ฟานอวี้ หลิวลี้ หลิวซาง และทหารองครักษ์อีกประมาณ 10 นาย มาถึงสำนักโรงฝึกหมอแล้ว ฟานอวี้ให้เหล่าองครักษ์รออยู่ด้านนอกส่วนทั้งสามเดินเข้าไปในสำนัก
“เรียนท่านผู้าุโข้าน้อยแซ่อวี้ขอเข้าพบท่านอาจารย์เหมยอิง ขอท่านโปรดแจ้งให้ท่านอาจารย์ทราบด้วยเ้าคะ”
“เ้าคือลูกศิษย์คนใหม่ที่เดินทางมาจากแคว้นลู่ใช่หรือไม่?"
“เรียนท่านผู้าุโข้าน้อยเองเ้าค่ะ”
“รอสักครู่ข้าจะให้เด็ก ๆ ไปตาม”
ระหว่างนั้นศิษย์เอกของสำนักโรงหมอเหลียงเดินผ่านได้ยินฟานอวี้กล่าว“เ้าคือศิษย์น้องคนใหม่สินะ!”
“ใช่แล้ว ท่านคือ?”
“ข้านะหรือข้าคือศิษย์เอกด้านสมุนไพรมีนามว่า เซียวอี้เซียว”
“อ่อ!ยินดีที่ได้รู้จักศิษย์พี่”
หลิวลี้และหลิวซางก็กล่าวทำความเคารพและทักทายเช่นกัน“ยินดีที่ได้รู้จักศิษย์พี่เซียว”
“พวกเ้าคงมาจากแคว้นลู่ทำไมท่านอาจารย์จิ้งถึงได้รับศิษย์นอกแคว้นเช่นพวกเ้ากัน เสียเวลาความรู้ด้านการแพทย์ก็ไม่มีข้าว่าคนแคว้นลู่เช่นพวกเ้ากลับไปทำไร่ไถนาไม่ดีกว่าหรือ!การเป็หมอไม่เหมาะกับพวกเ้าหรอก พวกเ้าเรียนไปก็เท่านั้น!ข้าว่าพวกเ้าเปลี่ยนใจยังทันนะ รีบกลับไปเสียเถิด”
หลิวลี้ หลิวซางได้ยินคำเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยามก็อยากจะฝากมัดสักมัดไว้บนหน้าศิษย์พี่เซียวผู้นี้
“ศิษย์พี่ท่านคือศิษย์เอกด้านสมุนไพรจริงหรือ?”
“ใช่หากเ้าไม่เชื่อลองถามพ่อบ้านโรงหมอดูได้"
“แต่ข้าว่าท่านทั้งรูปงามการศึกษาและชาติตระกูลของท่านก็สูงส่ง”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว"
“เพียงแต่!!!”
“แต่อะไรของเ้าหรือ?"
“แต่เสียอย่างเดียว!ปากท่านนะสิ! ไม่สิ! สติปัญญาของท่านต่างหากน่าจะมีปัญหาถึงได้กล่าวดูถูกเหยียดหยามผู้อื่นไปทั่ว ข้าสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดท่านถึงได้เป็ศิษย์เอกด้านสมุนไพรก็เพราะว่าสติปัญญาและสมองของท่านผิดปกติท่านอาจารย์เล็งเห็นปัญหาเลยไม่ให้ท่านตรวจรักษาคนไข้ ใช่หรือไม่?”
ทันทีที่ฟานอวี้กล่าวจบ เซียวอี้เซียวควันออกหูทันที!
“เ้าช่างหยาบคายพูดจาไร้มารยาท ข้าเป็ศิษย์พี่ของพวกเ้า ทำไมไม่รู้จักเคารพอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้าุโกว่าเ้า"
ทั้งสามหาได้สนใจไม่ยังยิ้มหน้าบานตอบรับเซียวอี้เซียวอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เ้าทั้งสามท่านอาจารย์เหมยอิงเรียกเข้าไปพบ ท่านอาจารย์รอพวกเ้าอยู่ที่โรงฝังเข็มแล้ว”
ทั้งสามรีบเดินตามเข้าไปโดยไม่สนใจศิษย์พี่เซียวเลยสักนิดเซียวอี้เซียวถูกทั้งสามเมินใส่ กำหมัดไว้แน่น เสียหน้าและรู้สึกเคียดแค้น
“ฝากไว้ก่อนเถิดพวกนอกรีต ข้าจะเอาคืนให้สาสม”
เมื่อมาถึงโรงฝังเข็ม “ศิษย์ทั้งสามคารวะท่านอาจารย์เหมยอิง เ้าค่ะ”ฟานอวี้กล่าวทำความเคารพคนแรก
“ข้าฟานอวี้ เ้าค่ะ”
“ข้าหลิวลี้ เ้าค่ะ”
“ข้าหลิวซางพี่ชายของหลิวลี้ขอรับ พวกเรามาจากแคว้นลู่ขอรับ”
อาจารย์เหมยอิงได้ยินทั้งสามกล่าวแนะนำตัวก็อยากจะกอดและหอมแก้มหลานสาวสุดที่รักเป็อย่างมากแต่มีลูกศิษย์หลายคนที่กำลังเรียนการฝังเข็มจามจุดชีพจรต่าง ๆในห้องเรียนอยู่นั้น! ไม่สามารถเปิดเผยสถานะของฟานอวี้ตามคำสั่งของอาจารย์เหลียงฟู่จิ้งได้!
“เอาล่ะพวกเ้ามากันเหนื่อย ๆ ข้าได้เตรียมที่พักไว้ให้พวกเ้าแล้ว บุรุษอยู่เรือนไผ่หวานส่วนสตรีอยู่เรือนหลัน ฮวา (ดอกกล้วยไม้) วันนี้พวกเ้าพักผ่อนกันก่อนเถิดพรุ่งนี้ค่อยมาเข้าเรียนละกัน ข้าจะแนะนำท่านอาจารย์และศิษย์พี่คนอื่น ๆให้กับพวกเ้าได้คารวะและรู้จัก หย่งฉี!”
“ขอรับอาจารย์”
“เ้าพาหลิวซางไปพักเรือนไผ่หวานส่วนกุ้ยหลิงพาฟานอวี้กับหลิวลี้ไปพักเรือนหลันฮวา!”
“เ้าค่ะ”
เมื่อมาถึงเรือนพัก “ท่านหญิง"
“หยุดเรียกข้าว่าท่านหญิงสักทีให้เรียกฟานอวี้หรือเ้าสี่ก็ได้"
“เ้าค่ะ ฟานอวี้”
“ว่า”
“แล้วผู้ติดตามล่ะเ้าคะ?"
“ข้าว่าให้พวกเขากลับไปแคว้นลู่เถิดมีแค่ ข้า เ้า หลิวซาง และเฟ่ยเฟ่ยก็พอ องครักษ์ที่เหลือกลับแคว้นลู่ด้วยไม่ต้องคอยอารักขาข้าหรอก ดูจากที่นี่แล้วปลอดภัยดี จากที่เราเดินทางมาทุกอย่างราบรื่นไม่ติดปัญหาใดๆ เลย สงสัยท่านหญิงเช่นข้าไม่มีใครต้องตาต้องใจเหมือนในซีรี่ย์หรอกมั้ง 555"
“ท่านพูดภาษาอะไรของท่าน!ท่านเป็ท่านหญิงที่งดงาม และสง่า เหมือนท่านพ่อและท่านแม่ของท่านไม่มีผิดเหตุใดจะไม่มีชายใดหมายปองกัน เพียงแค่ตอนนี้ท่านเพิ่งจะอายุเพียง 13 หนาวยังออกเรือนไม่ได้! รอท่านปักปิ่นก่อนเถอะ รับรองหัวบันไดไม่แห้งแน่!
การเดินทางของพวกเราไม่พบปัญหาใด ๆเลยนั้น ข้าจะบอกให้นะเ้าค่ะ แม่ทัพลู่ ท่านพี่ชายใหญ่และท่านน้าของท่านได้เตรียมการอารักขาท่านไว้เป็อย่างดี ท่านมองไม่เห็นพวกเขามากกว่าระหว่างทางกองกำลังทหารลับที่คุ้มกันท่านล้อมรอบกายท่านมากมายเพราะเส้นทางและภูมิประเทศแคว้นลู่มายังแคว้นเหลียงเอื้ออำนวยต่อการหลบซ่อนอีกทั้งทหารที่คุ้มกันท่านยังคุ้นเคยและชำนาญเส้นทางในแถบนี้ด้วยเ้าค่ะ”
“ห่ะ! เ้าว่าอะไรนะกองกำลังทหารลับเลยหรือ นี่ข้าสำคัญขนาดนั้นเลย?”
“ก็ใช่นะสิเ้าค่ะเอาเป็ว่าท่านปกปิดสถานะของท่านดีแล้ว”
“เฮอะ! เพลียจิต”
“ให้พวกเขากลับไปให้หมดเ้าจัดการด้วย”
“เ้าค่ะ” หลิวลี้รับคำสั่งผู้เป็นาย
วันต่อมาวันแรกของการเข้าเรียนสำนักโรงฝึกหมอ เหลียงวันแรก“เฟ่ยเฟ่ย นางมาถึงแล้วหรือยัง?"
“ยังเ้าค่ะ"
“ข้าว่าให้องครักษ์ลับสัก3 นายไปรับนางด้วยม้าเร็วเถิดไม่อย่างนั้นกว่าจะถึงคงอีกหลายวัน”
“เ้าค่ะ”
“หลิวลี้ ต่อไปนี้กล่าวกับข้าธรรมดาเฉกเช่นสหายกันไม่สิ! อายุเ้ามากกว่าข้าตั้ง 4 หนาวข้าเรียกเ้าว่าพี่ลี้ละกัน”
“เ้าค่ะ”
“ไม่ต้องเ้าค่ะ ขานรับธรรมดาพอเรียกข้าว่าเ้าสี่เถิด”
หลิวลี้พยักหน้าขานรับ
4K
