“ข้าขออยู่ลำพัง”
น้ำเสียงแ่เบาที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นเทาเอ่ยออกมาพร้อมกับที่นางปิดประตูห้องในเรือนนอนจวนอ๋องลง หลังเซียวเหวินพานางกลับมา ร่างซวนเซไร้แรงหันหลังมุงตรงไปยังห้องอาบน้ำด้านในพร้อมกลับปล่อยหยาดน้ำตาอาบเต็มใบหน้า
“ฮื้ออฮึก ฮึก ฮือออ”
ทันทีที่นางก้าวขาเข้ามาด้านในห้องน้ำเสียงสะอื้นที่พยายามสกัดกั้นอยู่นานก็ถูกปล่อยออกมาพร้อมกับที่ร่างเล็กล้มลงบนพื้นเย็นเฉียบอย่างคนสิ้นแรง
อีหรานใช้มือทั้งสองถูไปตามซอกคอและไหปลาร้าอย่างแรงหวังลบเลือนรอยพวกนั้นออกจากร่างของนางมือสั่นดึงทึ้งเสื้อผ้าคว้าใยขัดตัว น้ำมันหอมเทราดบนร่างกายแล้วถูไปทั่วด้วยความรู้สึกรังเกียจภาพปากหนากร้านพรมจูบบนร่างของนางยังคงเด่นชัดในความทรงจำจนนางรู้สึกขยะแขยง
อึก อึกฮือออออกไป ออกไปสิ ฮือออ ออกไป
เสียงร้องไห้ด้วยความทุกข์ทรมานก้องห้องน้ำกว้างร่างบนพื้นพยายามขัดถูผิวกายทุกส่วนที่โจรกักขฬะนั่นดอมดมจนผิวขาวละเอียดแดงก่ำเต็มไปด้วยรอยถลอกมีเืซิบแต่กระนั้นความเ็ปบนร่างกายนี้ก็ไม่เท่าใจที่แตกสลายของนาง
ด้านรุ่ยอ๋องเพราะความร้อนใจอย่างไม่อาจอธิบายทันทีที่เขาไปถึงจุดหมายก็เลือกขอพบทูตของเมืองเพื่อเจรจาในทันทีแม้จะเสียมารยาทแต่เวลานี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญ และนับว่าโชคเขายังดีเพราะทางฝ่ายนั้นก็ยินยอมเจรจาแต่โดยดีและลุล่วงด้วยเวลาเพียงไม่นานก่อนเขาจะเดินทางกลับเซียงตูทันทีโดยไม่คิดพัก
ระหว่างที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาควบอาชาอย่างเร็วก็มีเงาสายหนึ่งพุ่งมาทางอ๋องหนุ่มพร้อมกับร่างในชุดสีนิลมืดสนิทกลืนไปกับบรรยากาศค่ำคืน
“รายงานท่านอ๋องตอนนี้หลิวอีหรานมีเื่เซียวเหวินพานางกลับจวนอ๋องแล้ว”
“เ้าว่าอย่างไรนะ”
“มีคนคิดร้ายกับนางแต่พวกกระหม่อมเข้าไปช่วยไว้ได้ทัน ส่วนคนพวกนั้นกระหม่อมพาไปขังในห้องลับของจวน”
สิ้นเสียงองครักษ์เงามือทั้งสองที่กำบังเหียนบีบแน่นจนเส้นเอ็นปู้ดออกมาดวงตาคมวาวโรจน์ราวมีเปลวไฟกองใหญ่พร้อมจะปะทุออกมา
“ผู้ใดกล้าทำเื่เช่นนี้เ้าไปสืบมาให้กระจ่าง มันกล้าทำร้ายคนของข้าต้องไปตายดี!”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ออกเดินทางต่อย๊า!”
อาชาศึกนับสิบทะยานไปในความมืดยามราตรีร่างสูงองอาจบนหลังม้าตัวหน้าออกแรงฟาดแซ้ไม่ยังเพื่อให้ม้าพาเขาไปถึงเป้าหมายโดยเร็วในใจกวัดถึงใบหน้าคนรักที่เวลานี้ไม่รู้ว่าจะเป็เช่นไรแค่คิดเขาก็รู้สึกเ็ปจนหายใจไม่ออก หากเมื่อกลางวันไม่เอะใจส่งเซียวเหวินไปดูแลนางป่านนี้นางจะเป็อย่างไร เขาไม่อาจจะคิด
ความรู้สึกผิดหวาดกลัวกัดกินใจซานไท่จนเขาไม่อาจจะกลั้นน้ำตาไว้ปล่อยมันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่แต่ก็เพียงชั่วครู่ก่อนที่เขาจะเช็ดมันออกไปแล้วมองทางเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่
เพียงไม่ถึงสามชั่วยามกลุ่มม้าของอ๋องรุ่ยก็เข้าเมืองเซียงตูมาเมื่อถึงจวนร่างสูงก็พุ้งเข้าไปภายในทันทีสีหน้าร้อนรนมององครักษ์ข้างกายที่ออกมารอรับ ทั้งสองเดินเร็วเข้าไปด้านในพร้อมกับที่เซียวเหวินรายงานทุกสิ่งให้เ้านายทราบอย่างละเอียดจนมาหยุดที่เรือนนอน ก่อนที่องครักษ์ข้างกายอ๋องจะพูดในสิ่งสำคัญออกไป
“พวกมันไม่ได้ทำอะไรนางพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมเข้าไปช่วยไว้ได้ทัน”
ซานไท่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอกเขาไม่ได้รังเกียจนาง เพียงแต่เป็ห่วงความรู้สึกของนางหากโดนพวกสารเลวนั่นย่ำยี
“ขอบใจเ้าไปพักเถิดข้าดูแลนางเอง”
ชายหนุ่มมองบานประตูก่อนจะเปิดมันด้วยมือสั่นเทาฝ่าเท้าใหญ่ก้าวเข้าไปอย่างระวัง พร้อมกวาดสายตามองไปทั่วห้องบรรทมก่อนจะหันไปทางห้องอาบน้ำด้านในหลังได้ยินเสียงสะอื้นปานจะขาดใจดังออกมา
เขารีบก้าวไปอย่างรวดเร็วทว่าเพียงเห็นร่างเล็กเนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยถลอก กอดเข่าร้องไห้ขาทั้งสองข้าก็แทบสิ้นแรงทรุดลงไปกับพื้นภาพเบื้องหน้าทำเขาเ็ปราวโดนดาบนับพันทิ่มแทงขอบตาร้อนผ่าวพร้อมน้ำใสที่เอ่อออกมาจนมองอะไรไม่เห็น
“หรานหราน”
น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากพร้อมก้าวเข้าไปหาร่างเล็กเชื้องช้าอย่างหมดแรง
หลิวอีหรานช้อนดวงตาแดงก่ำมองไปทางเสียงเรียกอย่างไม่อยากเชื่อหู เมื่อเห็นใบหน้าคนที่โดยหาพลันเสียงร้องก็ดังขึ้นพร้อมกับที่นางลนลานคลานเข้าไปหาเขา ทว่าจู่ๆร่างเล็กก็หยุดชะงักแล้วรีบร่นกายถอยหนี ดึงผ้าที่ร่วงเต็มพื้นปกปิดร่างกาย
“อย่า!อย่าเข้ามากระหม่อมน่ารังเกียจ พระองค์อย่าเข้ามา ฮึก”
“ไม่ข้าไม่รังเกียจเ้าสักนิดไม่ต้องกลัว”
“หม่อมฉันสกปรกอย่าเข้ามา ฮืออ พระองค์อย่าเข้ามา”
“ไม่ๆหรานหราน ไม่สกปรก สำหรับเปิ่นหวางเ้าไม่เคยสกปรก”
“แต่คนพวกนั้นฮึก ฮึก”
“พวกมันไม่ได้ทำอะไรเ้าเปิ่นหวางรู้หมดแล้วเ้าไม่ได้สกปรกหรานหราน”
ใบหน้าแดงก่ำหันมองคนตัวสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆั์ตาแดงบอบช้ำเต็มไปด้วยน้ำตามองใบหน้าร้อนรน ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกครั้งพร้อมโผเข้าหาคนที่นาง้าที่สุด
“ท่านอ๋องพระองค์กลับมาแล้ว พระองค์กลับมาหากระหม่อมแล้ว ฮืออ”
“กลับมาแล้วข้ากลับมาแล้วเ้าไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ไม่มีใครทำอะไรเ้าได้”
ซานไท่ลูบแผ่นหลังเล็กสั่นสะท้านแน่นพลางพรมจูบบนศีรษะของนางอย่างปลอบโยนเปลือกตาหนาหลับลงไล่หยาดน้ำตาแห่งความสงสารออกไปก่อนจะลืมขึ้นแล้วแทนที่ด้วยความโกรธราวเปลวไฟกำลังจะปะทุออกมา
‘พวกสารเลว’
ชายหนุ่มกอดปลอบคนตัวเล็กอยู่นานเขาปล่อยให้นางร้องไห้อย่าง้าเพื่อระบายความเ็ปก่อนจะช้อนนางไว้ในอ้อมกอดเมื่อเสียงสะอื้นเบาลง หวังพานางกลับไปนอนบนเตียงให้ดี
ทว่าคนในอ้อมกอดกลับรั้งเขาเอาไว้พร้อมเงยมองด้วยสายตาออดอ้อนซึ้งถ้าหากเป็ในยามปกติ เขาคงจับเ้าตัวฟัดให้จมที่นอน
“ท่านอ๋องฮึก หม่อมฉันยังไม่ได้อาบน้ำ พระองค์อาบให้หม่อมฉันได้หรือไม่”น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยออกมาอย่างเว้าวอน
“ย่อมได้ข้าจะอาบให้เ้าเอาให้สะอาดทั้งภายในภายนอกดีหรือไม่”
“เพคะให้สะอาดเลยนะเพคะ”
อีหรานยิ้มกว้างตอบชายคนรักแม้ว่าเสียงของนางจะสั่นเครือดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา
ทั้งสองร่างโผเข้าหากันอีกครั้งพร้อมลูบไร้ร่างกายกันด้วยท่าทางกระหายทั้งช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่สวมอยู่ออก เหลือเพียงกายเปลือยแนบชิดกันแน่นจนอากาศก็ไม่อาจแทรกผ่านคนทั้งสองได้
ซานไท่อุ้มนางลงไปในอ่างอาบน้ำก่อนจะก้าวตามเข้าไป แม้ว่าน้ำภายในจะไม่ได้อุ่นแล้ว แต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนใจเพราะเวลานี้ทั้งกายและใจของพวกเขานั้นร้อนรุ่มจนอุณหภูมิภายนอกไม่อาจสู้ได้
ชายหนุ่มทั้งลูบไล้บีบคลึงร่างกายของนางแม้จะเห็นรอยดอกเหมยที่คนชั่วทิ้งไว้เขาก็ไม่สนใจเขาใช้ปากไล่ลบร่องรอยพวกนั้นแล้วสร้างสรรค์รอยใหม่ที่เป็ของเขาขึ้นมาแต่อาจจะเพราะความโมโหเขาถึงเผลอลงแรงใส่มากไปหน่อยถึงได้ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งพร้อมร้องออกมา
“อ่ะ”
“ข้าทำเ้าหรือ”
“เปล่าเพคะหม่อมฉันชอบอยากให้พระองค์ทำแรงๆ”
ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าหากันมอบจูบดูดดื่มให้แก่กัน รวมถึงััลึกซึ้ง วาบหวาม ไม่ว่าที่ทางใดท่านอ๋องก็ล้วนพาคนรักไปชื่นชมทุกที่และไม่เพียงห้องอาบน้ำ เพราะเขาพานางออกมาสร้างความสุขสมทั่วทุกที่ของห้องก่อนจะจบลงบนที่นอนนุ่ม
กว่าเขาจะกล่อมให้นางนอนหลับลงได้ก็เลยไปค่อนคืนเมื่อเห็นว่าสตรีในอ้อมกอดหลับลึกไปแล้ว เขาที่ยังมือเื่ต้องสะสางลุกออกจากห้องเดินไปทางห้องลับที่ไม่คิดว่าจะได้เอาไว้ขังคน
“ท่านอ๋อง”
“ส่งสาวใช้ไปเฝ้านางเอาไว้หากนางตื่นให้รีบไปบอกข้า”
“เพคะ”
กล่าวจบร่างสูงก็ก้าวต่อไปเพื่อสมทบกับองครักษ์ข้างกายที่เขาใช้ให้ทำหน้าที่สอบสวนคนพวกนั้นแทนเขาระหว่างที่ปลอบใจหญิงสาว
“พวกมันบอกหรือยัง”
“ชายคนนั้นบอกว่าไม่รู้เื่เพราะรับจ้างงานมาจากชายหญิงคู่นั้นอีกทีพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหวินหันมามองเ้านายที่เดินมานั่งตรงเก้าอี้ตัวใหญ่จ้องมองร่างคนทั้งสามที่โทรมเื เต็มไปด้วยาแ โดนตรึงเอาไว้กับเสาก่อนที่ร่างใหญ่จะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาสตรีที่โดนตรึงอยู่ตรงกลาง
“ว่าไงอยากจะบอกข้าหรือไม่? ว่าใครจ้างเ้ามาทำเื่เช่นนี้”
“…”
“ไม่หรือไม่เป็ไรข้าไม่รีบ”
น้ำเสียงทุ้มละมุ่นทว่าเหี้ยมเกรียมเอ่ยออกมา พร้อมกับที่มือใหญ่ไล้มีดสั้นไปบนแก้มของนาง
ั์ตาคมดุดันมองใบหน้าคนที่ล่อลวงอีหรานไปให้ชายอีกคนก่อนจะค่อยๆ กรีดลงไปบนผิวหน้าช้าๆ ั์ตาคมเต็มไปด้วยความสนุกสนานมองสีหน้าเ็ปนองเืสีแดงสดจากแผลที่เขามอบให้เสียงร้องของนางดังอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะผ้าที่อุดปากเอาไว้ทำให้แทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาได้
“อื้ออออื้ออออ”
“เ้ายังคิดไม่ออกใช่หรือไม่ไม่เป็ไรข้าไม่ได้ใจร้ายขนาดที่จะไม่รอ เ้าค่อยๆ คิดไป”
น้ำเสียงของซานไท่ยังคงเหี้ยมเกรียมไม่เปลี่ยนเขาเพิ่มแรงกดลงบนมีดแล้วคว้านเอาเนื้อกระพุ้งแก้มข้างซ้ายของนางออกมาต่อหน้าทุกคนสร้างอาการตื่นใและหวาดกลัวให้กับคนในห้องเป็อย่างมาก โดยเฉพาะชายร่างใหญ่ที่ลงมือทำร้ายทหารของเขาจนตายไปหนึ่งคน
“อื้อออออก อ้า...”
อ๋องหนุ่มตวัดสายตามองไปทางชายร่างใหญ่ที่พยายามะโออกมาไม่หยุดก่อนจะละมือออกจากใบหน้าของหญิงสาวที่เวลาแทบมองไม่ออกถึงความงามของนาง
“ข้าบอกแล้วท่านอ๋องข้าบอก” ชายผู้นั้นรีบพูดออกมาทันที ที่องครักษ์เอาผ้าในปากเขาออกก่อนจะยกยิ้มตามชายสูงศักดิ์ที่เดินยิ้มเข้ามาใกล้ทั้งที่ไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นหมายถึงอะไรก็ตาม
“เ้าอยากจะบอกหรือ”
“ใช่ท่านอ๋องข้าบอกข้าจะบอกท่าน ไว้ชีวิตข้า โปรดไว้ชีวิตข้า”
“ได้!!”ใบหน้าครั่นคร้ามยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันไม่มององครักษ์ส่งสัญญาณบางอย่างก่อนที่องครักษ์จะเอาผ้ายัดปากโจรโฉดอีกครั้ง
“อื้อออื้ออ อ่อยอ้า..”
ส่วนเขาก็เดินกลับเข้าไปใกล้สตรีหนึ่งเดียวในห้องที่ตอนนี้ยืนนิ่งทิ้งตัวอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเอ่ยบางสิ่งที่ทำให้นางตาโตขึ้นมา
“ในเมื่อเ้าไม่พูดข้าก็ไม่บังคับเอานางออกไป ส่งให้โจรพวกนั้นเสีย พวกมันอยากจะทำนางท่าทางใดก็ทำอยากจะไว้ชีวิตหรือไม่ก็แล้วแต่ แล้วบอกพวกมันว่าเป็บรรณาการจากข้า”
ไม่รู้ว่าวันนี้ท่านอ๋องแสดงความโเี้ออกมากี่ครั้งแล้วเพราะทุกสิ่งที่ออกจากปากเขาทำคนที่ได้ฟังต่างกลืนน้ำลายเหนียวลงคอไม่หยุดทั้งยังภาวนาขอให้ท่านอ๋องร่างโเี้นี้หายไปโดยเร็ว
เมื่อสั่งการให้เอาศพชายที่อ้างว่าโดนจ้างมากระทำเื่น่าอายและสตรีหนึ่งเดียวออกไปจากห้อง ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีเข้มมีราคาก็เดินเชื่องช้าเข้ามาหากลุ่มโจรที่เหลือเพียงคนเดียวในห้อง
“เอาละเ้าบอกว่าจะบอกข้าใช่หรือไม่พูดสิ”
“อ้า...อ้าอ๊าก...” เสียงทรมานดังทะลุผ้าในปากชายร่างใหญ่พร้อมกับโลหิตแดงฉานกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าที่ซานไท่สวมใส่แต่กระนั้นเขาก็ไม่สนใจยังคงเดินไปที่แขนอีกข้างของมันแล้วใช้มีดตัดเส้นเอ็นข้อมือขาดสะบั้นในมีดเดียว
“อร้า...ส.อ๋มสอ๋ม”
มือถือกริชละงักพลางมองร่างโจรถ่อยจากทางด้านหลังอย่างสงสัย คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนั์ตาคมจะตวัดมององครักษ์ให้เอาผ้าปิดปากออก
“สนมแฮกอ้า.เป็สนมที่สั่งมา”
“รู้ได้อย่างไรว่าเป็สนมที่สั่งมา
“ข้าข้าแอบได้ยินคนที่ คนที่มาจ้างนายข้าบอก มันบอกว่าหากสำเร็จสนมจะให้เงินทองเพิ่มแฮกแฮก อร้า ทั้งยังสั่งว่าไม่ต้องถึงตาย แค่ แค่ให้นางเสียสติพอ ข้าอยากได้เงินเลย เลยอาสามาเพราะอยากได้เงิน”
อ๊ากกก!!
ชายหนุ่มปักกริชลงบนบ่าของเ้าโจรสารเลวนั้นอย่างแรงตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจ้องโมโห เสียใจ เจ็บแค้น หรืออย่างไรดีเพราะคนที่เ้าคนชั่วนั่นหมายถึงคือคนที่เขาเทิดทูลสุดใจ อย่างพระมารดา
ภาพมารดาผู้แสนอ่อนโยนสดใสของเขา ลอยเขามาในหัวจนเขาไม่อยากจะเชื่อว่าพระนางจะมีจิตใจโเี้ได้ถึงเพียงนี้แม้ไม่อยากจะเชื่อแต่นอกจากพระนางก็ไม่มีใครอื่นแล้วที่คิดกำจัดคนรักเขาเสด็จแม่พระองค์จะปล่อยกระหม่อมไปไม่ได้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ
แต่ก่อนที่ความรู้สึกแตกสลายจะแพร่กระจายไปมากกว่านี้องครักษ์ที่เฝ้าประตูก็เดินเข้ามาหาเซียวเหวิน ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาผู้เป็นาย
“ท่านอ๋องสาวใช้รายงานว่าคุณหนูหลิวสะดุ้งตื่น พร้อมร้องไห้เรียกหาพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว”
ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกเข้าปอดเรียกสติกลับมาพร้อมวางมีดหยิบผ้ามาเช็ดทำความสะอาดมือตัวเองั์ตาคมเรียบเฉยมองตรงแล้วออกจากห้องนั้นไป
“แล้วนักฆ่าสองคนนั้นละ”
“พวกมันไม่ยอมเปิดปากเลยพ่ะย่ะค่ะแม้จะถูกทรมานก็ไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาตอนนี้กระหม่อมจึงถอนฟันที่พวกมันซ่อนยาพิษออกให้คนเฝ้าตลอดเวลาป้องกันพวกมันฆ่าตัวตายพร้อมส่งคนไปสืบที่สำนักของพวกมันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อืมสองกลุ่มนี้ทำงานแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บ่งบอกถึงความรอบคอบของคนสั่งการคิดว่าคงไม่ได้มีแค่กลุ่มเดียวแน่ที่อยากจัดการข้า เ้าส่งคนไปสืบให้แน่ชัด”
“พ่ะย่ะค่ะแล้วเื่ของ...”
“ส่วนเื่ของเสด็จแม่...ข้าจะจัดการเอง”
413
![แก็งป่วน เกมล่า [IDENTITYV]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576325181_16269317.webp)
