นิยายปาฎิหาริย์แห่งรัก มนต์วิมายะ เขียนโดย.. คันศร
ตอนที่๔
ปาฏิหาริย์แห่งมนต์
.
.......ภาพแปลบปลาบคล้ายกับแสงแฟลช .. ทำให้อนลเห็นฝนเป็.. ‘ผู้หญิง’ .. ผู้หญิงที่สบตาเขา .. ผู้หญิงที่ร้องขอให้เขาช่วยเหลือ ..
....... ผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักน่ามองคนนั้น.. ยังคงแจ่มชัดในความรู้สึกของ.. อนล
.......แต่อนลก็ไม่รู้จะบอกใครยังไงดี?
....... จะมีใครเชื่อเขาล่ะ?
....... ในเมื่อ.. เบื้องหน้าของทุกคนก็คือ..ฝน ..ชายหนุ่มหน้าตาดี .. ผู้มีร่างกายกำยำล่ำสันตามวัยของเขา ..หาใช่สตรีที่เอวบาง.. ร่างน้อย.. อรชร.. อ้อนแอ้น.. หน้าตาน่ารักน่ามองอย่างที่อนลเห็นไม่..!!
.......อนลจึงได้แต่เก็บเื่นี้ไว้ในใจ
.
....... อนลคงไม่รู้ว่า.. ในเวลาเดียวกันนั้น .. เพื่อนรักของเขา ‘หิน’ ก็เห็นภาพที่คลับคล้ายคลับคลากับภาพที่อนลเห็นเช่นกัน.. เพียงแต่ .. สิ่งที่หินได้ยินและมองเห็น
....... ยังคงเป็.. ฝน.. ชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ในอ้อมแขนของหิน .. กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขา และหินเองก็อยากจะช่วยฝนให้สมดังปรารถนา
.
.......หากสามเพื่อนรักนั่งคุยกัน เขาจะพบความแปลกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะ..
....... หินเห็นภาพชายหนุ่มหน้ามน..ฝน กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขา
.......อนลเห็นอีกภาพ.. คือ.. หญิงสาวเอวบางร่างน้อย หน้าตาน่ารักน่ามอง กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขา
....... แต่.. ศุวิลเพื่อนอีกคนที่อยู่ในที่เดียวกัน .. กลับแค่ ‘ฝน’อยู่นิ่งๆ เฉยๆ ในอ้อมแขนของหิน โดยที่ฝนมิได้พูด หรือร้องขอความช่วยเหลือใดใดเลย..!!
.
.......ศุวิลเอาข้อมูลการแปลจารึกวัดจงกอ ที่เขาค้นหาได้จากกูเกิลให้ทั้งหิน และอนลอ่าน
.......พวกเขาจึงได้รู้ว่า .. ในมหาศักราช ๙๓๐ หรือในพ.ศ. ๑๕๕๑ มีขบวนแห่มาที่ปราสาทหินพิมายจริงๆ และในจารึกยังบอกด้วยว่า.. กมรเตงกำตวนอัญศรีชยวีรวรมันเทวะ(อ่านว่า กะ-มะ-ระ-เตง-กำ-ตวน-อัน-สี-ชะ-ยะ-วี-ระ-วอ-ระ-มัน-เท-วะ) มีพระบรมราชโองการให้ดำเนินการรังวัดและปักเขตที่ดิน เพื่อกัลปนา (อ่านว่า กัน-ละ-ปะ-นา / แปลว่าอุทิศให้..) พร้อมด้วยข้าทาส ถวายแด่.. กมรเตงชคตวิมายะ (อ่านว่ากะ-มะ-ระ-เตง-ชะ-คะ-ตะ-วิ-มา-ยะ)
....... ตอนนี้ ทั้งสามเชื่อแน่ๆ แล้วว่า ..ฝนคือคนที่มาจากอดีตจริงๆ
....... และทางเดียวที่จะทำให้ฝนอาการดีขึ้น คือการพาเขาหรือเธอออกไปจากปราสาทหินนี่
.......ทั้งสามจึงกึ่งประคอง กึ่งโอบอุ้ม พาฝนออกไปจากบริเวณนั้น
.
....... ภาพหญิงสาว..อรชร.. อ้อนแอ้น ร้องขอความช่วยเหลือ.. ยังคงแจ่มชัดในความรู้สึกของ.. อนล
.......สายตาที่เว้าวอน .. ขอความช่วยเหลือ .. ยังคงกวนใจเขาอยู่ตลอดเวลา
....... อนลไม่มีสมาธิกระทั่งจะซ้อมมวยที่เขาฝึกมาั้แ่จำความได้ กระทั่งจะวิ่งออกกำลังกายที่เขาทำเป็ประจำทุกเช้าเย็น ..ภาพเธอคนนั้นก็ยังตามมาอ้อนวอน.. ขอความช่วยเหลือจากเขา
.......ไม่ว่าอนลจะทำอะไร ล้วนมีภาพเธอตามไปขอความช่วยเหลือ
.......อนลไม่รู้จะทำอย่างไรดี?
.......วิธีเดียวที่เขาคิดออกก็คือ.. การคุยกับฝน
.......อนลทำตามความคิดตนเองทันที เขามาพบฝนที่บ้านของหิน และบอกหินว่า.. เขาขอคุยกับฝนแบบส่วนตัว
.......เพราะอนลไม่เคยมีความลับหินเลย การขอคุยแบบส่วนตัวกับฝน ทำให้หินรู้สึกแปลกใจมาก อนลไม่เคยทำอะไรอย่างนี้ ก็เขาทั้งสองเป็เพื่อนรักกันมานาน แต่หินก็มิได้ห้ามปรามใดใด
.
.......เมื่ออยู่กันสองคน อนลจึงเริ่มถาม “เอ่อ.. นอกจากฝน มีใครที่มาที่นี่แบบฝนอีกหรือเปล่า?”
.......ฝนมองหน้าอนล แล้วก็ส่วยหน้าเป็คำตอบ
....... “ลองคิดดีๆ สิมีใครอีกมั้ย?” อนลคะยั้นคะยอ
....... “ไม่มี!! พ่อส่งมาได้คนเดียว!!” ฝนยืนยันชัดเจน
.......คำตอบของฝนทำอนลอึ้ง .. เขาทั้งแปลกใจ .. ทั้งประหลาดใจ .. แล้วที่เขาเห็นคืออะไร?.. หรือเขาจะตาฝาด? .. อย่างนั้นหรือ?
....... “แต่..!!” อนลพูดได้แค่นั้น ก็ไม่กล้าพูดต่อ เพราะที่เขาเห็นมันเกิดขึ้นในมโน มัน.. อาจจะ..เป็จินตนาการของเขาก็ได้
....... “อะไรหรือ?” ฝนตัดสินใจถาม เมื่อเขาเห็นอนลอึ้งไป ..เงียบไปด้วยอาการแปลกๆ อยู่พักนึง
.......“เปล่า....” อนลตอบเสียงสูง
....... ฝนยิ่งแปลกใจ
....... “แปลก” ฝนบ่น “เอ็งไม่เคยเป็แบบนี้”
.......คำพูดของฝนสะกิดใจอนลมากขึ้น ใช่..เขาไม่เคยเป็แบบนี้ ไม่เคยต้องมาอ้ำอึ้งกับเื่อะไรอย่างนี้ อนลตัดสินใจทันที “คือ..ผมเห็นฝน.. เป็.. ผู้หญิง”
.......คำพูดอนลทำฝนใจหายวาบ..!!
....... เธอก้มมองรูปร่างตนเอง รูปลักษณ์ความเป็ชายก็ยังอยู่ครบบริบูรณ์ ไม่มีหน้าอกหน้าใจ ไม่มีผิวพรรณละเอียด นวลลออแล้ว.. ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงพูดว่าเห็นเธอเป็ผู้หญิง
.......“อย่าเพิ่งเข้าใจผมผิดนะฝน” อนลพยายามอธิบาย เพราะเห็นฝนมองตัวเค้า แล้วก็มองสำรวจร่างกายตัวเอง
....... “คือ..ไม่ใช่อย่างนั้น” อนลพยายามอธิบายต่อ “ผมไม่ได้เห็นฝนคนนี้เป็ผู้หญิง แต่พอฟ้าแล่บ.. ผมก็เห็นฝนเป็ผู้หญิงในนี้” อนลพูดพร้อมกับชี้ไปที่หัวตนเอง
....... ฝนฟังที่อนลพูด พยายามปะติดปะต่อเื่ พยายามจะเข้าใจ แต่มันก็ไม่ง่ายเลย
.......พ่อบอกเธออย่างชัดเจนว่า.. พ่อส่งเธอมาได้คนเดียว และเพื่อความปลอดภัย มนต์นี้จะทำให้ร่างกายเธอกลายเป็เพศชาย จะไม่มีใครมองเห็นว่าเธอคือผู้หญิง เธอจะได้ทำงานที่พ่อสั่งมาให้สำเร็จ
....... “เห็น.. ข้า..เป็.. หญิง.. จริงๆ หรือ?” ฝนถามอย่างยากเย็น เธอเรียงคำพูดถามทีละคำอย่างบรรจง
.......อนลพยักหน้ารับ “ฝนสวยมาก..” แล้วอนลก็ตัดสินใจเปลี่ยนคำพูด “ฝน งาม.. มาก”
....... ฝนยิ้มรับคำพูดของอนล.. พลางขวยอาย.. จนใบหน้าของเธอกลายเป็สีชมพูระเรื่อ
.......อนลยิ้มรับความขวยอายของฝน
....... ฝนอายจนหลบสายตาอนล
.......อนลเพิ่งเฉลียวใจ..!!
.......ท่าทางเขินอายของฝนที่อยู่ตรงหน้าเขา มันคือท่าทางของผู้หญิงเวลาสะเทิ้นอายนี่น่า หรือว่า.. ? เท่านั้น เท่านั้น อนลก็ไม่กล้าที่จะคิดอะไรต่อไปอีก
....... “ข้าชื่อ..วรุณ ข้าเป็ธิดาของราชครูพิรุณเทพ..แห่งราชสำนักฝ่ายอิตถี ..พ่อข้าไว้ใจเพียงข้าเท่านั้น ข้าจึงกล้ายืนยันกับเ้าว่า ข้ามาเพียงคนเดียว”
.......อนลไม่ต้องคิดอะไรต่อแล้ว คำพูดของฝนหรือ .. วรุณ .. ตอบแทบทุกอย่างที่เขาไม่รู้จะถามยังไง.? เมื่อครู่
อนลจึงได้ยิ้มให้ฝนหรือวรุณอย่างพึงพอใจ
.......ฝนยิ้มตอบเขา แม้ในใจจะรู้สึกยินดีปรีดาที่ได้พูดถึงเื่ความลับที่ซ่อนอยู่ในใจบ้าง จะได้คลายความคิดถึงบ้านลงไปสักหน่อยก็ยังดี
....... แต่ทำไม?..ทำไม? ทุกครั้งที่ยิ้มให้คนที่อยู่ตรงหน้าอย่าง.. อนล
.......ในใจฝนกลับหวนคิดไปถึงใบหน้าของชายหนุ่มอีกคน ที่เคียงข้างเขาทุกห้วงเวลาอย่าง..หิน
.......ฝนเองก็ตอบใจตนเองไม่ได้!!
.......“ถ้าฝนคือผู้หญิง แล้ว..ทำไม? .. ตอนนี้ .. เป็แบบนี่ล่ะ? ” อนลพยายามเรียบเรียงคำถาม..ถามอย่างสุภาพและตรงประเด็น
....... “พ่อข้ากลัวข้าจะไม่ปลอดภัยเลยใช้มนต์จำแลงกาย เปลี่ยนให้ร่างกายข้าเป็เช่นนี้” พอกล้าพูด ฝนก็เริ่มพูดกับอนลเยอะขึ้น
....... “แต่ในใจฝนก็ยังเป็หญิง” อนลตัดสินใจถามอย่างยากเย็น “ใช่ไหมครับ?”
....... ฝนพยักหน้ารับพร้อมกับเอียงอาย แต่ก็ไม่วายที่จะมองอนลด้วยหางตา
.......เป็การชายหางตาแบบชาววัง.. ที่ทำให้หัวใจชายหนุ่มอย่าง.. อนล..ละลายไปต่อหน้าต่อตา
....... อนลตกหลุมคนที่อยู่ตรงหน้าเสียแล้ว
....... ไม่สิ!!
....... ต้องบอกว่า..อนล ตกหลุมรักหญิงในร่างชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว
.
.......ทุกกิริยาท่าทางที่อนลกับฝนพูดคุยกัน ไม่ได้รอดพ้นสายของหินไปได้
.......แม้ว่าหินจะไม่ได้ยินสิ่งที่ทั้งสองพูดคุยกัน แต่ท่าทางและสายตาที่ทั้งสองส่งถึงกัน มันก็ทำให้หินรู้สึกไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก เขาหงุดหงิดไปหมด พาลไปทุกเื่ที่อยู่รอบตัวเขา ราวกับว่า..ในโลกนี้ไม่มีอะไรถูกใจเขาเสียเลย
.
.......กว่าที่หินจะคิดหรือทำอะไรลงไป อนลกับฝนก็เดินมาหาเขา และอนลก็พูดกับหินด้วยคำพูดที่แสนจะธรรมดา แต่ทำให้ข้างในของหินรู้สึกเดือดดาล ซึ่งหินก็ไม่เข้าใจตัวเอง คำพูดนั่นคือ “กูพาฝนไปวิ่งออกกำลังกายรอบๆ สระเพลงนะ” อนลพูดแสนราบเรียบ
.
.......ไม่รู้ว่าหินได้พยักหน้าอนุญาตหรือไม่?
.......แต่ทั้งสองก็เดินออกไปจากตรงหน้าหินพร้อมๆ กัน
.......หินไม่รู้จะทำอย่างไรดี กว่าจะรู้ตัวเอง หินก็ยืนอยู่หน้าบ้านศุวิลเสียแล้ว ศุวิลออกมาทักทาย หินก็ไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าความไม่สบายใจตนเองอย่าง จึงพูดได้แค่เพียงว่า “นลพาฝนไปวิ่งที่สระเพลงวิลไปกะเรามั้ย?”
....... แน่นอน วิลไปด้วยอยู่แล้ว “ไปสิ ไป!!”
....... แล้วทั้งสองก็ขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจไปที่สระเพลงด้วยกัน
.
....... สระเพลง โบราณสถานอีกแห่งของเมืองพิมาย เป็สระน้ำขนาดใหญ่ รูปทรงสี่เหลี่ยมที่ขอบสระมีทางเดินที่สามารถวิ่งหรือเดินออกกำลังกายได้ ข้างๆ ทางเดินมีต้นไม้ใหญ่ ร่มรื่นประดับประดาชวนมองตลอดเส้นทาง
.
.......เมื่อหินกับวิลไปถึง ทั้งสองมองหาอนลกับฝนอยู่ชั่วครู่ พวกเขาก็เห็น..อนลกับฝนกำลังเดินคุยกันอย่างสนิทสนม เป็กันเอง บรรยากาศรอบๆสระเพลงชวนให้ภาพทั้งสองเดินเคียงข้างกันโรแมนติคขึ้นเป็ทวีคูณ
.......“ฝนไปสนิทกับนลตอนไหนอะหิน” ศุวิลถามหิน
.......หินส่ายหน้าแทนคำตอบ
.......แต่ก่อนที่ทั้งสองจะคุยอะไรกันมากไปกว่านี้ อนลกับฝนมองเห็นทั้งสองพอดี พวกเขาโบกมือให้และเดินตรงเข้ามาหาทั้งสองทันที
.......“ฝนอยากเข้าไปในปราสาทอีกครั้ง” อนลบอกทุกคนเมื่อเขาเดินมาถึงตัวทั้งสอง
.......“จะดีเหรอ?” วิลถาม “คราวที่แล้ว ก็เป็ลม ถ้าไปคราวนี้.. แล้ว.. เป็มากกว่าเดิมจะทำไง” ได้ผล คำพูดของศุวิลเบรกความคิดของอนลได้อยู่หมัด
.......หินรีบพยักหน้าเสริม
.......ฝนจึงได้แต่ยืนนิ่ง!!
.......“เพิ่งรู้ว่านลสนิทกะฝนขนาดนี้” หางเสียงศุวิลแสดงความไม่พอใจชัด
....... “ก็..เพิ่งสนิทนี่แหละ” อนลตอบแล้วหันไปยิ้มกะฝน
.......ทำให้ศุวิลเดือดดาลในใจเป็ทวีคูณ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมา นอกจากมองหน้าอนล.. เท่านั้น!!
....... “เราอยากเข้าไปในปราสาทจริงๆ” ฝนพูดยืนยันเจตนารมย์
....... “หินก็พาฝนไปสิ” ศุวิลจัดแจง
....... “นลไปด้วย” อนลดื้อจะตามไปด้วย
.......“งั้นก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ” หินจึงสรุป
.......ทำให้ทุกคนต้องย้อนกลับเข้าไปในปราสาทหินพิมายอีกครั้ง
.
.......เมื่อเข้าไปในตัวปราสาทหินพิมายแล้ว ฝนเดินไปยังมุมหนึ่งของปราสาท ซึ่งแทบจะไม่มีนักท่องเที่ยวเดินไป ฝนทั้งมอง ทั้งเดินหา ทั้งพยายามรื้อหาอะไรบางอย่าง
....... หินไม่รู้ว่าฝนทำอะไรและไม่เข้าใจ แต่เขาก็อยากจะช่วย “ให้เราช่วยนะ”
....... ฝนหันมาพยักหน้ารับคำของหิน
.......หินจึงเดินตามฝนไปติดๆ
....... ฝนก้าวเดินต่ออย่างเร็วทำให้เท้าฝนไปสะดุดก้อนหิน
....... “โอ๊ะ!!”
....... ฝนล้มลง..!!
....... ตัวฝนล้มไปทาบทับตัวของหินพอดี
....... และ... ริมฝีปากทั้งสองประกบกัน.. จูบปากกัน .. พอดิบพอดี
....... ทั้งฝน ทั้งหินใตาโต!!
.......อนลกับศุวิลก็ใไม่แพ้สองคนนั่น
....... พอได้สติ อนลรีบประคองทั้งสองยืนขึ้น “อะไรจะล้มพอดิบพอดีได้ขนาดนั้น”
....... “นั่นสิ” หินรับคำเพื่อน หากพอพูดจบ เขาก็ยิ้มบางๆ ละมุนบนใบหน้า .. แม้หินจะรู้สึกแปลกๆที่เขาจูบปากผู้ชาย .. แต่ลึกๆ เขาก็รู้สึกดีไม่ใช่น้อย ..ทั้งที่เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนใดมาก่อน
....... แต่ฝนสิ.. ฝนเขินจนทำอะไรไม่ถูก!!
....... ก็ในยุคสมัยของเธอ หากชายหญิงแตะต้องตัวกัน ก็ถือว่า.. เป็ของกันและกัน.. ต้องอยู่กินกันฉันท์ผัวเมีย .. แล้วนี่ .. เมื่อครู่นี้ .. ปากััปาก ..เธอก็ต้องเป็ของ.. อีกคนแล้วสิ!!\
.
....... ในยุคสมัยของฝน การเห็นเรือนร่างผู้ชาย ไม่ใช่เื่แปลกประหลาด เพราะแต่ละคนก็นุ่งห่มด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น บางคนก็คลุมร่างด้วยผ้าที่ขนาดวิ่น จึงไม่แปลกที่ฝนจะมิได้ตื่นตากับการที่เธอต้องเห็นอะไร อะไรของผู้ชาย
.
....... แต่..การที่ริมฝีปากชายหญิงัักันเช่นเมื่อครู่นี้.. มิใช่เื่ปกติ!!
.......ยิ่งเป็ชายที่เธอรู้สึกพิเศษด้วยอย่างหินด้วยแล้ว ..ก็ยิ่งทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็ส่ำ..!!
....... ใบหน้าฝนสะเทิ้นอายกลายเป็สีฝาดทันทีที่เ้าตัวรู้สึกสะท้านในอก
.......อนลมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าราวกับจะไม่เชื่อสายตาตนเอง แต่มันก็เกิดขึ้นจริงๆ แล้ว.. ทั้งสองก็มีอาการกับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น
.......อนลรู้ได้เลยว่า.. ที่.. หินยิ้มอย่างอิ่มเอม .. พึงพอใจ .. ย่อมหมายความว่า.. หินชอบฝน!!
....... ซึ่งอนลไม่ได้รู้สึกอะไรกับรอยยิ้มของเพื่อนรัก
....... แต่..!!
....... กับ.. ความสะเทิ้นอาย.. การเขิน .. และรอยยิ้มบางอย่างพอใจที่เจือบนใบหน้าของฝน .. ทำใจอนลคิดไปไกล ..หรือ .. ฝนเองก็ชอบหิน
....... คิดได้เท่านั้นอนลก็หงุดหงิดกับสิ่งที่ตนเห็น
....... ทำไม?.. ฝน .. สตรีในร่างบุรุษ.. จึงทำให้เขารู้สึกได้ถึงเพียงนี้..
....... หรือ .. เขาชอบฝน
....... และตอนนี้อนลกำลัง..หึงฝน!!
.
....... แต่อนลก็ทำอะไรมากไม่ได้ นอกจากช่วยหินประคองฝนให้ยืนขึ้น
.......“ฝนหาอะไร” อนลถามเพื่อเปลี่ยนเื่ราวตรงหน้าและ.. เขาอยากเสนอตัวช่วยฝน
.......ซึ่งก็ได้ผล ฝนเองก็เปลี่ยนไปคุยอีกเื่เช่นกัน
.......“ที่นี่เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็มากโข” ฝนไม่ได้ตอบคำถามอนล เธอบ่นกับตัวเอง เพราะเบื้องหน้าเธอไม่เหมือนกับที่เธอเคยพบเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ เธอมองไปรอบๆ ตัว “หาไม่เจอ ..ไม่เจอแน่ๆ”
.......ศุวิลมองหน้าหิน มองหน้าฝน มองหน้อนล เขาแปลกใจกับอาการของทุกคนตรงหน้า
....... “แล้วฝนหาอะไรล่ะ” หินถามซ้ำคำถามที่อนลถามไปเมื่อครู่
....... “เครื่องหมาย” ฝนพูดไปมองหาไป “เครื่องหมายที่จะบอกตำแหน่งที่เก็บตำราเวทย์”
.......แต่ละคนพยักหน้ารับรู้
....... “ข้าต้องเอาตำราเวทย์กลับไปให้พ่อ พ่อจะได้ช่วยเ้าชีวิตได้” ฝนบอกต่อทุกคน แล้วก็ก้มหน้าก้มตาหาต่อไป
....... หินตามไปอยู่ข้างๆฝน ช่วยฝนดูโน่นนี่นั่น ทั้งสองถามกันตอบกันราวกับทั้งโลกมีแค่เขาทั้งสองคน
.......อนลมองภาพตรงหน้า .. หัวใจเขาสลาย..
.
.......อนลรู้สึกดีกับฝน .. เขาตกหลุมรักฝน แม้จะเป็อีกร่างหนึ่งแต่ก็คือฝนนั่นแหละ และเมื่ออนลรู้ว่าฝนพึงพอใจในหินเพื่อนรัก เขาก็แมนพอทีจะไม่แย่งฝนมาจากเพื่อนรัก
....... แต่จะให้อนลไม่เสียใจ ก็คงจะไม่ได้
....... ศุวิลรู้ว่าอนลเสียใจ แม้จะไม่รู้ว่าเสียใจเื่อะไรแต่วิลก็ยินดีที่จะอยู่เป็เพื่อน วิลคอยดูแลอนล คอยอยู่เป็เพื่อนที่อนลซ้อมมวย
....... เมื่ออนลซ้อมมวยจนหมดแรง เขาก็เดินมานั่งข้างๆ วิล “วิล” อนลเรียนเพื่อน “วันนี้อยากเมาอะ กินเหล้าเป็เพื่อนหน่อยนะ”
.......วิลยิ้มรับแทนคำตอบ และพาอนลไปนั่งกินนั่งดื่มที่บ้านศุวิล
.
....... ที่บ้านวิล
....... อนลกินเหล้าจนเมามาย เขาเสียใจ .. แต่ไม่รู้จะระบายกับใคร .. ไม่รู้จะคุยกับใคร.. ทางออกเดียวของเขาคือ .. ดื่ม ดื่ม ดื่ม และดื่ม
....... แล้ว.. อนลก็อ้วก!!
....... กลิ่นอ้วกยังคงค้างอยู่ตาตัว ศุวิลจึงต้องลากตัวนลไปล้างตัว ความที่อนลเมามาก .. เมาจนยืนแทบไม่อยู่ จากแค่ล้างตัวบางส่วน สุดท้าย.. ศุวิลต้องจับอนลอาบน้ำ
....... วิลอาบน้ำในนล เขาล้างไปทุกส่วนของร่างกายนล ทั้งที่ใจก็เต้นไม่เป็ส่ำ..!!
....... จากนั้น.. วิลก็เช็ดตัวให้อนล เรือนร่างนลเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าวิล เย้ายวนใจวิลเหลือเกิน แล้ว.. วิลก็แพ้ใจตัวเอง ... วิลใช้ริมฝีปากทักทายไปตามเรือนร่างของอนลที่เขาชอบมองอย่างพึงใจ
.......รสััของวิล ทำให้บางอย่างตื่นตัว แม้เ้าของจะเมามายจน.. ไม่มีสติ
.......วิลควบคุมให้ทุกอย่าง.. ให้เข้าที่เข้าทาง.. เป็ไปอย่างที่ควรจะเป็.. จน..สุขสม.. ทั้งสองคน..
.
....... รุ่งเช้า..
....... อนลงัวเงียตื่นขึ้นมา.. เขามองไปรอบๆ อย่างแปลกใจ .. แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า .. เมื่อคืนวาน ..เขาชวนวิลกินเหล้า .. และเมาจนแทบจะจำอะไรไม่ได้ ..วิลคงลากเขามานอนในห้องนอนของวิล ..
....... อนลลุกขึ้นนั่ง เลิกผ้าห่มออกจากตัว ..ความเย็นจากแอร์คอนดิชั่นััผิวกายเขาทันที อนลก้มมองตัวเอง .. เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอะไรสักชิ้นเดียว
....... และพอมองไปข้างๆตัว
....... ศุวิลที่นอนหลับอย่างเป็สุขอยู่ข้างๆอนล
....... ทีสำคัญ..!!
....... ที่ตัววิลก็ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นคลุมกายเช่นกัน!!
.
๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอน ๔ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙
848K
