ตอนที่ 3 เตรียมความพร้อมก่อนโลกาวินาศ
หลินฟานแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นแหวนมาปรากฏต่อหน้า เขาคิดว่านี่อาจเป็แหวนมิติก็ได้เพราะในวันโลกาวินาศแหวนมิติสำคัญตุ่์มาก แต่พอลองมองดีๆ เขาก็รู้ว่านี่มันไม่น่าใช่แหวนมิติแบบที่คิด ตัวแหวนเป็แหวนธรรมดาแต่เพชรตรงแหวนไม่ใช้เพชรธรรมดา เพชรตรงหัวแหวนเปล่งแสงเหมือนลูกบอลสีฟ้าที่เขาเคยเห็นมาก่อน เพียงแต่สีของมันอ่อนกว่าและมีขนาดเล็กกว่ามาก
หลินฟานเริ่มคิดในใจขณะมองแหวนในมือ
“ นี่มันคืออะไรกันนะ
“ มันให้ความรู้สึกของมันเหมือนกับลูกบอลสีฟ้าไม่มีผิด แถมยังอยู่ในกล่องเดียวกับลูกบอลสีฟ้าแบบนี้ด้วย มองยังไงก็ไม่น่าจะใช่ของธรรมดา แต่มันไม่ได้เข้าร่างกายของเราแบบลูกบอลสีฟ้าลูกนั้นแปลว่าไม่น่าจะใช่เครื่องมือย้อนเวลา
“ เอาเถอะ ยังไงแหวนนี่ก็นับว่าเป็มรดกลับของตระกูลหลิน พวกบรรพบุรุษของตระกูลคงไม่ได้เก็บเอาไว้เพื่อฆ่าคนในตระกูลของตัวเองหรอก “
คิดสักพัก หลินฟานก็เริ่มสวมแหวนเข้านิ้วของตัวเองช้าๆ
ติ้ง!
[ ประกาศจากระบบ มรดกของโฮโมเซเปียนส์เริ่มทำงาน ]
หลินฟาน ???
หลินฟานเข้าใจว่าแหวนนี่ต้องเป็แหวนที่เกี่ยวกับระบบหรือของสำคัญอะไรสักอย่าง แต่ระบบเล่นไม่อธิบายอะไรเลยนี่มันอะไรกัน นี่ไม่ใช่ว่าแหวนนี้เป็เพียงเครื่องประดับของโฮโมเซเปี่ยนส์อย่างงั้นเหรอ? นี่ตระกูลหลินเก็บของประดับเอาไว้กับของสุดยอดอย่างลูกบอลย้อนเวลาเนี่ยนะ?
สงสัยอยู่พักหนึ่งในที่สุดหลินฟานก็สงบสติของตัวเองลง ไม่รู้ไม่ใช่ว่าไม่มีจริง หลินฟานเชื่อว่าแหวนนี้ต้องเป็แหวนที่สำคัญมากแน่นอน เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่รู้เท่านั้นว่าแหวนนี่มันมีเอาไว้ทำอะไรกันแน่
จริงสิ!
อยู่ๆ หลินฟานก็คิดอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปทางผู้หญิงผมทองที่โดนหลี่ิจับแขนเอาไว้อยู่ จากนั้นก็ถามออกมาว่า
“ เธอชื่ออะไร? “
“ กุหลาบแดงค่ะ “
ผู้หญิงผมทองตอบชื่อในวงการของเธอ ในเมื่อเื่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีอะไรที่ต้องมาปิดบังอีกต่อไป
หลินฟานยกแหวนที่สวมขึ้น
“ รู้ไหมว่าแหวนนี่สามารถทำอะไรได้ ใครเป็คนจ้างเธอมาเพื่อขโมยมัน “
หลินฟานคิดว่าถามแบบนี้ง่ายกว่าเยอะ เพราะยังไงซะพวกที่้ามรดกของตระกูลหลินก็ต้องรู้อะไรบางอย่างกันแน่ ไม่งั้นพวกมันก็คงไม่ลงทุนจ้างนักฆ่ามาขโมยของแบบนี้ แทนที่จะหาความจริงเองเค้นเอาความจริงจากคนอื่นมันง่ายกว่าเยอะ!
ผู้หญิงผมทองทำหน้าลังเลอยู่สักพัก จากนั้นเธอก็พูดขึ้น
“ ต้องขอโทษด้วยค่ะคุณหลิน แต่แหวนนั่นทำอะไรได้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ส่วนเื่ใครเป็คนจ้างฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะเพราะทางองค์กรไม่ได้บอกอะไร องค์กรของเรารับเงินมาและทำงาน พวกเราไม่สนว่าใครเป็คนจ้าง “
“ เท่าไหร่? “
หลินฟานพูดเสียงเบาๆ
ผู้หญิงผมทองทำหน้าสงสัย
“ ค่ะ??? “
หลินฟานพูดต่อด้วยใบหน้าจริงจังว่า
“ ฉันถามว่าข้อมูลผู้จ้างต้องจ่ายเท่าไหร่เพื่อได้มา
“ ต้องให้ย้ำอีกรอบไหมว่าอย่าพูดอะไรไม่เข้าท่าออกมา ฉันว่าฉันเตือนเธอไปก่อนหน้านี้แล้วนะ องค์กรนักฆ่าของเธอต้องเก็บข้อมูลของคนที่จ้างทำงานเอาไว้อยู่แล้วอย่ามาแสดงละครต่อหน้าของฉัน
“ เพียงแค่บอกมาว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่เพื่อที่จะรู้ว่ามันคือใคร องค์กรนักฆ่าไม่ได้ยึดถือเื่เงินเป็หลักหรือไง ไม่ใช่ว่า ในองค์กรของพวกเธอมีคติที่ว่า เงินถึงทุกอย่างทำได้หมด! อยู่อย่างงั้นเหรอ บอกราคามา แค่บอกราคามาก็พอไม่ต้องมาแสดงละครต่อหน้าฉัน “
กุหลาบแดงเงียบไป
สิ่งที่หลินฟานพูดออกมาเป็เื่ที่ถูกต้อง ตอนแรกเธอลังเลเลยไม่อยากบอกเื่การซื้อข้อมูลแต่ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ไส้รู้พุงองค์กรนักฆ่าขนาดนี้ เธอก็ไม่มีทางเลือกแล้ว ตอนนี้มีแต่ต้องทำตามสิ่งที่อีกฝ่าย้า
กุหลาบแดงคิดเื่หนีออกจากสถานการณ์นี้อยู่เหมือนกัน แต่เมื่อมองหลี่ิที่ยืนจับตัวเธอเอาไว้อยู่ เธอก็รู้ว่าการหนีคงไม่ใช่ง่ายๆ อีกอย่าง เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงได้รู้สึกกลัวหลินฟานมากกว่าหลี่ิซะอีก ความกลัวที่เธอรู้สึกเป็ความกลัวจากลางสังหรณ์ของตัวเอง แรงน้อยกว่า! ตัวน้อยกว่า! ดูยังไงก็อ่อนแอกว่าแท้ๆ! กุหลาบแดงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงกลัวหลินฟานมากกว่า
กุหลาบแดงพยักหน้า จากนั้นก็ชี้ไปทางมือถือของเธอที่อยู่บนโต๊ะ
หลี่ิมองตามนิ้วของเธอ จากนั้นก็ดึงเธอไปทางโต๊ะที่มีมือถือว่าอยู่ เมื่อไปถึงมือถือกุหลาบแดงก็กดไปที่มือถือของเธออยู่สักพักใหญ่ จากนั้นก็เงยหน้าแล้วพูดขึ้นว่า
“ 1 แสนดอลลาร์ค่ะ “
หลินฟานไม่ได้ตอบอะไร เขาหันมองซ้ายทีขวาทีเพื่อหามือถือของตัวเองเพื่อโอนเงิน เมื่อเจอมือถือเขาก็ถามเลขบัญชีแล้วโอนเงินให้กุหลาบแดงแบบไม่พูดอะไร
ต้องเข้าใจก่อนว่าตระกูลหลินเป็ตระกูลที่ใหญ่มาก ตระกูลหลินมีประวัติยาวนานกว่าประเทศจีนซะอีก ราชวงศ์ของประเทศจีนล่มสลายไปหลายราชวงศ์แต่ตระกูลหลินก็ยังคงอยู่ แถมตระกูลหลินยังมีกองทัพเป็ของตัวเองในมณฑลหลินหนานแห่งนี้ด้วย
ด้วยอำนาจที่ตระกูลหลินมีอยู่ใน เงินเพียง 1 แสนดอลลาร์ ไม่ได้เยอะอะไรเลยในสายตาของหลินฟาน อีกอย่าง เมื่อวันโลกาวินาศเมาถึงเงินก็เป็เพียงของไร้ประโยชน์ อย่าว่าแต่ราคา 1 แสนดอลลาร์ ต่อให้ราคา 1 ล้านดอลลาร์ 10 ล้านดอลลาร์ หลินฟานก็ยอมจ่ายแบบไม่เปิดปากบ่น
หลังจากส่งเงินให้ไม่นาน กุหลาบแดงพูดขึ้นว่า
“ จีเป่ยค่ะ “
“ …จีเป่ย ใช้ลุงของฉันไหม? “
หลินฟานถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เขาผ่านวันโลกาวินาศมาอย่างยาวนาน แม้แต่ชื่อลุงของตัวเองเขาก็ยังหลงๆ ลืมๆ
กุหลาบแดงพยักหน้า
“ ค่ะ! ส่วนเื่แหวนทำอะไรได้นั้นคิดว่าทางนั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ทางองค์กรคาดว่า เขาก็แค่อย่าได้มรดกลับของตระกูลหลิน “
“ อืม… “
หลินฟานพยักหน้าเบาๆ เป็การตอบรับ
ตอนนี้หลินฟานถึงทางตันแล้ว จีเป่ยลุงของเขาเป็พี่ชายของแม่ของเขา จากที่หลินฟานลองค้นความทรงจำ จีเป่ยคือคนที่เป็เหมือนปลิงที่มาเพื่อดูดเืตระกูลหลิน พ่อแม่ของหลินฟาน พวกเขาทั้งสองได้เสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ แถมในตระกูลหลินยังเหลือหลินฟานเพียงคนเดียวที่เป็สายหลักของตระกูล ตระกูลจีฝั่งแม่ของเขาเลยเสนอตัวมาช่วยดูแลธุรกิจให้
แต่ฉากหน้าก็ดูเหมือนช่วย เื้ัพวกมันเข้ามาเพื่อกอบโกยผลประโยชน์เข้าตัวเองกันเท่านั้น หากเป็คนปกติคงรู้สึกโมโหเมื่อคิดถึงเื่แบบนี้ แต่หากเป็คนที่ผ่านวันโลกาวินาศมาหลายปีแบบหลินฟาน เื่พวกนี้ไม่ทำให้โกรธเลยสักนิด
โลกใบนี้มีกฎแห่งป่าทุกยุคทุกสมัย ปลาใหญ่กินปลาเล็ก แข็งแกร่งกว่าย่อมมีเสียงมากกว่า หากอ่อนแอก็จะโดนเอาเปรียบและเป็ผู้แพ้ให้คนอื่นเหยียบย้ำ เื่ที่ตระกูลจีทำกับตระกูลหลิน หลินฟานไม่ได้รู้สึกโมโหอะไรเลยเพราะมันเป็เื่ปกติของโลก
แต่ถ้าถามว่าอยากแก้แค้นไหม… เื่นี้ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ ถึงจะรู้ว่าเื่นี้เป็เื่ปกติของโลกแต่ถ้าโอกาสมาถึงหลินฟานก็จะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แน่นอน เมื่อมีโอกาสเขาจะไม่ปล่อยโอกาสแก้แค้นหลุดลอยไปแน่
หลินฟานเริ่มคิดในใจอีกครั้ง
“ ตอนนี้ต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ใหม่ทั้งหมดก่อน วันนี้วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2023 แปลว่าเหลือเวลาอีก 32 วัน ก่อนที่วันโลกาวินาศจะมาถึง หากไม่มีอะไรคลาดเคลื่อน
“ เื่แหวน เื่โฮโมเซเปียนส์ ตอนนี้เราต้องเก็บเอาไว้ก่อนตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตามไขปริศนาความลับเ่าั้ ถึงจะรู้ความลับไปแต่หากไม่มีชีวิตอยู่ก็ไร้ค่าอยู่ดี เราต้องเร่งสร้างรากฐานของตัวเองเอาไว้
“ อาวุธ! น้ำ! อาหาร! พลังงาน! เราต้องรีบเก็บตุนของพวกนี้เอาไว้ให้มากที่สุด เพราะเมื่อวันโลกาวินาศมาถึงของพวกนี้จะเป็สิ่งจำเป็ต่อการดำรงชีวิต ตอนนี้เราต้องขายสมบัติทั้งหมดของตระกูลหลินออกไปให้หมด เพื่อเปลี่ยนเงินเป็ของพวกนั้นแทน
“ หลินกรุ๊ปมีมูลค่าในตลาดอยู่ประมาณ 20,000 ล้านดอลลาร์ ถ้าขายหุ้นที่ตระกูลหลินถือครองอยู่ 51% เราก็จะได้เงินประมาณ 10,000 ล้านดอลลาร์ ด้วยเงินจำนวนขนาดนี้คงซื้อของที่้าได้จำนวนมาก
“ แต่จะซื้อยังไงนี่สิ! อาหารกับน้ำสะอาดคงไม่ใช่เื่ยากเพราะของพวกนี้ต่อให้ซื้อเป็แสนล้านก็คงไม่มีใครสนใจ แต่ถ้าซื้ออาวุธกับพลังงานจำนวนมาก รัฐบาลกลางต้องสงสัยแน่ ถึงตระกูลหลินจะอำนาจกองทัพในมณฑลหลินหนาน แต่หากของพวกนี้ไหลเข้ามณฑลจำนวนมากในระยะเวลาสั้นๆ รัฐบาลกลางคงไม่อยู่เฉยๆ
“ เราต้องหาตัวแทนที่สามารถข้นย้ายอาวุธเข้าประเทศได้ แปลว่าคงต้องหาตัวแทนที่มีพลังอำนาจมากๆ แบบนี้คงไม่พ้นพวกตัวแทนตะวันตกเพราะพวกนั้นเป็พวกที่ชอบทำาเป็ชีวิตจิตใจ หลายประเทศทั่วโลกต่างก็ต้องเดือดร้อนเพราะพวกนี้
“ อีกอย่าง ถึงจะไม่อยากยอมรับแต่ก็ต้องยอมรับว่าอาวุธของพวกตะวันตกดีกว่าประเทศตะวันออกแบบพวกเรา “
หลินฟานเริ่มจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
ตอนนี้หลินฟานตัดใจเื่ไขปริศนาแหวนในมือไปแล้ว ตอนนี้เขาต้องรีบทำเื่อื่นแทนเพราะตอนนี้เวลาเหลือเพียง 32 วัน ก่อนที่วันโลกาวินาศจะมาถึง เขาไม่มีเวลาเอาสมองไปคิดเื่อื่น ตอนนี้ต้องรีบตุนอาหาร ตุนน้ำ ตุนพลังงาน และตุนอาวุธเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะสามารถตุนเอาไว้ได้
ส่วนเื่ที่เขาเป็กังวลก็มีอยู่ด้วยกันสองเื่หลักๆ เื่แรกคือการเคลื่อนไหวนี้จะทำให้รัฐบาลกลางคิดว่าเขาจะก่อฏ ต้องรู้ก่อนว่าตระกูลหลินปกครองมณฑลหลินหนานมาอย่างยาวนาน แม้่รวมประเทศตระกูลหลินก็ไม่เสื่อมอำนาจลง แถมรัฐบาลกลางก็อนุญาตให้กองทัพตระกูลหลินคงอยู่เอาไว้ได้
อธิบายง่ายๆ ใน่วุ่นวายยุค 19xx ตระกูลหลินยอมเขาร่วมกับรัฐบาลกลางเพื่อสร้างประเทศใหม่ แต่กองทัพตระกูลหลินไม่โดนทำลาย เพราะงั้นทหารทุกคนในมณฑลหลินหนานจึงเป็ของตระกูลหลิน ไม่ใช่ของรัฐบาลกลาง
ด้วยเื่นี้รัฐบาลกลางก็จับตาดูตระกูลหลินแบบใกล้ชิดอยู่แล้ว หากมีการขนอาวุธเข้ามณฑลจำนวนมากรัฐบาลกลางคงไม่ยอมอยู่เฉยๆ เป็แน่
ส่วนอีกเื่ที่หลินฟานกำลังกังวลก็คือ เขาจะหาคู่ค้าขนาดใหญ่แบบนี้ได้ที่ไหน อาวุธไม่ใช่ผักสดตามตลาดนัด หรือขนมในซุปเปอร์มาร์เก็ต ของพวกนี้ไม่ได้หาซื้อง่ายๆ แถมระยะเวลาตอนนี้ก็เหลือเพียง 32 วัน สั่งผลิตธรรมดาคงไม่สามารถผลิตและส่งมาได้ทันเวลาแน่
ทว่า ในระหว่างกำลังหนักใจหลินฟานก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาไม่คิดเลยว่าสิ่งที่จะสามารถแก้ปัญหาได้จะอยู่ใกล้ๆ กับเขาแบบนี้ หลินฟานส่ายหน้าของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเงยหน้ามองไปทางกุหลาบแดงที่ยืนอยู่ แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า
“ ฉัน้าซื้ออาวุธและพลังงานจำนวนมาก! “
302
