ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ไม่เห็นถนนมืดไม่มีไฟเลยเห็นแค่เค้าโครง ไม่ได้ยินเช่นกันว่าพวกเขาคุยกระไร แต่สตรีนางนั้นไม่ใช่ภรรยาของเขาเป็นแน่ข้าเคยเห็นภรรยาของเขามาก่อน อวบอ้วนราวกับหมู”

        จ้าวสุ่ยเซิงกำชับเขา “เจ้าจับตาดูต่อไปแต่ต้องระวังเสียหน่อย อย่าให้ตัวเองเดือดร้อน จะเห็นหรือไม่เห็นย่อมไม่เป็นไรสิ่งสำคัญคือความปลอดภัยของเจ้าเองเข้าใจหรือไม่?”

        ขอทานน้อยตอบอย่างภูมิใจ “ข้ารู้แล้วจ้าวเกอท่านวางใจเถิด รับประกันว่าข้าจะไม่ถูกเขาจับได้ เรื่องแค่นี้ข้ายังทำไม่ได้แล้วข้าจะไปเป็นขอทานได้อย่างไร!”

        “อากาศเย็นขึ้นเรื่อยๆนี่เป็นเสื้อคลุมผ้าฝ้ายตัวเก่าของข้า เจ้าเองก็อย่ารังเกียจ ใส่ไว้คลายความหนาวเถิด” จ้าวสุ่ยเซิงมอบห่อผ้าในมือให้ขอทานน้อย “ข้าไปก่อนล่ะต้องช่วยท่านพ่อซื้อของกลับไป อีกสองสามวันข้าจะมาหาใหม่”

        ขอทานน้อยรีบลุกขึ้นส่ง “อ้อ ขอบคุณจ้าวเกอ จ้าวเกอค่อยๆเดิน!”

        ในอำเภอ

        เจียงหงหย่วนกลับดึกแต่ตื่นเช้า

        ตอนหลินหวั่นชิวตื่น เขาก็ฝึกชกต่อยในลานบ้านเสร็จแล้ว

        “เมื่อคืนท่านกลับมาเมื่อใด? ข้าไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” ยายสวีต้มน้ำร้อนเสร็จก็ออกไปจ่ายตลาดหลินหวั่นชิวจะยกน้ำเข้ามาล้างหน้าบ้วนปากเองแต่ถูกเจียงหงหย่วนแย่งถือกะละมัง

        “กลับมาตอนต้นยามโฉ่ว[1]” เขาวางอ่างน้ำร้อนลงบนชั้นวาง มองภรรยาตัวน้อยบิดผ้าเช็ดทำความสะอาดใบหน้ารอจนนางล้างหน้าเสร็จแล้วก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าของนางมาเช็ดใบหน้าตัวเองเช่นกัน

        ความจริงเขาล้างหน้าตั้งแต่ตอนตื่นแล้ว แต่ตอนนี้อดทำตามภรรยาตัวน้อยไม่ได้

        “วันหน้าชินกับงานก็สบายแล้วได้กลับบ้านเร็วขึ้น” เจียงหงหย่วนพูด “เหตุใดกัน คิดถึงข้าหรือ?”

        เขาหันมามองภรรยาตัวน้อยของตัวเองสายตาเร่าร้อนประหนึ่งหมาป่าที่จ้องเหยื่อ พิจารณาว่าควรเริ่มกินจากส่วนใด

        “ไม่คิดถึง!” หลินหวั่นชิวไม่กล้าตอบว่าคิดถึง ขนาดไม่เล่นด้วย บุรุษผู้นี้ก็กระโดดขึ้นมาแล้วหากเล่นด้วยขึ้นมา เขาจะไม่ปีนขึ้นไปถึงสวรรค์เลยหรือ

        “ไม่คิดถึง…” เจียงหงหย่วนหรี่ตา มือหนารวบเอวหลินหวั่นชิวเข้าอ้อมอก

        เขาแรงเยอะมาก ใบหน้าหลินหวั่นชิวแทบจะกระแทกใส่หน้าอกเขากล้ามเนื้อบนร่างก็แข็ง ไม่สบายตัวอย่างมาก

        “เจ้าเบาหน่อย!” หลินหวั่นชิวกลอกตาใส่เขา

        “แค่นี้ก็เจ็บแล้ว…” เจียงหงหย่วนก้มหน้าลงที่หูหลินหวั่นชิว ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนคอนาง ใบหน้านางเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

        “ตอนเข้าหอจะทำอย่างไร…หรือว่าจะ…รีบปรับตัวให้ชินก่อนหรือไม่…”

        “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” หลินหวั่นชิวดิ้นในอ้อมแขนเจียงหงหย่วน แต่บุรุษผู้นี้กอดนางแน่นมาก ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด

        ทั้งที่เข้าสู่ต้นฤดูหนาวแล้ว แต่บุรุษหนุ่มกลับใส่แค่เสื้อตัวบางมีเพียงเสื้อผ้าบางขวางกั้น นางได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของเขา

        “พี่สะใภ้…”

        “ประตูห้องพี่สะใภ้ปิดอยู่น่าจะยังไปตื่น พวกเราไปช่วยงานที่ห้องครัวกันเถิด”

        จังหวะนี้เองเสียงของจ้าวหงฮวากับหวางกุ้ยเซียงดังมาจากด้านนอก หลินหวั่นชิวยิ่งร้อนใจ “รีบปล่อยข้า ข้างนอกมีคนนะ”

        “ประตูปิดอยู่ จะกลัวกระไร?” กอดร่างภรรยาตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน สูดดมกลิ่นหอมของนาง แค่นี้ก็ฟุ้งซ่านเสียแล้ว

        สัมผัสของภรรยาตัวน้อยช่างดีกระไรเช่นนี้!

        “หยุดเล่นได้หรือไม่?” หลินหวั่นชิวขอร้อง บุรุษผู้นี้ต้องทำให้นางขายหน้าจนหมดถึงจะพอใจ

        “จูบข้าก่อน แล้วข้าจะยอมปล่อย” บุรุษบึกบึนกลัวจะยั่วยุไม่สำเร็จเช่นกัน กัดใบหูของนางแล้วพูด

        เสียงเขาลึกทุ้มและมีแรงดึงดูดราวกับแม่เหล็กวิญญาณหลินหวั่นชิวแทบหลุดออกจากร่าง มันคืบคลานเข้ามาในหูเหมือนมดคืบคลานเข้าสู่ใจนาง

        จะฆ่ากันหรือ!

        หลินหวั่นชิวรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต สมองขาวโพลน

        “เชื่อฟัง…จูบข้าก่อนแล้วข้าจะยอมปล่อยพวกนางรอเจ้าอยู่ด้านนอกนะ”

        เสียงเตือนของเจียงหงหย่วนทำให้หลินหวั่นชิวได้สติทันทีนางจนปัญญาได้แต่เขย่งเท้าประทับจูบลงบนริมฝีปากเขาภายใต้สายตาอันเร่าร้อนของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

        แต่น่าเสียดาย บุรุษบึกบึนจะปล่อยนางไปได้อย่างไร

        เขาไล่ต้อนมาทันที จับกุมริมฝีปากที่ถอยหนีของนาง…

        คราวนี้กระแสไฟฟ้ารุนแรงกว่าเดิม ช็อตตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าร่างกายนางอ่อนระทวยในอ้อมแขน

        คิดจะเอาชีวิตนางจริงๆ ใช่หรือไม่!

        เพียงแต่ เจ้าหมอนี่คิดว่าแทะขาหมูอยู่หรือออกแรงเยอะกระไรเช่นนี้!

        เพื่อปกป้องตัวเองไม่ให้โดนแทะปากจนพังหลินหวั่นชิวต้องตอบกลับและแนะนำอย่างอ่อนโยน

        ถูกนางช่วยแนนะนำ บุรุษบึกบึนเหมือนได้ค้นพบแผ่นดินผืนใหม่เลียนแบบอย่างกระตือรือร้นท้ายที่สุดก็กลับมาเป็นฝ่ายนำอีกครั้งทั้งที่เพิ่งลองทำแค่สองสามครั้ง

        ต้องยอมรับว่าบุรุษผู้นี้มีพรสวรรค์ด้านนี้มาก

        อื้ออื้ออื้อ…

        ในที่สุด เจียงหงหย่วนก็ปล่อยนาง

        ปากของภรรยาตัวน้อยถูกเขาแทะจนแดงกว่าเดิมเหมือนลูกอิงเถา[2]สีแดงสดบนต้นไม้

        “หลบไป…” หลินหวั่นชิวมองเขาด้วยความโมโห ไม่ต้องส่องกระจกนางก็รู้ว่าปากตัวเองต้องบวมเป็นแน่

        ตอนนี้มันชาจนไม่รู้สึกกระไรทั้งนั้น

        เจียงหงหย่วยก้มหน้าลูบปากนางเบาๆก่อนที่จะยอมปล่อยนางออกไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

        “เจ้าออกไปก่อน ข้าขอนอนพักอีกประเดี๋ยว” เจียงหงหย่วนเดินไปที่เตียง ถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไป

        เขาไม่ได้ปกปิดความเปลี่ยนแปลงของตัวเองจากหลินหวั่นชิวทำเอาหลินหวั่นชิวหน้าแดงจนอยากมุดดินหนี

        จะยิ่งใหญ่เกินไปแล้วทุกครั้งที่พี่น้องที่ผงาดตัวพร้อมข้ามแม่น้ำหย่าลวี่ได้ทุกเมื่อของเขานางหวาดกลัวเสมอ

        มารดามันเถิด ใหญ่ขนาดนั้นนางต้องตายเป็นแน่

        ชีวิตนี้ไม่ต้องเข้าห้องหอได้หรือไม่? (เจียงหงหย่วน “หึหึ เป็นไปได้หรือ?”)

        หลินหวั่นชิวออกจากห้องด้วยความโมโห พร้อมกับปิดประตูห้องให้ด้วย

        “พี่สะใภ้ ปากท่านเป็นกระไรหรือ?”

        เพิ่งเดินเข้ามาในครัว หวางกุ้ยเซียงจ้องปากนางและถามขึ้น

        “เพิ่งตื่นเลยสะลึมสะลือชนเข้ากับประตู” หลินหวั่นชิวตอบอย่างสงบ ในใจพลางก่นด่าเจียงหงหย่วนไปด้วย

        เชิงอรรถ

        [1] ยามโฉ่ว(丑) ช่วงเวลาตั้งแต่ 01:00-02:59 น.

        [2] ลูกอิงเถา(樱桃) หมายถึง ลูกเชอร์รี่