ข้ารักเ้า เซียวฟง และจะรักตลอดไปจนวันตาย ”
ณ วินาทีนั้น ป็อบทำได้เพียงแค่ บอกตัวเองว่า เื่ทุกอย่างมันไม่เป็ความจริง มันเป็เพียงความฝันเท่านั้น ชายโง่ๆ ที่มีแต่กล้ามเช่นเขานะเหรอ จะมีสาวงามมาหลงรัก
ตูมมมม!!! จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งมาบดทำลาย บรรยากาศที่กำลังดำเนินอยู่ของป็อบ กับเว่ยหยาอู่ มันเป็เพียงบดกระโหลกของโทรลเคราะห์ร้ายตัวนั้น ที่ถูกเว่ยเหลียง บดขยี้
ใช่แล้ว เว่ยเหลียงไม่เพียงบดขยี้ กระโหลกหัวของโทรลเท่านั้น เขาได้บดขยี้บรรกาศที่โรแมนติคของลูกสาวของตนไปด้วย
“ หยาอู่ เ้าทำอะไร ” เว่ย เหลียงกล่าวด้วยความโกรธ
“ ลูกรัก เซียวฟง คะ พ่อ! ” เว่ยหยาอู่ พูดไม่พูดเปล่า ยังเขย่งขาขึ้นมาจูบแก้มป็อบเป็หลักฐานความรักอีกด้วย
“นี่ เ้า เ้าลูกไม่รักดี… ” เว่ย เหลียงะเิโทสะ ที่จู่ๆ ก็มีชายใส่เสื้อ โคตรสกปรก หน้าตาก็ดูธรรมดา แถมดูเหมือนขอทาน มาข้องแวะกับลูกสาวของตน
“ ข้า เซียวฟง ขอคารวะ ท่าน เว่ยเหลียง เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเนี่ย เป็เพียงเื่เข้าใจผิดเท่านั้น ข้าคิดว่า ลูกสาวของท่าน คงกำลังป่วยอยู่ ” ป็อบกล่าว ด้วยความสุภาพ แต่ในสายตาของ เว่ยเหลียง ป็อบเป็เพียง ขอทานที่ไม่มีตังค์กินข้าวเท่านั้น
“ ถ้าเ้าอยากได้ลูกสาวข้า จงมาสู้กับข้า ถ้าเ้าชนะ สินสอดแม้ซักชิ้นข้าก็จะไม่เก็บเ้า ” เว่ยเหลียง กล่าว
ป็อบมองท้องฟ้า ที่กำลังเริ่มมืดครึ้มด้วย เมฆฝน และคิดว่า ฟ้าคงกำลังพิโรธตัวเขาอยู่
“ สา ข้าต้องทำเช่นไรดี ” ป็อบกล่าวเบาๆกับตัวเอง…
*****************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
43K
